Tuesday, September 1, 2026

ნატის ჩექმები (ნაწილი 61)

61.
- ნუ გგონია, რომ რამდენიმე წუთის ტაიმაუტი უშველის მაგათ საქმეს. - შეაგულიანა სასამართლო სხდომის დროს შესვენებაზე, გარეთ გამოსული, ყურებ ჩამოყრილი კუსუ დეტექტივმა.
- ძლივს ვიკავებდი თავს. - კუსუმ მძიმედ ამოიხვნეშა.
- ცოტაც, მოითმინე და ჩვენი დროც მოვა. - დაუყვავა ლარამ. - თუმცა შენი არ იყოს, მეც ძლივს ვიკავებდი თავს, რომ არაფერი წამომეყვირა.
- ჰოდა, არც გინდათ. - ჩაურთო დეტექტივმა. - სანამ არ გამოგიძახებენ, არ ჩაერიოთ!
- მეც უნდა გამოვიდე პროცესზე? - შეცბუნდა ლარა. - ჩემთვის არავის უთქვამს.
- პროკურორმა იცის, რომ პროცესს ესწრებით შენ და კუსუ, ამიტომ სრულიად შესაძლებელია, რომ თქვენც გამოგიძახონ, მხოლოდ თუ ძალიან აუცილებელი შემთხვევა არ იქნება.
- წინასწარ მაინც რომ მცოდნოდა, რაღაცნაირად მოვემზადებოდი მაინც. - ახლა უფრო მეტად შეწუხდა ლარა.
- არაფერი მომზადება არ გჭირდება! - მშვიდად მიუგო დეტექტივმა. - მხოლოდ იმ დასმულ კითხვებს უპასუხებ, რასაც გკითხავენ და მორჩა.
- ჰო, შენთვის რა ადვილია. - ამოიხვნეშა ლარამ. - იმედია, არაფერს გავაფუჭებ და გამოძიებას არ ჩავშლი.
- რატომ უნდა ჩაშალო? - გაუღიმა დეტექტივმა. - მხოლოდ სიმართლეს იტყვი და ნურავის მოერიდები, რასაც გკითხავენ, მხოლოდ მართალი და სწორი პასუხები გაეცი! თუნდაც, უმოკლესი.
ლარამ უხმოდ დაუქნია თავი.
- ისე, კონსილიუმის მოწვევას ვაპირებო, რომ ფიქრობ. - დათი შეეცადა, ცოტა ხნით მაინც გადაეტანა ყურადღება. - რა გარანტიაა, რომ ან სიმართლეს გეტყვის ვინმე, ან საერთოდ კი ამოიღებენ ხმას?
- ინფორმაციები, შეიძლება ფარულად მომეწოდოს, ნუ ასე ვთქვათ, „ავტორის“ ვინაობის დასახელების გარეშე. - ჩაფიქრებული ხმით მიუგო ლარამ. - ამბის მომწოდებელი ინკოგნიტოდ დარჩება.
- ჰო, ეს კარგი იქნება და თანაც, უფრო საიმედო მათთვის, ვინც ოდნავ მაინც მართლა რაღაც იცის.
- და ჩამშვები არ გამოვა. - ირონიით ჩაურთო კუსუმ.
- ჰოდა, თუ ვინმეს სურს, რომ პირადად მომიყვეს რამე. - განაგრძო ლარამ. - მაშინ ის პრემიასაც მიიღებს, პირადად ჩემგან.
- მერე ტყუილები რომ მოყვნენ პრემიის გულისთვის? - ისევ ჩაურთო კუსუმ.
- ნებისმიერი ინფორმაცია, თუ დასაბუთდება, მხოლოდ მისი „ავტორი“ მიიღებს პრემიას, ფულადი სახით. - მიუგო დათიმ. - თორემ ასე აქეთ-იქეთ არიგო ფულები და სისულელეები და ტყუილი ამბები მოიტანონ, მასე სად არის?
- მერე ინკოგნიტოდ აღარავინ შემოაგდებს ინფორმაციას, ყველას პრემია მოუნდება. - ეღიმებოდა კუსუს.
- ჰოდა, თუ დამტკიცდება მისი ინფორმაციის ნამდვილობა, აუცილებლად დაჯილდოვდება. - მიუგო დათიმ. 
- და მაგასაც მოვიფიქრებთ, თუ როგორ, რადგან არ უნდა თავის გამჟღავნება. - დაურთო კუსუმ.
ლარა ღიმილით შეჰყურებდა ხან ერთს და ხან მეორეს. აშკარად გულზე მოეშვა. თემის შეცვლამ მშვენივრად იმოქმედა და ახლა ისე ძლიერ აღარც ნერვიულობდა და აღარც კუსუს ეტყობოდა ზედმეტი ღელვა და შფოთი.
შესვენება დამთავრდა და დარბაზი ისევ ხალხით აივსო.
პროკურორმა სიტყვა ითხოვა და მოწმის სახით მოწვეულ, ლარას ყოფილ დედამთილს მიმართა:  
- მოდით, დავუბრუნდეთ, იმ ეგრეთ წოდებული ვიტამინების კომპლექსს, რომლებსაც ორსულობისას ყოველდღიურად ამზადებდით და რძალს ინტენსიურად ასმევდით.
ქალმა თანხმობის ნიშნად თავი დაუქნია.
- შეგიძლიათ აგვიხსნათ. - განაგრძო პროკურორმა. - თუ რას შეიცავდა რეალურად ეს ნაყენი? რისთვის იყო ასეთი აუცილებელი ამის მიღება? 
- რას შეიცავდა და... - ქალი წამით შეყოვნდა, თუმცა უმალ მოეგო გონს და მკაცრი, თავდაჯერებული ხმით განაგრძო. - ბუნებრივ მცენარეებს! ვიტამინებს! რძალი სუსტი მყავდა, ორგანიზმი არ უვარგოდა, მინდოდა ჯანმრთელი ბავშვი მაინც გაეჩინა და მადლობის მაგივრად კი, აი რა მივიღე?!
- ესე იგი, თქვენ ამტკიცებთ, იმას რომ მხოლოდ ორსულისა და ნაყოფის გამაჯანსაღებელ ვიტამინებს ასმევდით რძალს? - კვლავ ჩაეკითხა პროკურორი.
- რა თქმა უნდა! - ახლა უფრო მეტი სიმტკიცე შეეპარა ქალს. - როგორც ექიმმა დაუნიშნა!
- და ახლა იმასაც ამტკიცებთ, რომ ეს ფიტოთერაპიის კურსი, თავად მისმა მკურნალმა, ორსულთა კონსულტაციის ექიმმა დაუნიშნა?
- ექიმს უნდა დაენიშნა, რა თქმა უნდა! - კვლავ მედგრად მიუგო ქალმა. - აბა მე, ხომ არ დავუნიშნავდი?! - ირონიით დასძინა ბოლოს.
- ბატონო მოსამართლევ! დამსწრე საზოგადოებავ! - პროკურორმა ჯერ მოსამართლეს გახედა და მერე დარბაზსაც მოავლო თვალი. - მინდა მოგახსენოთ, რომ ფიტოთერაპია შეიცავს, არატრადიციულ, ანუ ალტერნატიული მკურნალობის მეთოდებს, რომელიც არ შედის, ეგრეთ წოდებულ ჩვეულებრივ, ოფიციალურ მედიცინაში, თუმცა მაინც ხშირადაც და ინტენსიურად გამოიყენება ჯანმრთელობის გასაუმჯობესებლად, მაგრამ აქ მინდა კვლავ ხაზი გავუსვა იმას, რომ ნებისმიერი კლინიკისა, თუ სხვა ოფიციალური სამედიცინო-სამკურნალო დაწესებულების მკურნალი ექიმი, არათუ უნიშნავს მსგავს მკურნალობას, არამედ ხშირად კატეგორიულადაც კი კრძალავს ამას!
