ნატის ჩექმები (ნაწილი 56)

56.

მაკას მკვდრისფერი დაედო, ლამის ადგილზე ამოხდა სული. ყბა ისე აუკანკალდა, რომ სიტყვაც ვეღარ დაძრა.
- დროა უკვე სიმართლე გაიგოს. - კვლავ მშვიდი ხმით განაგრძო დეტექტივმა. - ადამიანმა, მით უმეტეს უკვე ზრდა სრულმა, საკუთარი წარსული უნდა იცოდეს!
დეტექტივი წამით შეყივნდა და მალევე განაგრძო:
- როცა აღმოაჩენს, რომ ტყუილში ცხოვრობდა, ეს არანაკლებ მოუწამლავს სულს, ვიდრე იმის გაგება, თუ ვინ იყიდა და ვინ გაყიდა თავის დროზე.
- და ვინ გაყიდა?.. - გაბზარული ხმით ჩაეკითხა მაკა.  ბოლომდე მაინც იხტიბარს არ იტეხდა და თავი ისე დაიჭირა, ვითომ მართლაც წარმოდგენაც კი არ ჰქონდა.
- ბავშვი, მამის ოჯახმა გაყიდა და თქვენ, სწორედ ამ ბავშვს პოულობთ და რამდენად სარწმუნოა ეს ზღაპარი?!
მაკა შეცბა. თვალები აემღვრა, თუმცა კვლავ თავი შეიკავა.
- ნამდვილად ზღაპარს მიყვებით ახლა! - ირონიული ხმით მიმართა მაკამ. - ბავშვი ოჯახმა გაყიდა თურმე და უცებ, მე სადღაც სკვერში, სრულიად უცხო ქალაქში, მერხზე ვპოულობ?! ჰა, ჰა!
- მე არ მითქვამს, რომ მერხზე იპოვეთ. - ცალყბად გაუღიმა დეტექტივმა. - და სკვერიც არ მიხსენებია და სხვათა შორის, არც უცხო ქალაქზე მითქვამს რამე.
მაკა გახევდა. უცებ მოტყდა და დაპატარავდა. ის სიამაყით მოღერილი ყელიც უცებ ჩაუჭკნა და სადღაც კედელს უაზროდ მიაპყრო მზერა და ძლივს შესძლო ხმის ამოღება:
- და კუსუმ იცის? რა იცის? ან თქვენ... ან თქვენ საიდან?...
- საიდან? - ცოტა არ იყოს დამცინავი ტონი ჰქონდა დეტექტივს. - გაინტერესებთ საიდან? თავიდან ხომ არ დავიწყო?
- რა თქმა უნდა... თავიდან... თავიდან დაიწყეთ... - მაკამ ოდნავ სული მოითქვა, კიდევ მაინც რაღაცის იმედი ჰქონდა. იქნებ, ბოლომდე არც იყო გაშიფრული და რადგან მარტო თვითონ არ იყო ასეთ ბინძურ საქმეებში გარეული, იქნებ მაინც რაღაც გამოსავალი მოეძებნა.
- რადგანაც უკვე ქალაქში დაირხა ხმები და არც თუ იმდენად უსაფუძვლოდ. - დინჯი ხმით დაიწყო დეტექტივმა. - რომ ცოცხალ შვილებს, თურმე სხვისი გარდაცვლილი ჩვილით უნაცვლებდნენ, აი სწორედ მაშინ უკვე არაერთმა ოჯახმა გადაწყვიტა, თუნდაც უკვე დიდი ხნის გარდაცვლილი ჩვილის ექსგუმაცია. ერთ-ერთმა ოჯახმა, რა თქმა უნდა, ოფიციალური ექსპერტიზის დასკვნის შედეგად, აღმოაჩინა, რომ თურმე, სრულიად უცხო ბავშვი და თანაც, საწინააღმდეგო სქესის ჩვილი დაუკრძალავთ და მას დასტიროდნენ წლების მანძილზე. - დეტექტივი გაჩუმდა. მაკას რეაქციას ჩააკვირდა.
მაკა ხმას არ იღებდა და უტიფრად უმზერდა.
- დნმ-ს ანალიზმა კი, კუსუს კვალზე გაიყვანა.  - დასძინა დეტექტივმა.
- რაა?! - იყვირა მაკამ. - გამორიცხულია! გამორიცხული! რა უფლებით აუღეთ ჩემს შვილს ანალიზი?!
- კუსუმ თავად მოითხოვა, რადგან როგორც იცით, მამას ეძებდა. - ცოტა იცრუა კიდეც დეტექტივმა.
- და მერე?.. მერე?.. - ხმა აუკანკალდა მაკას.
- მერე მამის ძებნაში, მისდა გასაოცრად, ბიოლოგიური დედას მიაგნო.
- დედას?.. დედა მე ვარ!.. ვაიმე... შვილო...
მაკა მართლაც ძალიან ცუდად გახდა, ლამის ადგილზე მოკვდა. დეტექტივმა, ექიმის დაძახებაც კი შესთავაზა, მაგრამ მაკა უარზე დადგა და ძლივს მოითქვა სული.
 - ალბათ უკვე, როგორ ვძულვარ... როგორ ვეზიზღები... - წაიხავლა მაკამ და აკანკალებული ხელით, წყალიც ძლივს მოსვა.
- ვერაფერს გეტყვით. - მიუგო დეტექტივმა. - კონკრეტულად ის ოჯახი, პირადად თქვენს წინააღმდეგ სარჩელს არ შეიტანს იმ პირობით, თუ სრული სიმართლე ეცოდინებათ.
- მეტი რაღა სიმართლე?.. უკვე ისედაც სცოდნიათ...
- და სხვათა შორის, არც ფულად კომპენსაციას მოითხოვს, რადგან მათი კომპენსაცია, ისევ და ისევ სრული სიმართლეა.