- და მე საიდან უნდა ვიცოდე, თუ ვინ რას კრძალავს?! - მხრები აიჩეჩა ქალმა. - რაც დაუნიშნეს, იმას ვასმევდი და თუ თავად ჩემი ჯიუტი რძალი, უკითხავად რაღაცას სვამდა, აბა მე რა ვიცი?!
- თქვენ ხომ უკვე აღნიშნეთ, რომ წვენებს უწურავდით, ბალახეულის ნაყენს უმზადებდით და თავად უკონტროლებდით, რომ სწორი კვება ჰქონოდა თქვენს რძალს და ახლა უარყოფთ ამას?
- დიახ! თან ვყვებოდი, მაგრამ დღეს აქ აღმოვჩნდი, სწორედ იმ უმადურობის გამო! - იხტიბარს არ იტეხდა ქალი. - სასამართლოში ჩივილი, როგორ გამიბედა, იმ გომბიომ?!
ლარა ადგილზე შეხტა. თუმცა, არავის შეუნიშნავს. კუსუმ მაგრად მოუჭირა ხელი. ამით გაამხნევა და დაამშვიდა. თანადგომა აგრძნობინა.
- თქვენ აქ მხოლოდ ჯერ მოწმის სახით ხართ მოწვეული და არავინ გიჩივით და თუ შეიძლება, თავი შეიკავეთ! - მკაცრი ხმით ჩაურთო მოსამართლემ.
ქალს აშკარად გულზე მოეშვა. შვებითაც ამოისუნთქა. არავინ უჩიოდა და მოსამართლის შენიშვნასაც დაემორჩილა.
- განაგრძეთ! - მიუბრუნდა მოსამართლე პროკურორს.
პროკურორმა რამდენიმე ფურცელი გვერდით გადადო და ნელა ნაბიჯებით მიუახლოვდა მოწმეს.
 - საკმაოდ საინტერესო იქნებოდა ექსპერტიზის ჩატარება იმ ქილებსა და სხვა ჭურჭელზე, რომლითაც იმ დროს თქვენ უმზადებდით სპეციალურ სასმელს თქვენს რძალს. - ირონიით მიმართა პროკურორმა ქალს, რომელსაც ამ საუბრის მოსმენისას უკვე ფერი წასვლოდა, მაგრამ თვალები მაინც ავად უელავდა.
- ეს უკვე ბრალდებაა?! - ცივი ხმით უპასუხა ქალმა.
- დიახ, სრულიად გეთანხმებით. - კვერი დაუკრა პროკურორმა, ახლა ეს ნამდვილად ბრალდებაა და თანაც, ასე დაუსაბუთებლად არ მაქვს უფლება, რომ ამის გამო, ბრალი წაგიყენოთ, მაგრამ დარწმუნებული ვარ, ექსპერტიზა იმ დროს 
რომ ჩატარებულიყო, დიდი ალბათობით, ნაყენში ძლიერმოქმედი ტოქსიკური ნივთიერებების კვალი აღმოჩნდებოდა!
- ეს უკვე ცილისწამებაა?! - იწივლა ქალმა.
მოსამართლემ სერიოზული შენიშვნა მისცა პროკურორს. პროკურორმაც თავის მხრივ, მოიბოდიშა და კვლავ სიტყვის გაგრძელება ითხოვა.
- ბოდიშს გიხდით, ასე დაუსაბუთებლად, ხელის დადების უფლება ნამდვილად არ მქონდა და ახლა დავუბრუნდეთ სწორედ იმ ნაწილს, თუ რა მიზანი უნდა გქონოდათ, როცა დაბადებისთანავე ახალშობილი, უმალ რეანიმაციის განყოფილებაში გაამწესეთ.
- და რა მიზანი უნდა მქონოდა, როცა ბავშვი ცუდად იყო? - კოპები შეკრა ქალმა. - კვდებოდა!
- ესე იგი, კვდებოდა, მაგრამ მაინც არ მოკვდა. - ცინიკურად აღნიშნა პროკურორმა, რაზეც კვლავ მოსამართლისგან მორიგი შენიშვნა მიიღო.
პროკურორმა კვლავ მოიბოდიშა და კვლავ საუბრის გაგრძელება ითხოვა.
- ჩვენ გავჩერდით იმ მომენტზე, სადაც მე დაგისვით კითხვა, თუ რა მიზანი უნდა ჰქონოდა, ახალშობილის დაბადების წუთებიდანვე რეანიმაციაში გამწესებას.
- და მეც ხომ გიპასუხეთ, რომ ცუდად იყო ბავშვი, მეტი რა მიზანი უნდა მქონოდა?! - გაწიწმატდა ქალი
- რადგან სიმართლის აღიარება გიჭირთ, მაშინ მე გეტყვით! - განაგრძო პროკურორმა. - თქვენი მიზანი, სწორედაც რომ ის შიში იყო, რომ ბავშვის ორგანიზმში აუცილებლად უნდა აღმოჩენილიყო, სწორედ იმ მძიმე მოწამვლის კვალი, რომელიც წესით დედას უნდა მიეღო ორსულობისას, რასაც ნაყოფის ნელ-ნელა განადგურება უნდა გამოეწვია!
დარბაზში მცირე ჩურჩული გაისმა. ლარას ყოფილი დედამთილი დაიბნა, სახეზე ფერი ეცვალა, მაგრამ თავის შეკავებას შეეცადა და საკმაოდ ომახიანად მიმართა:
- ტყუილია! ეგ... ეგ ბრალდება აბსურდია! ექიმებმაც იცოდნენ, რომ ბავშვი პათოლოგიებით იბადებოდა და...
- დიახ, დიახ! - არ აცალა სიტყვის დასრულება პროკურორმა. - ექიმებმაც იცოდნენ და თქვენც შესანიშნავად იცოდით, რომ თუ ჯანმრთელი ბავშვი დაიბადებოდა, თქვენი შავ-ბნელი გეგმა ჩავარდებოდა! ამიტომაც გაწყობდათ ჩვილის სასწრაფოდ, დაბადების პირველივე წუთებიდან მისი რეანიმაციაში გადაყვანა, რადგან მისი სიკვდილის გასამართლებელი საბუთი, სწორედაც ეს იქნებოდა!
ქალი საშინლად აილეწა. მოსამართლემ კვლავ შენიშვნა მისცა პროკურორს და ნებისმიერი ბრალის წაყენების დასაბუთება მოითხოვა.
- ბატონო მოსამართლევ! - მიმართა პროკურორმა. - აწ მოწმედ მოწვეულ მოპასუხეებს, იმის შიში ჰქონდათ, რომ ჩვილის ორგანიზმში აუცილებლად აღმოჩნდებოდა ის ტოქსიკური ნივთიერებები, რომელსაც რძალს ასმევდნენ, ამიტომაც მართებულიც იყო და გამოსავალიც, რომ ჩვილი რეანიმაციაში დაღუპულიყო და გვამზე არ ჩატარებულიყო სამედიცინო კვლევითი ექსპერტიზა, რაც ჩვილის გარდაცვალების ზუსტ მიზეზს დაადგენდა. ამიტომაც გახდა რეანიმაცია საჭირო, რომ ზუსტად შექმნილიყო მომაკვდავი ჩვილის ილუზია!
- რა სისულელეა?! - ცინიკურად აღნიშნა ქალმა და მისი ბედოვლათმა შვილმაც დამცინავი იერით შეავლო თვალი ჯერ მოსამართლესა და მერე მსაჯულებს. თითქოს ამით ანიშნებდა, თუ როგორ სულელურ ცილს სწამებდნენ.
- მაგრამ იცით, რამ შეუშალა ხელი თქვენს ჩანაფიქრს? - განაგრძო პროკურორმა. - თავად თქვენივე რძალმა!
- საიდან მოგაქვთ, ეს ამდენი ბრალდებები?! - წამოენთო დედამთილი. - ის უმადური ქალი, ოცი წლის მერე მიჩივის? თუ ასეთი დარწმუნებული იყო, რომ ასე უმოწყალოდ მასაც და ჩემს საკუთარ შვილიშვილსაც ვწამლავდი, აქამდე სად იყო?! იმ დროს უფრო არ შეეძლო, ექსპერტიზის ჩატარება?!
- საქმე იმაშია, რომ თქვენს რძალს. - დინჯი ხმით მიუგო პროკურორმა. - აზრადაც არ მოსვლია, რომ ოჯახის წევრების მხრიდან ასეთი ბოროტება თუ იყო მოსალოდნელი. ცხადია, ვერც კი წარმოიდგენდა ამას და არა იმიტომ შეწყვიტა თქვენს მიერ მოწოდებული  სასმელის მიღება, რომ რაღაც სიბოროტე იეჭვა თქვენგან, არამედ სულ უბრალო მიზეზის გამო. თქვენს მიერ მომზადებულ გაურკვეველ ნაყენს, მისი ორგანიზმი ინსტინქტურად უარყოფდა! ყოველი იმ, ეგრეთ წოდებული ვიტამინური ნაზავის მიღების შემდეგ, ისეთი მძიმე ტოქსიკოზი ეწყებოდა, რომელიც საშინელ გულის რევას იწვევდა და ორგანიზმი ბუნებრივად ბლოკავდა ამ საწამლავს. სითხის უდიდეს ნაწილს, უბრალოდ ვერ იღებდა მისი სხეული! სწორედ ამიტომ გადარჩა ბავშვიც და დედაც!
დარბაზი კვლავ აჩურჩულდა. დედამთილი უნდობლად, ეჭვიან მზერას ავლებდა ხან პროკურორს და ხან მოსამართლეს, ვერაფერი გაეგო, თუ რის მოწმედ მოიყვანეს და რას აბრალებდნენ ახლა. მსაჯულები კი კვლავაც უემოციოდ, გაშეშებული სახეებით აკვირდებოდნენ სასამართლო მსვლელობას.
მოსამართლემ კვლავ მოუწოდა პროკურორს, რომ მთავარი თემიდან გადახვევა, უნდა დაემთავრებინა საქმე იმ ძირითადი ამბის ირგვლივ წარემართა, რის გამოც იქ იყვნენ შეკრებილნი.
პროკურორმა კვლავაც მოიბოდიშა და ახსნას იმით შეეცადა:
- ბოდიშს მოგიხდით, ბატონო მოსამართლევ! - მიმართა პროკურორმა. - ჩემი ასეთი ზედმიწევნით ჩაძიებული კითხვებიდან, მართლაც ასე ჩანს, რომ თითქოს თემას ვუხვევ, მაგრამ ეს ყოველი წინამორბედი საუბრები და გამოკითხვა, სწორედ იმ დანაშაულებრივი ქმედებების საწინდარია, რის გამოც მიმდინარეობს სწორედ ეს სასამართლო პროცესი.
მართალია პროკურორი შეეცადა აეხსნა, თუ რის საწინდარი იყო ასეთი გამოკითხვები, თუმცა დარბაზში უკვე ყველა ისედაც ამჩნევდა, რომ პროცესი, სულ სხვა მიმართულებით მიმდინარეობდა და არა, როგორც მართლაც მოწმის დაკითხვა.
- კარგი ბატონო, განაგრძეთ! - ნება დართო მოსამართლემ.
პროკურორმა დასტურის ნიშნად თავი დაუქნია, მადლობაც მოუხადა.
- ბატონო მოსამართლევ! დამსწრე საზოგადოებავ! - თავის დაკვრით მიმართა პროკურორმა. - მინდა მოგახსენოთ, რომ აქ მოწვეულ მოწმეთა მიერ მიცემული ჩვენებები და საქმეში არსებული ახალი გარემოებები, სრულიად ნათელს ხდის იმ სქემას, რომელიც წლების წინმ ზემოთ ხსენებულ კლინიკაში მოქმედებდა. მაგრამ მოდით, კიდევ ერთხელ და მკაფიოდ განვმარტოთ, თუ რატომ და ვისი ინიციატივით მოხდა ჩვილის ოჯახიდან გაძევება დაგარდაცვლილადგამოცხადება?!
ბიოლოგიურმა მამამ, დამფრთხალი შეშინებული თვალები მიაპყრო დედამისს, თითქოს პირიც შეაღო, მაგრამ ხმა მაინც ვერ ამოიღო. სამაგიეროდ, ბებიამ, რომლის თვალებშიც ძველი სიჯიუტე და თავის მართლების სურვილი კვლავინდებურად ციმციმებდა, მკვეთრად მიახალა:
- რას ჰქვია, ვისი ინიციატივით?! ან რას მიჰქვია, ბავშვის ოჯახიდან გაძევება?! რძალი სუსტი გვყავდა, ავადმყოფი! ოჯახში უკვე არაჯანმრთელი და ამის გამოც უკვე, არასასურველი ბავშვი მოდიოდა, რომელსაც მომავალი არ ჰქონდა! ექიმებმაც გვითხრეს, რომ ეგ ბავშვი, მაინც ვერ გადარჩებოდა! ვერ იცოცხლებდა! ჩვენ, ჩვენ უბრალოდ... იმ საცოდავს, საწყალ ჩვილს ვუშველეთ, რომ მისთვის მომავალში, დიდი ტკივილი აგვერიდებინა თავიდან!
დარბაზში ახმაურდა. კუსუმ კბილები ერთმანეთს ისე ძლიერად დააჭირა, რომ ცოტაც და სულ ჩაიმტვრევდა. მისთვის განსაკუთრებით მტკივნეული იყო იმის მოსმენა, თუ როგორ ამართლებდნენ ეს ადამიანები საკუთარ სისასტიკეს ასეთი დონისმზრუნველობით“.
-უშველეთ“?! - ხმას აუწია პროკურორმა. - რას ნიშნავს, „შველა“?! აგვიხსენით, თუ შეიძლება, როგორ უშველეთ ახალშობილს?
- ნუ... - აშკარად დაიბნა დედამთილი. - დაბადებისთანავე რეანიმაციაში გადავიყვანეთ... და იქ... იქ უკვე დიაგნოზიც დაუსვეს, რომ ვერ გადარჩებოდა.
- და, მერე? - ჩაეკითხა პროკურორი.
- მერე... მერე ის, რომ...  - დედამთილი აშკარად დაიბნა.
- ბავშვმა სამ თვემდე ძლივს იცოცხლა! -  როგორც იქნა, დედას მისი პირმშო შეეშველა. ლარას ყოფილი ქმარმა, ენა ამოიდგა და კმაყოფილი სახით, აციმციმებული თვალები შეავლო დედამისს.
- და, მიზეზი? -  ჩაეკითხა პროკურორი.
- მიზეზი, ავადმყოფი დედამისი იყო. - მკვირცხლად მიუგო ყოფილმა ქმარმა.
- და იმ ტუტუცი ქალის დიაგნოზის დამადასტურებელი საბუთებიც კი არსებობს! - ჩაურთო დედამ და დედა-შვილმა ერთმანეთს, კმაყოფილი თვალები შეავლო.