- ფული... ფული... ეს წყეული ფული... - ამოიგმინა მაკამ.
- ხოლო, რაც შეეხება კუსუს. - განაგრძო დეტექტივმა. - მან ჯერ ასე დაწვრილებით არაფერი იცის. მხოლოდ ის გაიგო, რომ აყვანილი ბავშვია და ბიოლოგიური ოჯახი, ასე წლების მანძილზე დასტიროდა.
- და... და... გაიცნო... ნახა უკვე... - ძლივს ლუღლუღებდა მაკა.
- საქმე დედის ოჯახმა აღძრა, რომელიც ამჟამად მამის ოჯახს უჩივის, რადგან სწორედ მათ გაყიდეს ბავშვი, როგორც მომაკვდავი ჩვილი და რა თქმა უნდა, დედის უკითხავად და უჩუმრად.
მაკამ ხმა არ ამოიღო. მხოლოდ თვალებმოწკურული შეცქეროდა კედლის ერთ წერტილს.
- ვერ იხსენებთ? - ცინიკური ხმით ჩაეკითხა დეტექტივი. - თუ იმდენად ბევრჯერ იყო ასეთი ქმედებები ჩადენილი, რომ სათვალავიც აგერიათ?
პასუხად მაკამ მძიმედ ამოიხვნეშა.
- კუსუმ დედის ოჯახი უკვე გაიცნო. - დინჯად დაიწყო დეტექტივმა.
მაკამ შეშფოთებული მზერა მიაპყრო დეტექტივს.  
- ძალიან კმაყოფილია, ერთმანეთს მშვენივრად შეეწყვნენ. - განაგრძო დეტექტივმა. - თუმცა კუსუს ჯერ არ სურს მათ ჭერქვეშ ცხოვრება. თავს მაინც უხერხულად გრძნობს და არც თავის მშობლიურ სახლში უნდა ღამის გათევა.
- და აბა?.. აქ რომ ჩამოდის, მაშინ სად არის? - გაიკვირვა მაკამ, თუმცა მალევე გაიხსენა. - აჰ, ალბათ ისევ ლამარას ოჯახში თუ დარჩება და აბა მეტი, სად...
დეტექტივმა არაფერი უპასუხა.
- და ახლა რომ ჩამოვა?.. სად?.. - მაკამ მძიმედ ამოიხვნეშა. - ალბათ, არც მნახავს...
- შეიძლება გნახოთ კიდეც. - მიუგო დეტექტივმა.  - რადგან ხომ გითხარით, ის ოჯახი პირადად თქვენ, არ გიჩივით, მხოლოდ სიმართლე უნდათ და არა მარტო მათ შვილზე, არამედ მთელი ეს სქემა, თუ როგორ და რანაირად მუშაობდა და თქვენი წყალობით, ვინ იცის, კიდევ რამდენი ვითომ გარდაცვლილი, ან სულაც ასეთივე მზაკვრული სქემით მოპარული შვილი შეიძლება დაიბრუნოს ოჯახმა.
დეტექტივმა ისეთნაირად წაიყვანა საუბარი, რომ თითქოს მაკა ნაკლებად დამნაშავე ყოფილიყო და მისი დახმარება საჭიროც და აუცილებელიც იყო.
- რა სქემა? - მხრები აიჩეჩა მაკამ. - მე რა ვიცი, სხვისი შვილები?
- მდაა... - თავი გააქნია დეტექტივმა. - ისევ თქვენს სასარგებლოდ იქნებოდა ეს ყველაფერი, თუმცა მშვენივრად ვიცი და ძალიან კარგადაც მესმის, რომ უმრავი ხალხია ჩარეული და ჯერ-ჯერობით და რატომღაც, მხოლოდ მედიცინის მუშაკებზე იწმენდენ ხელებს.
პასუხად მაკას ცალყბად ჩაეღიმა.
დეტექტივი სახეში ჩააშტერდა. ძალიან კარგად მიანიშნა, ის რაც ხმამაღლა არ უთქვამს და მაკამაც მშვენივრად გაიგო, თუმცა ხმა არც ამოიღო.
- ადრე თუ გვიან. - განაგრძო დეტექტივმა. - კიდევ ბევრს მოუწევს პასუხის გება. ვინც ადრე მოეგება გონს, მით უკეთესი მისთვის.
- ჰო, რა თქმა უნდა. - ირონიულად აუთამაშდა ღიმილი მაკას. - სასამართლომდეც ვერ მიაღწევს მისი საქმე. - თითქოს უფრო ორაზროვნადაც დასძინა.
დეტექტივი კი მაშინვე მიუხვდა. მაკას აშკარად ემუქრებოდნენ ციხეში, თუმცა კონკრეტულად ვინ და როგორ ხდებოდა ეს მუქარა, ამას მაკა სავარაუდოდ, ალბათ არც არასდროს იტყოდა.
- როდესაც დედა ხარ და მშობელი და ვალდებულებას იღებ შვილის აღზრდაზე... - მაკამ მძიმედ ამოიხვნეშა. - მერე რა რომ, შენ არ გაგიჩენია...
დეტექტივმა ტუჩი მოიკვნიტა და ოდნავ დაუქნია თავი. ამით მიახვედრა, რომ ყველაფერი გასაგებიაო. გამოდის რომ მარტო პირადად მაკას კი არა, არამედ კუსუსაც, როგორც მაინც მაკას შვილს, მასაც ემუქრებოდა საფრთხე, ახლა კი მხოლოდ მაკას დუმილის სანაცვლოდ, ბიჭს ხელს არავინ ახლებდა.
ალბათ, ამიტომაც არ უთხრა უარი ლარას ოჯახს, რომ ბიჭზე მფარველობა აეღოთ, უცხოეთში სწავლის გაგრძელების იდეაც მშვენიერი გამოდგა და მაკაც უყოყმანოდ დაეთანხმა. ამით აქაურობასაც მოაშორა და პატრონსაც ჩააბარა, თუმცა რა იცოდა სინამდვილეში, თუ ვინ პატრონობდა კუსუს.