- დიახ! მე აქ ხელთ მაქვს, ყველა ის საბუთი. - პროკურორმა რამდენიმე ფურცელი მოსამართლეს გადასცა და ისე განაგრძო. - სადაც აღნიშნულია, რომ ბავშვის ბიოლოგიურ დედას, ორსულობისას აღმოაჩნდა, მთელი რიგი იმ დაავადებათა კრებული თუ ნაკრები, რაც აღნიშნულია მის დიაგნოზში!
- აი, ხომ გითხარით?! - ნიშნის მოგებით მიახალა დედამთილმა. - სწორედ ამას ვამბობ, რომ ავადმყოფი იყო და თქვენ კი, წამლავდითო!
- უფრო კონკრეტულად, თუ შეიძლება. - მოსამართლემ მსუბუქად მისცა შენიშვნა პროკურორს. - ან რას ნიშნავს, აქ ამ ფურცლებზე, რატომ არის ზოგი დიაგნოზი მონიშნული და ზოგი, არა?
- ბატონო მოსამართლევ, თქვენის ნებართვით მინდა დარბაზში მოვიწვიო, დამოუკიდებელი სასამართლო სამედიცინო ექსპერტი.
- კი, ბატონო. - ნება დართო მოსამართლემ.
დარბაზში შუახნეს გადაცილებული სოლიდური სახის მამაკაცი შემოვიდა და მოწმის ადგილი დაიკავა.
- ბატონო მოსამართლევ! დამსწრე საზოგადოებავ! - პროკურორმა შემართებით დაიწყო და დარბაზის კედელზე მიმაგრებული დისფლეის ჩართვა ითხოვა. - თქვენის ნებართვით, ეკრანზე ახლა სწორედ იმ დოკუმენტების მასალაა გამოტანილი, რაც რამდენიმე წუთის წინ პირადად სასამარლოს გადავეცი და აქ ფერადი მარკერით არის გამოყოფილი რამდენიმე დიაგნოსტიკური დასკვნა, რომელიც ურთიერთგამომრიცხავია ერთმანეთთან და რას ნიშნავს ეს ყოველივე ახლავე, აქ მოწვეული სასამართლო სამედიცინო ექსპერტი თავად აგიხსნით.
- გისმენთ, ბატონო! - მოსამართლემ მოწმეს გახედა.
მოწვეულმა ექსპერტმა სულ სათითაოდ ახსნა, იქ მოცემული დიაგნოსტიკური დასკვნები, რომლებიც მართლაც რომ ურთიერთგამომრიცხავი იყო ერთმანეთთან, რაც დიაგნოზის დასმის ნამდვილობას არყევდა.
- უფრო გარკვევით და ყველასთვის გასაგებ, არასამედიცინო ენით, რომ ავხსნა. - განაგრძობდა მოწმედ მოწვეული ექსპერტი. - თუ ადამიანს აქვს მაღალი არტერიული წნევა, იმავ დროულად, მას არავითარ შემთხვევაში არ ექნება და ვერც ექნება დაბალი წნევა.
- ესე იგი. - ჩაურთო მოსამართლემ. - აქ მოცემული დიაგნოსტიკური დასკვნა, არ შეესაბამება სიმართლეს?
- რა თქმა უნდა! - კვერი დაუკრა მოწმემ. - სავსებით შესაძლებელია, რომ ამ ჩამოთვლილი დაავადებებიდან ერთ-ერთი, ან თუნდაც ორი და შესაძლებელი სამიც ჰქონოდეს პაციენტს, თუმცა მესამე უკვე საეჭვოა, იმ ნებისმიერი ორის ფონზე, მაგრამ ეს ამდენი და თანაც ერთდროულად, უკვე საკმაოდ საეჭვოდ ჩანს და ჩემს დასკვნას თუ ენდობით და მე როგორც ოფიციალურად დანიშნული სასამართლო სამედიცინო ექსპერტი, სრული პასუხისმგებლობით ვაცხადებ, რომ ეს დოკუმენტი, ყალბია და არ შეესაბამება სიმართლეს!
დარბაზი ახმაურდა. მოსამართლემ კვლავაც სიმშვიდისკენ მოუწოდა და პროკურორს მიმართა:
- გაქვთ, კიდევ კითხვები, ბატონო პროკურორო?
- დიახ, კიდევ ერთ შეკითხვასაც დავსვამ, თქვენის ნებართვით, ბატონო მოსამართლევ!
- ბრძანეთ! - თავის დაკვრით დაეთანხმა მოსამართლე.
- შესაძლებელია, რომ აქ მოცემული დიაგნოზებიდან, რომელიმე მაინც ჰქონოდა ორსულ ქალს?
- დიახ, შესაძლებელია, მხოლოდ ორსულობის საწყის ეტაპზე, რადგან თუნდაც ერთ-ერთი ასეთ დიაგნოზის მქონე, ვერც მიიყვანდა ორსულობას ბოლომდე. ფაქტიურად გამორიცხულია.
- და ესე იგი, ბავშვიც არ დაიბადებოდა, არა? - ჩაეკითხა პროკურორი.
- შეიძლება დღენაკლული და დიდი ალბათობით, მისი გადარჩენაც გამორიცხული იქნებოდა.
- ხომ გითხარით, ავადმყოფი ბავშვი გაგვიჩინა! მაგიტომაც მაშინათვე რეანიმაციაში მოგვიხდა მისი გადაყვანა! - ნიშნის მოგებით წამოიყვირა დედამთილმა, რაზეც მოსამართლის შენიშვნა მიიღო.
- ბავშვი რეანიმაციამდეც ვერ მიაღწევდა. - მიუგო მოწმემ. - რადგან ასეთი დიაგნოზის მქონე სხეულის ნაყოფი ჩამოუყალიბებელი და განუვითარებელი იქნებოდა, ამიტომაც ორსულობის ფაზა სამ-ოთხ თვეზე მეტ ხანს მაინც ვერ გასტანდა.
- ესე იგი, ნაადრევი მშობიარობა ექნებოდა? - ჩაეკითხა პროკურორი.
- ამას მშობიარობასაც ვერ დავარქმევდით, რადგან ეს უკვე ორსულობის ნაადრევი შეწყვეტა უფრო იქნებოდა, თავისთავად ჩამოუყალიბებელი ნაყოფით.
- და ბავშვი, ხომ მაინც დაიბადა, დაა... - მხრები აიჩეჩა დედამთილმა.
- ბატონო მოსამართლევ! - განაგრძო პროკურორმა. - როგორც ხედავთ, ჩემს მიერ წარმოდგენილ დოკუმენტზე, ფერადი მარკერით ხაზგასმულია სწორედ ის ურთიერთგამომრიცხავი, რამდენიმე საკმაოდ მძიმე დაავადება, რომელიც ვითომდა ჰქონდა ორსულ ქალს, მშობიარობამდე. საინტერესოდ ჩანს კიდევ ის ფაქტი, რომ აქ მოცემულ დიაგნოზთა სიიდან, თუ ის ერთი დაავადება შეიძლება ჰქონდეს ადამიანს, მაშინ ის მეორე, კატეგორიულად იქნება გამორიცხული და ასეთი რამდენიმე დაავადება არის უკვე ჩემს მიერ მონიშნული. ამას ადასტურებს, ოფიციალურად დანიშნული სასამართლო სამედიცინო ექსპერტი, როგორც დოკუმენტით, ასევე აქ გამოსვლით, რაც რამდენიმე წუთს წინ მოვისმინეთ ამ დარბაზში. ასე, რომ ოფიციალურად დადასტურებული დასკვნა, რომელიც საგამომძიებლო საქმეში უკვე ჩაიკერება, აღნიშნავს რომ მთელი რიგი, ეს დასმული დიაგნოზები, ყალბია და არ შეესაბამება სიმართლეს!
- ტყუილია! ეგ ყველაფერი ტყუილია! - წამოიძახა ლარას ყოფილმა დედამთილმა.
დარბაზი ახლა უფრო მეტად ახმაურდა. მოსამართლემ კვლავ ხალხის დაშოშმინება სცადა.
- ბატონო პროკურორო! - მიმართა მოსამართლემ. - აგვიხსენით თუ შეიძლება, რას ემსახურებოდა, ორსული ქალის ეს აბსურდული დიაგნოზები? რა საჭირო იყო ამის შეთითხნა?
- ეს მხოლოდ იმისთვის გახდა საჭირო, რომ უკვე გასაყიდად გამზადებული ჩვილი, მკვდრად გამოეცხადებინათ და წინასწარ ასე შეამზადეს ნიადაგი.
- რა სისულელეა? - ისევ წამოიყვირა დედამთილმა და ისევ შენიშვნა მიიღო.
- ესე იგი, ეს დოკუმენტები ყალბი აღმოჩნდა და ამ დასკვნებს, ოფიციალურად აწერენ ხელს ექიმები და ბეჭდითაც ამტკიცებენ.
- დიახ, სწორს ბრძანებთ, ბატონო მოსამართლევ! სწორედაც, რომ ის ექიმები და მედ.პერსონალი სხედან დღეს აქ განსასჯელთა სკამზე!
- ექიმები თუ აწერდნენ ხელს, მაშინ ჩვენ რა შუაში ვიყავი?! - კვლავ „გაბედა“ ხმის ამოღება, ლარას ყოფილმა მეუღლემ.
- თქვენ ფული აიღეთ! - შეუტია პროკურორმა. - საკუთარი შვილი, ფულში გაცვალეთ! და სამი თვის განმავლობაში აყურყუტებდით ცოცხალ, ჯანმრთელ ჩვილს რეანიმაციაში, რომ თქვენი ეს სიბოროტით სავსე ქმედება, მის ბუნებრივ სიკვდილად გაგესაღებინათ!
ლარას ყოფილ ქმარს მკვდრის ფერი დაედო და მექანიკურად დედისკენ შებრუნდა, თითქოს დამხმარე პასუხს მისგან ელოდა, მაგრამ დედამისი გაფითრებული მზერით, დამფრთხალი თაგვივით აცეცებდა თვალებს.  
მოსამართლეს კვლავ ახმაურებული დარბაზის დაშოშმინება მოუხდა და პროკურორს მოუწოდა, ეს ყველა ბრალდება, დადასტურებული დოკუმენტების სახით წარედგინა.
- თქვენ ძალიან კარგად იცოდით, რომ დედამთილის მიერ რძლისთვის, ანუ თქვენი მეუღლისთვისვიტამინებისსახელწოდებას ამოფარებული ტოქსიკური ნაყენის მიღება ორსულობის შეწყვეტას ემსახურებოდა!
- არაფერი ვიცოდი! არაფერი ვიცოდი! არ ვიცოდი! - აბლუკუნდა ლარას ყოფილი ქმარი
- საკმაოდ რთული დასაჯერებელია, რადგან თქვენ საკუთარი შვილის ტრეფიკინგში გაქვთ უშუალო მონაწილეობა მიღებული.
- სად არის მერე მაგის დამადასტურებელი საბუთი?! - ახლა უფრო მეტად მიეცა გული ლარას ყოფილ ქმარს.
- სამწუხაროდ იმის დამადასტურებელი საბუთი ნამდვილად არ მაქვს, თუ ზუსტად რას ასმევდით ორსულ ცოლს, თუმცა იმას მაინც ვერ უარყოფთ, რომ ბალახეულის ნაყენს თავად უმზადებდა დედამთილი რძალს. - განაგრძო პროკურორმა. - და რატომ? რისთვის იყო საჭირო ეს ყველაფერი?
- სუსტი და ავადმყოფი რძალი მერგო წილად! - მკვახე ხმით მიახალა დედამთილმა. - მის გამოსაჯანმრთელებლად ათას ხერხს მივმართავდი, მაგრამ იმ უმადურმა ქალმა, ხედავთ? სასამართლოშიც კი მიჩივლა, იმის გამო, რომ მასზე, შვილივით ვზრუნავდი!
- ჩვენ აქ, ჯერ მხოლოდ იმის გარკვევას შევეცადეთ, თუ რატომ მკურნალობდა თქვენი რძალი, ასეთი არატრადიციული მეთოდებით, ექიმის დანიშნულების გარეშე?
- და აბა მე რა ვიცი, რას ყლაპავდა? - ცინიკურად აიჩეჩა მხრები, აწ უკვე ყოფილმა დედამთილმა. - ან თქვენ, რასთან დაკავშირებით არკვევთ ახლა ამას, ამდენი წელი გავიდა, მე საიდან უნდა მახსოვდეს, თუ ვინ რას ყლურწავდა?!
- ბატონო პროკურორო! - მიმართა მოსამართლემ. - შეგიძლიათ უფრო გარკვევით აგვიხსნათ, თუ რა კავშირი აქვს აქ, ამ სასამართლო პროცესს, თქვენს მიერ დასმულ კითხვებთან?
- ჰო! რა შუაშია აქ ჩემი რძალი რას სვამდა და რას არა! - წესიერად არც აცალა ქალმა სიტყვის დასრულება მოსამართლეს.
- ზუსტადაც, რომ თავშია და არა შუაში! - მიმართა პროკურორმა და რამდენიმე ფურცელს წამოავლო ხელი. - მე აქ თან მაქვს, თქვენი რძლის რამდენიმე უშედეგო ორსულობის ფაქტი, სადაც აღნიშნულია, რომ დაუდგენელი მიზეზების გამო, წყდებოდა ორსულობა.
- დაგედგინათ მერე მიზეზი! ესეც ჩემი ბრალი ხომ არ არის, რომ ავადმყოფი რძალი შემოგვატყუეს სახლში?! - წამოენთო აწ უკვე ყოფილი დედამთილი.
პროკურორი, თითქოს ჯიუტად, ერთი და იგივე თემის ირგვლივ ტრიალებდა და კვლავაც ხაზს უსვამდა იმას, რომ დედამთილი რძალს, გამუდმებით არატრადიციული გზით მკურნალობას აიძულებდა, რასაც ნამდვილად არ მოჰყვებოდა დადებით შედეგი, პირიქით ორსულობა ბევრად ადრე წყდებოდა.
- მაგრამ თქვენი რძალი. - პროკურორმა წამით იყუჩა. - ატყობდა, რომ ყოველი ასეთი სასმელის მიღების შემდეგ, უფრო ცუდად ხდებოდა.
- და რაღას სვამდა მერე? - კვლავ უკან არ იხევდა ქალი. - ძალათი ხომ არ ვასხამდი პირში? ეთქვა, არ მინდაო და არც დალევდა!
- თქვენი რძალი, ვერც კი წარმოიდგენდა მაშინ, რომ დედამთილი, მის მოწამვლას ცდილობდა! – მკაცრი ხმით მიუგო პროკურორმა. 
- როგორც ვიცი, ცოცხალია და რომ მომეწამლა, ახლა მკვდარიც იქნებოდა! - ნიშნის მოგებით მიუგო ქალმა.
დარბაზში ჩურჩული ატყდა, ხალხიც ცოტა არ იყოს დაიღალა, დაკითხვა წინ არ მიდიოდა და ჯერ კიდევ ვერაფერი გაეგოთ, თუ საითკენ მიჰყავდა პროკურორს საუბარი. რა შუაში იყო, ჩვილების ტრეფიკინგთან რძლისა და დედამთილის წარსული ურთიერთობის გარკვევა.