უკვე ცხადი ხდებოდა, მაკა ხმის ამომღები არც იყო და არც მომავალში აპირებდა რამის თქმას. მაინც იმას აწვებოდა, რომ მართლაც შემთხვევით პარკში იპოვნა კუსუ.
- და საბუთების გაყალბებაც არ გაგიჭირდათ, რა თქმა უნდა. - ირონიულად ჩაურთო დეტექტივმა. - სამწუხაროა, რომ ჩვენი საუბარი ისე მაინც არ შედგა, როგორც ჩვენ გვჭირდებოდა. - დეტექტივი წასასვლელად მოემზადა, მაგრამ მაკამ შეაჩერა.
- როგორც მითხრეს...
დაბალი ხმით დაიწყო მაკამ და დეტექტივიც სმენად იქცა.
- უკვე ორსული და თანაც, ავადმყოფი რძალი შეხვდათ, საკმაოდ ხელმოკლე ოჯახს...
- და ამიტომაც გაყიდეს ბავშვი? - ცინიკურად ჩაურთო დეტექტივმა.
- დიახ! ეს საკმაოდ დიდი მიზეზია, რძლის სახლიდან მოშორების, თუმცა გაყიდვა კი არა, თავიდან მხოლოდ ბავშვის დატოვება უნდოდათ, მაგრამ მერე ცოტა შანტაჟისკენ წაიყვანეს საუბარი, რადგან ფულის სუნი აშკარად იგრძნეს.
- მერე? - დაინტერესდა დეტექტივი.
- ეს მე საერთოდაც არ მეხებოდა. - განაგრძო მაკამ. - იმ დროს მართლაც გახლდით სულ სხვა ქალაქში, რადგან ძალიან, ძალიან ბევრი ვიმკურნალე, რა არ ჩავიტარე, სად აღარ ვიყავი და როცა ჩემთვის შვილის გაჩენა უკვე კატეგორიულად გამოირიცხა. ცოტა ხნით განტვირთვის მიზნით საკმაოდ გრძელ ვადიანი შვებულებაც კი ავიღე. - მაკა წამით შეყოვნდა. - რამდენჯერაც ბავშვის აყვანაზე ჩამომიგდეს სიტყვა, იმდენი კატეგორიულ უარზე ვიყავი, მაინც ჩემი საკუთარი შვილი მინდოდა, თუმცა უკვე იმედიც აღარ მქონდა და არც ბავშვის აყვანაზე ვფიქრობდი. ერთ მშვენიერ დღესაც მომახსენეს, დახატული მშობლების ულამაზესი ბიჭიაო... - მაკამ ამოიხვნეშა. - ნებით, თუ უნებლიეთ, რამდენჯერ მომიხდა ჩვილის ნახვა და მართლაც, საოცრად დახატული ბავშვი იყო. როგორც კი ხელში ავიყვანე, მთელს სხეულში ისეთმა უცნაურმა სითბომ დამიარა, რომ თავი ვეღარ შევიკავე და გულში მივიკარი. მართლაც საოცარი იყო, იმდენ ჩვილს გაევლო ჩემს ხელში და მსგავსი შეგრძნება არასდროს მქონია. - მაკამ წყალი ოდნავ მოსვა და განაგრძო. - ამის მერე უფრო მეტად დავინტერესდი და როგორც გავარკვიე, ცოლ-ქმარი შორდებოდა, დედამთილი ვიშვიშებდა და ის განაგებდა ყველაფერს, რძალი ძალიან ცუდად ჰყავდა და უცხოეთში სამკურნალოდ აპირებნდნენ მის გაშვებას და ისედაც საკმაოდ ხელმოკლე ოჯახს, უკვე ავადმყოფ ჩვილზე ზრუნვა აღარ შეეძლო.

- ჰმ, რა საინტერესოა. - ირონიულად ჩაურთო დეტექტივმა. - და ამ დროს ბავშვი, სრულიად ჯანმრთელი იყო.

- თქვენ წარმოიდგინეთ, რომ ნამდვილად ჯანმრთელი ბავშვი იყო, თუმცა დედამთილი მაინც უცნაურად გაჰკიოდა, ჯერ ავადმყოფი დედაა სამკურნალოო და ახლა კიდევ ასეთი ავადმყოფ ბავშვს როგორ მივხედოთო. - მაკამ ამოიხვნეშა. - მოკლედ, ათასი მიკიბულ-მოკიბული მიზეზი იყო და ჩანდა, რომ თავიდანვე მზადდებოდა ჩვილის დატოვება, ამიტომ დედას, მისი ჯანმრთელობის გაუარესების გამო, აღარც მიაკარეს ბავშვი და დაბადებისთანავე რეანიმაციაში გაამწესეს, ვითომ ჩვილიც ცუდად იყო. 

- მდაა... და ამას მამა და ბებია მოითხოვდნენ, რა თქმა უნდა.
- ალბათ, ზუსტად ვერ გეტყვით. - მხრები აიჩეჩა მაკამ. - ასე კონკრეტულად არ იყო ხაზგასმული ვინ იყო მომხრე და ვინ წინააღმდეგი. მხოლოდ ცხადი იყო, რომ დედა ბავშვს არც აჭმევდა, ახლოსაც კი არ იკარებდა.
- თუ არ აკარებდნენ? - ჩაურთო დეტექტივმა.
- შეიძლება. - თავი დაუქნია მაკამ. - თუკი, თავიდანვე ჩვილის მოშორება იყო ჩაფიქრებული, ასეც იქნებოდა.

- და მერე?