მოსამართლემ სიმშვიდისკენ მოუწოდა და დარბაზიც ინტერესის მოლოდინში მალევე გაიტრუნა.
პროკურორმა განაგრძო:
- და ყოველი ამ სასმელის მიღების შემდეგ, ორსული ქალი საშინელი მუცლის გვრემით იტანჯებოდა და უფრო მეტად უმძაფრდებოდა ტოქსიკოზი. - განაგრძო პროკურორმა. - ამიტომაც თქვენს უჩუმრად, როცა შეწყვიტა თქვენს მიერ მომზადებული სასმელის მიღება, თავი ბევრად უკეთ იგრძნო და სხვა  წინა უშედეგო ორსულობებისგან განსხვავებით, ეს ორსულობა ბოლომდე მიიყვანა და როცა ბავშვმა მაინც გაბედა და ცოცხალი დაიბადა, თქვენი შიში პანიკაში გადაიზარდა იმიტომ, რომ თქვენი დანაშაული გამოვლინდებოდა! სავარაუდოდ, ბავშვს, მუცლადყოფნისას მიღებული შხამი, აუცილებლად რაღაც პათოლოგიას გამოიწვევდა და აი, სწორედაც რომ ამის შიში გქნოდათ, თქვენ! ამიტომაც მოისროლეთ ბავშვი, როგორც უსარგებლო ნივთი, თან ისე, რომ ჯიბეებიც კარგად გაისქელეთ!
- არავითარი!.. - წამოიყვირა ბებიამ. - არავითარი უფლება არ გაქვთ, რომ ასე გველაპარაკოთ! მაშინ ყველა ასე იქცეოდა! კლინიკა სავსე იყო...
- ყველა ასე არ იქცეოდა! - ხმას აუწია პროკურორმა. - ბევრისთვის, ადამიანის სიცოცხლე, ფული არ არის!
- ბოლოს და ბოლოს. - ჩაურთო მოსამართლემ. - ბავშვი ცოცხალია, თუ არა? ან სად არის?
- ცოცხალი როგორ იქნება, როცა ტანჯვით გარდაიცვალა თავისი უჯიშო და უნიათო დედის გამო! - მკვახედ მიახალა დედამთილმა. - ბავშვი დავკრძალეთ და ცოცხალს ხომ არ დავასაფლავებდით?!
- მე უკვე ზემოთ მოგახსენეთ, რომ სრულიად ჯანმრთელი ჩვილი, მაინც რატომღაც რეანიმაციაში გამოკეტეს, დედას ნახვის უფლებას არ აძლევდნენ, თუმცა, იმ დროს იყო მასეთი კანონი, რომ მძიმე ავადმყოფის რეანიმაციაში მონახულება, ფაქტიურად შეუძლებელი იყო და მით უმეტეს, ახალშობილის.
- ესე იგი, ბავშვი მაინც გარდაცვლილია, არა? - მოსამართლე გარკვევას შეეცადა.
- დიახ, დიახ! - უმალ მიუგო ქალმა. - ტრეფიკინგს რომ გვაბრალებთ, ბავშვი გაყიდეთო, მკვდარ ბავშვს ხომ არ გავყიდიდით?!
- სწორი შენიშვნაა. - თავი დაუკრა მოსამართლემ. - ბატონო პროკურორო, თუ შეიძლება აგვიხსენით და თავისთავად ოფიციალური დოკუმენტით დაგვიდასტურეთ ტრეფიკინგის არსებობა, ამ საქმესთან დაკავშირებით.
- ახლავე მოგახსენებთ! - პროკურორმა რამდენიმე ფურცელი გადასცა მოსამართლეს, რომელმაც გაკვირვებით ჩაიკითხა და გაოგნებული მზერით გახედა მოწმის სახით მოწვეულ დედა-შვილს.
 - ბატონო მოსამრთლევ! დამსწრე საზოგადოებავ! – განგრძო პროკურორმა. - როგორც საბუთებში აღნიშნულია, რომ დაიბადა ვაჟი, სუსტი ჯანმრთელობით, რის გამოც სასწრაფოდ ახალშობილის რეანიმირება გახდა საჭირო, თუმცა მომაკვდავი ჩვილი, სამი თვის განმავლობაში, მაინც ჯიუტად იბრძვის სიცოცხლისთვის, მაგრამ ამ საბუთების მიხედვით ჩანს, რომ უშედეგოდ. - პროკურორმა წამით შეისვენა. - ოფიციალურ დოკუმენტებში ხსენებული, ჩვილ ბავშვთა საავადმყოფოს, რეანიმაციულ განყოფილება, ყოველ ღონეს ხმარობდა, რომ გარდაცვლილი ჩვილი, არ გაეტანებინათ პატრონებისთვის და სწორედ ეს იყო ის მუდმივი სქემა, რასაც ახლავე მოგახსენებთ. რეანიმაციულ განყოფილებაში, არსებობდა ცალკე მაცივარი, სადაც სპეციალურად გადამალულ, გარდაცვლილ ჩვილებს ინახავდნენ და ამას ის ახსნა ჰქონდა, რომ თუ ჩვილის ოჯახი, დიდ სკანდალს მოაწყობდა, ზედმეტი ხმაური, რომ არ ატეხილიყო, კლინიკა დათმობაზე მიდიოდა და ატანდა მიცვალებულ ჩვილს დასაკრძალად, თუმცა ეს ძალიან იშვიათად ხდებოდა. ახლა ისმევა კითხვა, რა მიზანი ჰქონდა კლინიკას, ასე მოქცეულიყო? პასუხი ერთია - ტრეფიკინგი!
დარბაზი კვლავ ახმაურდა. მოსამართლეს, ისევ და ისევ მოუწია მათი დაშოშმინება და პროკურორსა მიმართა:
- ბატონო პროკურორო!  აგვიხსენით თუ შეიძლება, რა კავშირი აქვს ტრეფიკინგთან, გარდაცვლილი ჩვილების ასე გადამალვას.  
- ახლავე მოგახსენებთ ბატონო მოსამართლევ! - მიუგო პროკურორმა. - საქმე იმაში გახლავთ, რომ როგორც ზემოთ უკვე ითქვა, რომ თუ რომელიმე ოჯახი კატეგორიულად მოითხოვდა ჩვილის თავად დაკრძალვას, ან საკმაოდ მაღალჩინოსან ახლობლებს ჩარევდა, იმ შემთხვევაში იძულებულნი იყვნენ, რომ ბავშვი გაეტანებინათ და ახლა გაინტერესებთ, თუ რატომ იქცეოდნენ ასე? იმიტომ რომ ის ჩვილი, რომელიც საღ-სალამათი დაიბადა, თუმცა მეორე ან მესამე დღეს დედას და ჩვილის ოჯახის წევრებს უცხადებდნენ, რომ ახალშობილი გარდაიცვალა, სინამდვილეში ჩვილი უკვე წინასწარ იყო გაყიდული, ლამის დაბადებისთანავე უკვე გაშვილების საბუთებიც მზად იყო. რა თქმა უნდა და დიდი ალბათობით აღვნიშნავ იმასაც, რომ ამყვანმა მშობლებმა ნამდვილად არ იცოდნენ რომ მოპარული ჩვილი შეჰყავდათ ოჯახში, ვერც კი წარმოედგინათ ეს და თანაც, ყველა საბუთი წესრიგში იყო, დედა ოფიციალურად ხელს აწერდა ჩვილის დატოვებაზე, ამას კიდევ ცალკე განვიხილავთ, თუ როგორ ხდებოდა ეს და ასე მთელი სქემა ერთმანეთზე ჯაჭვივით გადაბმულად მიმდინარეობდა ახალშობილთა ტრეფიკინგი. – პროკურორმა წამით შეისვენა. - ახლა დავუბრუნდეთ იმ თემას, თუ რატომ ინახავდნენ მაცივარში ჩვილებს და რატომ ცდილობდნენ, რომ პატრონებს არ მოეთხოვათ მათი გარდაცვლილი ბავშვები.
- დიახ, გისმენთ! - უკვე მოსამართლეც ძლივს ითმენდა და ერთი სული ჰქონდა გაეგო, თუ ზუსტად რის თქმას აპირებდა პროკურორი.
- გაყიდულ-გაშვილებულ ჩვილებს, უკანვე რა თქმა უნდა ვეღარ და აღარ მოუბრუნებდნენ ბიოლოგიურ ოჯახს, განსაკუთრებით მაშინ, როცა უკვე მათ გამოუცხადეს ოჯახს გარდაცვლილი ჩვილის დაკრძალვას ითხოვდა, ამიტომაც ხდებოდა მისი ჩანაცვლება და ბიოლოგიურ ოჯახს, სხვისი გარდაცვლილი ჩვილი, რომელიც თავის დროზე მის ბიოლოგიურ ოჯახს დაატოვებინეს და მოახერხეს მისი გადამალვა! ამიტომაც გარდაცვლი ჩვილის დასაკრძალად გატანება კატეგორიულად არ უნდოდათ და ეს იმ დროს ნებაყოფლობითი იყო, თუმცა მედ.პერსონალი მაინც რატომღაც ცდილობდა, რომ მიცვალებული ჩვილი პატრონებისთვის არ დაეთმო და აი სწორედ მაგას, სულ სხვა შინაარსობრივი დატვირთვა ჰქონდა.
- და მერე, ჩვენ რა შუაში ვართ თუ მედპერსონალი რაღაცას ჩალიჩობდა?! - კვლავ წამოიძახა დედამთილმა. - ამის გულისთვის მოგვიყვანეთ აქ, რომ გვასმენინოთ, თუ რა ათას სისაძაგლეს ჩადიოდნენ ექიმები?
- თუ შეიძლება, უფრო თემასთან ახლოს ისაუბრეთ, ბატონო პროკურორო. - მიმართა მოსამართლემ.
- დია, ბატონო მოსამართლევ! დამსწრე საზოგადოებავ! - კვლავ განაგრძო პროკურორმა. - გარდაცვლილი ჩვილი დედის ოჯახმა დაკრძალა, თუმცა ოცი წლის შემდეგ, როცა გარკვეულმა გარემოებებმა იჩინა თავი, დედის ოჯახმა, სწორედ იმ დაკრძალული ჩვილის ექსგუმაცია მოითხოვა... - პროკურორმა რაღაც ფურცელი ამოაძვრინა და მოსამართლეს წინ დაუდო. - ეს სწორედ იმ ექსპერტიზის დასკვნაა, სადაც გარკვევით არის აღნიშნული, რომ გარდაცვლილი ჩვილი გოგონაა და არა ვაჟი, რომელიც შეეძინა მშობიარეს. ამის შემდეგ, ჩატარდა დნმ-ს ტესტი, რომელმაც დაადასტურა, რომ გარდაცვლილ გოგონას, არაფერი აქვს საერთო ამ ოჯახთან. მინდა ხაზი გავუსვა იმასაც, რომ ოფიციალურად არის ჩატარებული სასამართლო სამედიცინო ექსპერტიზა და ამ მხრივ, შეცდომა გამორიცხულია.
- ტყუილია ეს! ტყუილია! - წამოიყვირა დედამთილმა.
- ისედაც გულმკვდარ დედას, თავისი საკუთარი ვაჟის სანაცვლოდ, სხვისი გარდაცვლილი ჩვილი გოგონათი ჩაუნაცვლეთ! ხოლო მანამდე სამი თვე ცოცხლად აგლოვეთ, ყოველდღე ელოდა დედა, შვილის სიკვდილს, მთელი სამი თვის მანძილზე და ახლა ჩნდება კითხვა. - პროკურორმა წამით იყუჩა. - სად არის თქვენი ვაჟი?
- და იქნებ მართლა გოგო იყო და ექიმები გვატყუებდნენ ბიჭიაო?! - ხმა ამოიდგა, ლარას ყოფილმა ქმარმა და ისეთი სახე ჰქონდა, თითქოს ნიშნის მოგებითაც კი მიახალა.
დარბაზი კვლავ აჩურჩულდა.
- შეიძლება მართლაც გოგონა შეგეძინათ. - ირონიული ღიმილით მიმართა პროკურორმა. - და თუნდაც ესეც ექიმების დაუდევრობას მივაწეროთ, მაგრამ იქ დაკრძალული გოგონა, ნამდვილად არ არის თქვენი შვილი.
დარბაზი კვლავ აჩურჩულდა, თუმცა მოსამართლის შენიშვნაზე, მალევე დადუმდა.
- თქვეს რძალი ფიქრობდა, რომ მას მძიმე ტოქსიკოზი ჰქონდა და ინსტინქტურად გაურბოდა იმ მისთვის გაურკვეველ ბალახეულის ნაყენს, ორგანიზმი თავად უმძიმებდა მდგომარეობას და რეალურად სწორედ ამ შინაგანმა წინააღმდეგობამ გადაარჩინა ორივე.
- ორივე? - იკითხა მოსამართლემ
- დიახ! ორივე! - მიუგო პროკურორმა. - ორსულიც და მისი ნაყოფიც!
დარბაზი კვლავ წამით აზუილდა, მაგრამ უმალ სიჩუმე ჩამოვარდა.
- ესე იგი, თქვენ მაინც ამტკიცებთ, რომ მკურნალობდით რძალს, მაგრამ ერთი რამ, ვერ გაითვალისწინეთ, ძვირფასო მოწმევ... - ცინიკური ხმით განაგრძო პროკურორმა.
- რა... რა ვერ გავითვალისწინე?! - აქამდე მედგრად მდგარ ქალს, ოდნავ ხმაც აუკანკალდა.
- ის, რომ თქვენმა რძალმა, დროულად შენიშნა თქვენიმზრუნველობის ჭეშმარიტი სახე და თქვენს მიერ მომზადებულ საწამლავს, უკვე აღარ მიეკარა და ეს, სულ მარტივი და უბრალო მიზეზით აიხსნა!
- რა სისულელეა?! - შეუტია ქალმა.
- თქვენი რძალი! - მიმართა პროკურორმა. - ყოველი ფინჯნის მერე, ლამის კვდებოდა და იძულებული იყო, ქმრისა და დედამთილის უჩუმრად გადაექცია! და სწორედ ამიტომაც გადარჩა ბავშვიც და დედაც! სწორედ ამიტომ გაჩნდა ის ჯანმრთელი და აი ახლა!.. ახლა ზუსტად ის ამ დარბაზში ზის!
LEX. 2026 წლის 31 აგვისტო, ორშაბათი.

Saturday, August 29, 2026

ნატის ჩექმები (ნაწილი 60)

60.
- რა მნიშვნელობა აქვს? - ცივად აიჩეჩა მხრები კუსუმ. - აქვს შენთვის არსებითი მნიშვნელობა, მე თვითონ ვიპოვნე ჩემი ნამდვილი მშობლები, თუ მათ მიპოვნეს?
- აქვს! - თავი ჩაქინდრა მაკამ. - აქვს! სწორედაც, რომ არსებითი მნიშვნელობა აქვს, რადგან საიდან მოგივიდა ეგ აზრი და საიდან და როგორ მიხვედი იმ დასკვნამდე, რომ აყვანილი იყავი?
- აყვანილი? - ცინიკურად აღნიშნა კუსუმ. - თუ მოპარული?!