- მერე რამდენჯერმე შემომთავაზეს, რამდენადც ჩვილი მომწონდა, მაინც რაღაც უარზე ვიდექი, თუ ავიყვანდი, ისევ გოგონა მირჩევნოდა. აბა, წარმოიდგინეთ, მარტოხელა დედობისთვის ვემზადებოდი, არავინ ახლობელი გვერდში არ მედგა, ვიცოდი მთელი დღეები სამსახურის გამო, სულ დაკავებული უნდა ვყოფილიყავი და ბიჭის დევნის დრო და თავი ნამდვილად არ მქონდა. - მაკამ ამოიხვნეშა. - თუმცა ამ შემთხვევაში, მართლაც რომ გამიმართლდა და კუსუ, სულაც არ აღმოჩნდა, მძიმედ აღსაზრდელი ბავშვი.
- კი, კუსუ ძალიან კარგი ბიჭია და კარგადაც არის აღზრდილი. - მიუგო დეტექტივმა. - ამიტომაც არ აპირებს ის ოჯახი თქვენს წინააღმდეგ ჩივილს, რადგან სიმართლე ურჩევნიათ და თანაც, დეტალებში.
- ჰმ. დეტალებში, არა? - ცალყბად ჩაეღიმა მაკას. - დეტალები ის არის, რომ არც იმდენად იაფი აღმოჩნდა ამ ბიჭის აყვანა. მეც კარგად გავიწეწე და თუ იცით, მაინც რამ გადამადგმევინა ეს ნაბიჯი? - ცინიკური სახით ჩაეკითხა მაკა.
პასუხად დეტექტივმა მხრები აიჩეჩა.
- იმ ქალის ხელში, ბავშვის ბებიის... - განაგრძო მაკამ. - ისეთი საზიზღარი სახე ჰქონდა, რომ დარწმუნებული ვიყავი, რადგან ჩვილის დედას დიდი დღე არ ჰქონდა და ბავშვსაც აუცილებლად თავშესაფარში გაამწესებდა! პირდაპირ მის სახეზე ამოიკითხავდი, რომ ერთი სული ჰქონდა, როდისღა გააცხებინებდა სულს დედასაც და ჩვილსაც.
- და ბავშვის მამა? ის რატომღა იქცეოდა ასე? - ჩაეკითხა დეტექტივი. - მასაც შეხვდით?
- ბავშვის მამა, ჩვილივით გულუბრყვილო, გონებაჩლუნგი სახით დასდევდა დედას და ყოველ მის ბრძანებას უყოყმანოდ ასრულებდა. - მაკამ ცალყბად გააქნია თავი. - რაც შეეხება შეხვედრას, ყოველთვის სამედიცინო პირბადით ვიყავი და ისინი ვერასდროს ამომიცნობენ, აი მე კი, არასდროს დამავიწყდება მათი სახეები. - მაკამ თავი გააქნია. - რამდენადაც მოდებილო ჩანდა ის ბიჭი, იმდენად გამოცოცხლდა და მკვირცხლად გადათვალა თანხის ოდენობა. თვალები სიხარულისგან უელავდა, საკუთარ შვილს როცა ჰყიდდა! და მე თუ არა, სხვას მიყიდიდნენ, ან სულაც ნაგავსაყრელზე მოისროდნენ! დარწმუნებული ვარ და ვიცი, რასაც ვამბობ!
- და იქნებ, ბავშვის დედაც რომ მოგენახულებინათ?
- თქვენ წარმოიდგინეთ, რომ არც მიფიქრია, მარტო ის ვიცოდი, რომ საავადმყოფოში იწვა, ძალიან ცუდად იყო და მხოლოდ ქმარ-დედამთილი წყვეტდა ყველაფერს და ეს დედა-შვილი კი იმდენს ოხრავდა და მოთქვამდა... - მაკამ თავი ცინიკურად გააქნია. - ბავშვის დაბადებისთანავე ისიც კი თქვეს, ბავშვს თუ რამე ჭირს, აღარ დაუწყოთ მკურნალობა, ძალად რაღად უნდა აცოცხლოთ, თუ  მაინც უნდა მოკვდესო.
- ჰმ, საინტერესოა. - თავი გააქნია დეტექტივმა. - თქვენი მონათხრობი, სრულიად შესაძლებელია, რომ ნამდვილად სიმართლე იყოს, რადგან ბოროტ ხალხს, რა დალევს ამ დედამიწის ზურგზე, მაგრამ კითხვა მაინც მიჩნდება.
- ბრძანეთ. - ამოიოხრა მაკამ.
- თუ ჩვილი ასეთი ჯანმრთელი იყო, მაშინ რატომ იყო დაბადებიდან რეანიმაციაში? თანაც მერე ამდენი ხანი? და კიდევ ის, რომ თუ დედა მართლაც ავადმყოფი და ასეთი სამკურნალო იყო, მისი შვილი რაღაზე აიყვანეთ? იქნებ, რამე გენეტიკური დაავადების მატარებელი ყოფილიყო ბავშვი?
- ჰმ, სწორი შეკითხვაა. - თავი გააქნია მაკამ. - ბავშვის ჩანასახიდანვე იყო დედამთილი დარწმუნებული რომ დროზე ადრე მოწყდებოდა, არ გაჩნდებოდა და რადგან მაინც გაჩნდა, აუცილებლად სერიოზული დეფექტით უნდა დაბადებულიყო. არც ამაში გაუმართლათ დედა-შვილს, ბავშვი სრულიად ჯანმრთელი დაიბადა, თუმცა მაინც უკან არ დაუხევიათ და დარწმუნებულები იყვნენ, რომ დღეს თუ არფერი ეტყობა, მომავალში აუცილებლად იჩენს რაღაც ძალიან სერიოზული რამ თავს. თუმცა, როგორც ხედავთ, არც მომავალში გამართლდა მათი პროგნოზები.
- და საიდან? რატომ იყვნენ ასე დარწმუნებულნი? - უკვირდა დეტექტივს. - რა აძლევდათ საფუძველს, რომ ასე ეფიქრათ?
- მაგან მეც ჩამაფიქრა. - მიუგო მაკამ. - და მერე როცა, უფრო კარგად გამოვქექე, აღმოჩნდა, რომ როგორც თავიდან მომახსენეს, ვითომდა უკვე ორსული რძალი შემოუვიდათ ოჯახში, ამის გამო ამბობდნენ ბავშვზე უარს და ოჯახიც ინგრეოდა, სინამდვილეში სულ სხვანაირად ყოფილა საქმე.
- როგორ სხვანაირად? - გაიკვირვა დეტექტივმა.
- თავიდან შეიძლება, მართლაც ორსული რძალი შეუვიდათ ოჯახში და ეს ორსულობაც, ისევე როგორც, კიდევ რამდენიმე მომდევნო, უშედეგოდ დასრულდა და ამ ყველაფერში კი დედამთილის ხელი ერია.
- ვერ გავიგე? - მხრები აიჩეჩა დეტექტივმა. - როგორ თუ ხელი ერია?
- მხოლოდ ის ვიცი, რომ ასე ვთქვათ უნაყოფო, ბერწ რძალს, რომელსაც ორსულობის ბოლომდე მიყვანა უჭირდა, დედამთილი თავისი საკუთარი ძალებით, არატრადიციული მეთოდით მკურნალობდა, ათასნაირ ნაყენს ასმევდა.
- ჰოო? და მერე? - ხმა გაებზარა დეტექტივს. წამით წარმოიდგინა, თუ როგორ საშინელ მორალურ, თუ ფიზიკურ წნეხში უნდა გაევლო ლარას, იმ ოჯახში.
- სინამდვილეში კი, არა სამკურნალოდ, არამედ სპეციალურად მუცლის მოსაწყვეტად და რადგან ერთ-ერთი ორსულობის დროს ბავშვი მაინც გაჩნდა, დედამთილი ბოლო ხმაზე გაჰკიოდა და საკმაოდ დაშინებული და დარწმუნებული იყო, რომ ბავშვი, უთუოდ პრობლემური უნდა ყოფილიყო.
- ჰმ. საინტერესოა, რას ასმევდა ასეთს?
- ვერაფერს გეტყვით. - მხრები აიჩეჩა მაკამ. - რადგან ჩვილის ანალიზების პასუხები, საკმაოდ სუფთა და დამაკმაყოფილებელი იყო, სავარაუდოდ დედა ორსულობაში აღარ ეკარებოდა დედამთილის მოწოდებულ სასმელს, ან საკვებს.
- მდაა...
- იმ საშინელი ქალის ხელში, შესაძლოა ბავშვს მაინც რაღაც დამართოდა და ამიტომაც, მის კლანჭებს გამოვგლიჯეთ და როგორც კი ფულის სუნი იყნოსა, უყოყმანოდ ისე დათანხმდა. აი, სულ ეს იყო და ამის გაგება გინდოდათ? მე ბავშვი არ მიყიდია და არც ძალით წამირთმევია, ნამდვილად იმ მტარვალ ხალხს გამოვგლიჯე ხელიდან!
- ხომ მაგრამ, იმ ბავშვს, ხომ დედაც ჰყავდა? - ჰკითხა დეტექტივმა. - დედაზე, არ უნდა გეფიქრათ?
- ვიფიქრე! - თითქოს ნიშნის მოგებით მიუგო მაკამ. - თქვენ წარმოიდგინეთ, რომ ვიფიქრე, მაგრამ სრულიად დარწმუნებული ვიყავი, ის საშინელი ქალი, ბავშვსაც და დედასაც მაინც რაღაცას დამართებდა, ისე ვერ მოისვენებდა. მისი ბედოვლათი შვილი კი რასაც დედამისი ეტყოდა, სწორედ იმას აკეთებდა, უკვე ისედაც განქორწინების სტადიაში იყვნენ და ჩვილის დედაც აწერდა ხელს ბავშვის დატოვებაზე. ამის მერე უშვილო ოჯახი უფრო ადვილად დაშორდებოდნენ და ის საწყალი ცოლიც მოშორდებოდა იმ სიბოროტის ბუნაგს.
- ჰმ. -  ცინიკურად გააქნია თავი დეტექტივმა. - და ერთადერთი კეთილი ადამიანი თქვენ აღმოჩნდით.
- არც არაფრის დამტკიცებას არ ვაპირებ და არც სასამართლოზე გავიმეორებ, რაც ახლა მოვყევი!
- სამწუხაროა. - თავი გააქნია დეტექტივმა. - რადგან დედის ოჯახი უკვე ოფიციალური სარჩელით უჩივის ბავშვის მამის ოჯახს და თქვენი ჩვენებაც, საკმაოდ დიდ გავლენას იქონიებს და არც ის ხალხი დაგრჩებათ ვალში, რადგან სულაც არ აპირებენ კუსუს წართმევას. ბიჭს შეუძლია ნებისმიერ დროს გინახულოთ, ან თუნდაც თქვენთან იცხოვროს, თუ მისი სურვილიც იქნება. ბავშვი კარგად არის აღზრდილი, კარგ პირობებში, სითბოსა და სიყვარულში და ამის საფასურად, არ უკრძალავენ თქვენთან ურთიერთობას.
- დაა... კუსუ ბოლოს აქ რომ იყო... მაშინ?..
- დიახ, მაშინ უკვე იცოდა, მაგრამ თავი შეიკავა და არაფერი გითხრათ.
- და ახლა, ალბათ ვეღარც ვნახავ... - მაკამ ამოიხვნეშა.
- ბიჭს თუ სურვილი ექნება, მაშინ ნამდვილად არ იქნება პრობლემა.
- და არ უნდა ალბათ ჩემი ნახვა...
- არაფერი ვიცი. - მხრები აიჩეჩა დეტექტივმა. - კუსუ ამ თემაზე საერთოდ არ საუბრობს და უჭირს ჯერ მაინც ადაპტაცია.
- მე მაინც მინდა ყველაფერი კუსუს დავუტოვო! - მაკამ ნაღვლიანად გააქნია თავი. - ორივე ბინა, მანქანა და თუ ჩემს ანგარიშებსაც ყადაღა მოეხსენება, ყველაფერს მის სახელზე გადავწერ, ისედაც ჩემი ოფიციალური მემკვიდრეა და ცალკე მის სახელზეც მაქვს საკმაო დიდი ანგარიში გახსნილი. როგორც კი ოცდაერთი წელი შეუსრულდება, მაშინვე შეუძლია გამოიყენოს.
- კუსუ საკმაოდ მდიდარი ოჯახის შვილია, ნუ დედის მხრიდან, რა თქმა უნდა. - მიუგო დეტექტივმა. - არც არაფერს აკლებენ და არც ზედმეტად ანებივრებენ.
მაკას ნაღვლიანად ჩაეღიმა.
- მიხარია, რომ ბავშვს ამდენი პატრონი გამოუჩნდა. - ამოიხვნეშა მძიმედ.
- თუ აღიარებით ჩვენებას არ მისცემთ. - დეტექტივმა დაბალი ხმით დაიწყო. - შესაძლოა, ძალიან დიდ ხანს... ძალიან, ძალიან დიდხანს მოგიწიოთ აქ ყოფნა.
- ჰმ, ვითომ?..
- ვითომ, არა! მართლა! - მკვახედ მიახალა დეტექტივმა. - რადგან დუმილის უფლებას იყენებთ, ეგ არ ნიშნავს, რომ ან ბრალს ვერ წაგიყენებენ, ან ნაკლებს მოგისჯიან. ის კი არადა, ბევრიც სუფთად გამოძვრება და მათი ცოდვის ტარებაც თქვენ მოგიწევთ!
მაკამ ტუჩი მოიკვნიტა და დეტექტივს თვალი აარიდა.
- იფიქრეთ, ამაზე! იფიქრეთ! - განაგრძო დეტექტივმა. - სუფთად რომ ვერც თქვენ გამოხვალთ აქედან, ეს უჩემოდაც იცით, მაგრამ ახლა მთავარია იმაზე იზრუნოთ, თუ როდისღა გააღწევთ ამ კედლებს თავს. ასეთ სიტუაციაში, ბრალის ოდნავ შემსუბუქებაც კი ძალიან ბევრს ნიშნავს.
- მე არაფერი ვიცი... - წაიკნავლა მაკამ. - არანაირი სქემა არ არსებობდა... მხოლოდ კუსუს აყვანა მომიხდა ამ მეთოდით და უცებ სპონტანურად ვიმოქმედეთ. სულ ეს იყო. თუმცა, არც გვარების დასახელებას ვაპირებ, რადგან ყველაფერი ჩემი მოწყობილია.
მაკა გაჩუმდა. ერთ ხანს, არც დეტექტივი იღებდა ხმას.
- თუ რამე გჭირდებათ და აქ დასაშვებიც იქნება, შემიძლია შემოვაგზავნინო. - დეტექტივი წასასვლელად მოემზადა. - და ეს მარტო ჩემი სურვილი არ არის. კუსუს ოჯახს სურს ასე.
- მე მეტს ვერაფერს ვიტყვი...
 
***
- როგორც თქვენ გადაწყვეტთ, მეც ისე მოვიქცევი. - უთხრა დეტექტივმა ლარას მამას.
- თუკი, მაკას ბავშვით ემუქრებიან, რადგან მისი შვილი ჰგონიათ, იქნებ მართლაც სჯობდეს, რომ უკვე ოფიციალური სახე მივცეთ და ლარას შვილად დაიწეროს. - ჩაფიქრებული ხმით მიუგო მამამ.
- პირველ რიგში, ეს კუსუმ უნდა გადაწყვიტოს. - ჩაურთო ლარამ. - ბავშვისთვის ძალიან ძნელია, ამდენი წელი ასე იცხოვრა, ასე იცნობენ კლასელები, მეგობრები და უცებ გვარს იცვლის, გოგო ხომ არ  არის, გათხოვდა და გვარი გამოცვალა?!
-  კარგი! - კვერი დაუკრა მამამ. - არ გვინდა ჯერ არც გვარების შეცვლა, რადგან ეს აუცილებლად კუსუს სურვილი უნდა იყოს და მან უნდა გადაწყვიტოს, მაგრამ ჩვენ მაინც უნდა ოფიციალური სახე უნდა მივცეთ მის იმ არსებობას, რომ ბიჭი, ნამდვილად ჩვენი ოჯახის წევრია!
- ამის წინააღმდეგი არც მე ვარ, მაგრამ იქნებ, ბავშვს არ უნდა, რომ... - წუხდა ლარა.
- ჩვენ ხომ მას არაფერს ვაძალებთ? - მხრები აიჩეჩა მამამ. - მოვიდოდა მაგის დროც, კუსუც უფრო მეტად შეგვეჩვეოდა და თავად მოითხოვდა ჩვენს გვარს, მაგრამ ახლა შედარებით უნდა ავჩქარდეთ, რადგან ბავშვს, მაკას წყალობით, სრულიად შესაძლებელია რომ სერიოზული საფრთხე ემუქრებოდეს.
- ჩვენი გვარი? - დამწუხრებული სახით იკითხა ლარამ. - იქნებ, ბიჭს მამის გვარი უნდა?
- არავითარ შემთხვევაში! - შეუტია მამამ. - ჩვენი ოჯახის შვილად აღიარებული, ჩვენს გვარზე იქნება და მორჩა და აბა ერთი, ვინმემ გაბედოს და ნაბიჭვარი დაუძახოს!
- რა გაყვირებს?! - ოთახში დედამ შემოიხედა. - ლარამ სწორად აღნიშნა, იქნებ ბიჭს მამის გვარი ურჩევნია?
- ჰოდა, არავითარ შემთხვევაში-მეთქი! - შეუღრინა მამამ. - უნდა, მამის გვარი? მაშინ საერთოდ დაივიწყოს ეს ოჯახი!
- რა მკაცრი ყოფილხარ, მამიკო! - ცინიკურად ჩაურთო ძმამ. - არადა, მართალი ხარ! შვილი თუ უნდოდათ, ძალით არავის წაურთმევია, თავად გაყიდეს და კუსუმ ეს ყველაფერი უნდა იცოდეს, უნდა გაიგოს, ვის უნდა მისთვის ცუდი და ვის კარგი.
- ზრდასრული ბიჭია და საკუთარ აზრებთან ერთად, სწორი დასკვნის გამოტანაც უნდა შესძლოს. - ახლა უფრო შედარებით დინჯი ხმით განაგრძო მამამ. - ჩვენ ყველაფერს გავაკეთებს მისთვის, არაფერს დავიშურებთ, მაგრამ ისიც უნდა იცოდეს, რომ ჩვენც გვაქვს, ჩვენი პრინციპები და სწორედ ამაშია საქმე!
დეტექტივმა საათს დახედა.
- რამდენ ხანში ჩამოფრინდებიან? - ჰკითხა დედამ.
- მალე. - მიუგო დეტექტივმა და წამოდგა. - გავალ უკვე დასახვედრად.
- მეც მოვდივარ! - წამოდგა ძმა.
- მაშინ, მეც წამოვალ! - ახლა მამა წამოდგა.
- ჰმ, ქალების დისკრიმინაცია. - ირონიულად აღნიშნა დედამ. - იქნებ, ჩვენ ვაპირებდით დახვედრას?
- არარის ამხელა ესკორტის საჭირო! - მიუგო მამამ. - მხოლოდ ბავშვები ჩამოდიან.
 
***
ამდენი საათის ფრენის შემდეგ, მგზავრობით დაღლილ კუსუს, ლამის შუადღემდე ეძინა. მერე სასტუმრო ოთახიდან ნაცნობი ხმები შემოესმა. ჯერ ისევ დეტექტივის სახლში აგრძელებდა ღამის გათევას, თუმცა უკვე იქაც უხერხულად გრძნობდა თავს. მართლაც, როდემდე უნდა ყოფილიყო ასე? უკვე მეორედ ჩამოვიდა და ორჯერზევე ვერაფრით აიძულა თავი, რომ ლარას სახლში, თავის ბიოლოგიურ ოჯახში დარჩენილიყო. დეტექტივთან სტუმრობაც კი უკვე მართლაც უხერხული იყო, რადგან მასპინძელი საკუთარ საძინებელს უთმობდა სტუმარს, თავად კი მისაღებში ეძინა. როგორმე უნდა გადაედგა ნაბიჯი და შეეცვალა რამე, ან იქნებ თავის ძველ მშობლიურ სახლში მისცემოდა დარჩენის უფლება, თუნდაც დროებით, სანამ არდადეგებზე იმყოფებოდა.
- ახლავე საუზმეს გაგიმზადებ. - შედგა თუ არა ფერი მისაღებში კუსუმ, დეტექტივის დედა მაშინვე დაფაცურდა.
- არ არის, საჭირო! - კუსუს მაგივრად ლარას მამამ უპასუხა. - მე წავიყვან.
კუსუ უხერხულად აიწურა.
- აბა, ასე უპატივცემულოდ, როგორ გაგიშვათ? - ცოტა იწყინა კიდეც დიასახლისმა.
- მშვენიერი ყავა მივირთვი და ამჯერად, ესეც საკმარისია. - სტუმარი წამოდგა და ისე გაიყოლა კუსუც თან რომ არც ის უთქვამს, თუ სად მიჰყავდა, ან უნდოდა თუ არა ბიჭს, მასთან ერთად წასვლა.
კუსუ მანქანაში მდუმარედ იჯდა, თუმცა უამრავი კითხვა აწუხებდა, მაგრამ რატომღაც ხმას ვერ იღებდა.
ლამის სუნთქვა შეეკრა, როცა მანქანამ ნაცნობ ქუჩაზე ჩაუხვია. გული ისე გამალებით უცემდა რომ მისი ბაგა-ბუგი, ლამის ყურებშიც ესმოდა. როგორც კი მშობლიურ სახლში შედგა ფეხი, რაღაც უცნაური გრძნობა დაეუფლა. თავიდან, თითქოს უფრო მონატრების, სინანულის, რაღაც თითქოს მძიმედ ჩასწყდა გულში და მერე კი უცებ გაუცხოვდა ყველაფერი.  აღარ იყო ეს სახლი მისი, რადგან აღარც მაკა აღმოჩნდა დედამისი. აღარ იყო მისი ადგილი იქ, აღარ იყო...
 - მაკა, ორივე ბინას, მის კუთვნილ ავტომანქანას და ბანკის ანგარიშებს შენს განკარგულებაში ტოვებს, როგორც კი ყადაღა მოეხსენება. - დინჯი ხმით დაიწყო ლარას მამამ. - თუმცა, ჩვენს ოჯახს აქვს იმდენი საშუალება, რომ ბევრად უფრო ძვირფასი და დიდი სახლის პატრონი გაგხადოს, და ბევრად მეტი ქონების მფლობელიც გახდე, მაგრამ ამჯერად, თავს ვიკავებთ და ამას საკმაოდ სერიოზული მიზეზი აქვს.
კუსუმ უხმოდ აიჩეჩა მხრები. თითქოს, ამით ანიშნა, რომ არავისი ქონება არ მჭირდება და მით უმეტეს, თქვენიო.
- მაკას სერიოზული საფრთხე ემუქრება...
- და თუ ვერაფერს უმტკიცებენ, მაინც რატომ არის ისევ დაკავებული? - მკვახედ მიახალა კუსუმ. - ნუთუ ეს ამხელა გავლენა, რომლითაც თავს იწონებთ, არაფერს ნიშნავს, რომ დედაჩემი... - კუსუს ხმა გაებზარა და ძლივს განაგრძო. - ქალმა, რომელმაც გამზარდა...
- შეგიძლია თავისუფლად დაუძახო მაკას, დედა. - მშვიდად მიუგო კაცმა. - ჩვენ არ გიკრძალავთ ამას, ბოლოს და ბოლოს, მართლაც სითბოსა და სიყვარულში გაგზარდა.
- და მაინც, რატომ იმყოფება ამდენს ხანს პატიმრობაში?
- ჰმ. - ირონიულად ჩაეღიმა ბაბუას. - შენ გგონია, რომ მაკა იმიტომ არის დაკავებული, უკანონოდ იშვილა ბავშვი?
კუსუმ დაბნეული მზერა შეავლო.
- მაკამაც და სხვებმაც, თავის არაერთ მზაკვრულ საქციელზე უნდა აგოს პასუხი, მაგრამ როგორც კი ხმის ამოღებას დაიწყებს, კიდევ ბევრს გაიყოლებს თან. ამის ძალიან ეშინიათ და მაკაც დუმს, რადგან სერიოზულად ემუქრებიან. ციხეში მას და გარეთ კი შენი სიცოცხლით ემუქრებიან.
- ჩემი? - გაიკვირვა ბიჭმა.
- ამიტომაც, თავის დროზე. - განაგრძო კაცმა. - ჯერ კიდევ რომ არავინ იცოდა შენს შესახებ, მაკამ სპეციალურად ლარას ჩააბარა შენი თავი. შენზე მზრუნველობა ისე ავიღეთ, რომ წარმოდგენაც კი არ გვქონდა, თუ მართლა ჩვენი ოჯახის შვილი იყავი. - ისევ კუსუს დასამშვიდებლად, სულ ოდნავ სიცრუეც გაურია კაცმა.
კუსუმ გაკვირვებით აიჩეჩა მხრები.
- ასე რომ, ამ ეტაპზე, არც ცალკე ცხოვრების უფლება გაქვს და არც მეთვალყურეობისა და თანმხლების გარეშე გარეთ გამოსვლის! - განაგრძო კაცმა. - ამით ყველანი, ის ხალხი, ვისაც უყვარხარ და პატივს გცემს, მშვიდად ვიქნებით და თავისთავად მაკამაც, შესაძლებელია, რომ სასჯელის შემსუბუქების მიზნით, რაღაც კომპრომისზე მაინც წავიდეს.
- ვერაფერი გავიგე? - მხრები აიჩეჩა ბიჭმა. - ვინ რა მაქინაციებშია გარეული და ვინ რას ხლართავდა, ნამდვილად არაფერი ვიცი, მაგრამ მე ის მაკვირვებს, რომ რაღა მაინც და მაინც, თქვენს ოჯახს ხვდა წილად ჩემი მფარველობა?
- სიმართლე გითხრა, მართლაც ბედმა და განგებამ შეგვახვედრა ერთმანეთი. - კაცი წამით შეყოვნდა. - თუ გინდა, ნუ დაიჯერებ და ალბათ, მაკაც რაღაცას გრძნობდა და გულმაც თითქოს ჩვენი ოჯახისკენ უფრო გამოუწია და ყველაფერი ერთმანეთს, მართლაც რაღაც მიყოლებით მიჰყვა.
- ჰმ, მართლაც რომ დაუჯერებელია, მაგრამ ამჟამად, სხვა ვერსიაც არ ჩანს.
- ჰა, ჰა! - გაეცინა კაცს. - დაგეტყო დეტექტივთან მეგობრობა, კარგი გამოცდილი გამომძიებელივით დაალაგე აზრები.
პასუხად ბიჭს ცალყბად გაეღიმა, მერე მძიმედ ამოიხვნეშა და დაბალ ხმაზე ჰკითხა.
- და... მამაჩემი?..
- მამაშენზე ყველაფერს, ისევ შენი და ასევე ჩვენი ოჯახის მეგობარი დეტექტივი გეტყვის, ბევრად დაწვრილებით ვიდრე ლარასგან გაიგებ. - კაცმა მწვავე მზერა შეავლო ბიჭს. - რადგან ლარას არ სურს მისი ხსენება და მათთან კონტაქტი და რამე უბრალო ურთიერთობაც კი  მხოლოდ სასამართლოს მეშვეობით არის შესაძლებელი.
ბიჭმა გაკვირვებისგან წარბები აზიდა.
- ახლა კი, შენი დახმარება გვჭირდება, მეც და კიდევ ბევრსაც.
- ჩემი? - მხრები აიჩეჩა კუსუმ.
- არის ამ სახლში ისეთი რამ, რის მიკარებასაც მაკა გიკრძალავდა?
- რაა? - ახლა მართლაც გაოცდა ბიჭი.
- იქნებ, რამე სეიფისმაგვარი, ან სამალავი, ან რამე ნივთი, უჯრა, კუთხე...
- ნივთი?.. - ჩაფიქრებული ხმით ჩაილაპარაკა ბიჭმა და მოულოდნელად, იქვე მაგიდაზე მდგომ მინიატურულ სტატუეტზე გაუშეშდა მზერა.

LEX. 2026 წლის 14 ივლისი, სამშაბათი.

https://www.facebook.com/photo/?fbid=1596605082023899&set=a.2881959808712964