- მე არ წამირთმევია შენი თავი, მხოლოდ და მხოლოდ ოჯახში არასასურველი ბავშვი შემომთავაზეს.
- ჰოო? - უნდობლად აზიდა წარბები კუსუმ.
- თუ გინდა, ნუ დაიჯერებ, მაგრამ იმაზე მაინც გამეცი პასუხი, თუ საიდან დაგებადა ეგ იდეა, რომ ჩემი ბიოლოგიური შვილი არ იყავი?
- მგონი, ის უფრო გაინტერესებს, თუ ვინ მითხრა? - კვლავ ცინიკური ხმა ჰქონდა კუსუს. - ვინ ჩამაწვეთა, არა? ჰმ!
მაკამ უხმოდ დაუქნია თავი.
- რომ გითხრა, რო არავის უთქვამსო, დამიჯერებ?
- შევეცდები დაგიჯერო.
- იცი რომ უცხოეთში, ნებისმიერ ბავშვს, თუნდაც სკოლის მოსწავლეს აქვს უფლება და უკვე სურვილიც, რომ დნმ-ს ტესტი გაიაროს. ეს ჩვეულებრივი პროცედურაა, თუნდაც იმიტომ რომ უფრო მეტი რამ შეიტყოს თავის წინაპრებზე და რადგან, სწორედაც რომ უცხოეთში, არასდროს უმალავენ ბავშვს რომ იგი აყვანილია და ისიც ბუნებრივია, როცა მოისურვებს ბიოლოგიური მშობლების ნახვას, არავინ უშლის, თუმცა იმ ბავშვმა, მშვენივრად იცის, რომ მასზე მზრუნველ და მოამაგე ამყვან მშობლებს პატივი უნდა სცეს.
მაკამ ღრმად ამოიხვნეშა.
- შენ ხომ არასდროს მიყვებოდი მამაჩემზე! ანდა, რა უნდა მოგეყოლა, როცა არც არაფერი იცოდი მასზე და არც კი იცნობდი! და რატომ გაგიკვირდა, რომ დავინტერესდებოდი ჩემი წარმომავლობით?! - ჩაეკითხა კუსუ და მერე უფრო დაბალი ხმით დასძინა. - და თურმე ისინი, ჩემი ბიოლოგიური დედის ოჯახი, უკვე წლებია მეძებდნენ...
მაკამ ვერაფერი უპასუხა.
- რატომ მომწყვიტე ოჯახს?! - მოულოდნელად შეუტია კუსუმ. - რატომ წაართვი ჩემი თავი?!
მაკა კვლავ უხმოდ იჯდა.
- შენ ხომ თავს იმით იმართლებ, რომ მრავალშვილიან გაღატაკებულ ოჯახს ამოსუნთქვის საშუალება მივეციო და თანაც, კარგად უხდიდნენ ამყვანი მშობლებიო და ამით, ორივე მხარე კმაყოფილი რჩებოდა და სამაგიეროდ შენც რაღაც პატივსაც გცემდნენ თურმე და ამით გინდოდა თავის დაძვრენა, მაგრამ მე?! ჩემთან რა გამოვიდა?! - კვლავ უტევდა კუსუ. - მეც მრავალშვილიანი, ღარიბ-ღატაკი ოჯახიდან ვიყავი? დავიჯერო, შენ ამას არ გამოქექავდი? მით უმეტეს, თუ შენთვის გინდოდი?
- არაფერი გამომიქექავს... - წაილუღლუღა მაკამ. - და უკვე ხელიც მქონდა ჩაქნეული... - მაკამ წამით იყუჩა. - ყველა ანალიზები და ყოველი მეორე უძლიერესი პროფესორის დასკვნა წინ მედო. ბავშვს ვერასდროს გავაჩენდი.  უცხოეთშიც არაერთხელ ვიყავი და ყველგან უარით მისტუმრებდნენ და სხვათა შორის, არც ბავშვის აყვანაზე მიფიქრია.
- და მაინც, იფიქრე! - ცინიკურად ჩაურთო კუსუმ.
მაკამ ცალყბად გაუღიმა და განაგრძო:
- რამდენიმე დღის ჩამოსული ვიყავი უცხოეთიდან, შვილის გაჩენის მორიგმა ცდამაც კვლავ უშედეგოდ ჩაიარა. ჯერ კიდევ დეკრეტული მქონდა გაფორმებული. ასე ვაკეთებდი, სხვების თვალის ასახვევად, ყოველთვის წინასწარ ვყრიდი ხმებს, ჩემს ორსულობაზე და არავინ იცოდa, რომ სინამდვილეში, სამკურნალოდ დავდიოდი. მერე ისევ გამოვჩნდებოდი სამსახურში და კვლავ მისამძიმრებდნენ უშედეგო ორსულობას და ამ დროს კი, არც არასდროს დავრჩენილვარ. - მაკა გაჩუმდა. წყალი ოდნავ მოსვა.
- მერე? - არ აცალა კუსუმ ამოსუნთქვა. - რამდენიმე დღის ჩამოსული ვიყავიო, ეგ კი გასაგებია შენი პირადი ისტორიაა და იმ მიზეზს მიყვები, თუ რამ გაიძულა სხვისი შვილი, შენად გაგესაღებინა და ამით, თითქოს თავსაც იმართლებ, მაგრამ მე, ჩემი ამბავი მაინტერესებს, როგორ და რატომ მოვხვდი შენთან, მიუხედავად იმისა, რომ ასეთი მდიდარი და შეძლებული ოჯახიდან ვიყავი!
- მე ეს ყველაფერი არ ვიცოდი. - ამოიკვნესა მაკამ.
- როგორ, თუ არ იცოდი?! - შუბლი შეკრა კუსუმ. - ბავშვი რომ აგყავდა დავიჯერო, არ გაიკითხავდი, რა მოხდა, რატომ ტოვებენ, რატომ ართმევდით დედას შვილს?! იქნებ, რა მიზეზი იყო?!
- ხშირად ამყვან მშობლებს არ სურთ იცოდნენ, თუ ვისი შვილია, ვინ დატოვა. - მაკამ წამით იყუჩა. - ზოგჯერ მხოლოდ გარეგნობა აინტერესებთ, რომ ნამდვილად ლამაზი გენეტიკა თუ ექნება ბავშვსო, მერე რამდენად ჯანმრთელია, წინაპრების დაავადებებსაც გამოქექავდნენ და მერე ერთი საბუთიც კი საკმარისია, სადაც ოფიციალურად დედობაზეა უარის თქმა აღნიშნული. მხოლოდ იმ ერთი ადამიანის ხელმოწერაც კი წყვეტს, ჩვილის ბედს. ამ ოფიციალურ საბუთებსა და ამ ყველაფერს შუამავალი განაგებს, რადგან კვლავ გიმეორებ, ამყვან მშობლებს ხშირად არ სურთ, რომ იცოდნენ, თუ ვისი ბიოლოგიური შვილია და საიდან მოიყვანეს, ისევე როგორც, არც ბიოლოგიურმა დედამ იცის, თუ ვინ იშვილა მისი ბავშვი და ეს ხდება ჯერ უმთავრესად კვალის არევის მიზნის, რომ მერე არ მოძებნოს და უკანვე არ მოითხოვოს.
- და თავისი შვილია და რატომ არ უნდა ჰქონდეს უფლება, შვილის უკან მოთხოვნის? იქნებ, იმ წუთას არ შეეძლო მისი რჩენა, ცუდად იყო, ან... ან ათასი რამ მიზეზი?!
- მაშინ შეუძლია, ბავშვთა სახლში დატოვოს, მოკითხვამდე, მაგრამ როცა ოფიციალურ დოკუმენტს აწერს ხელს, სადაც უარს ამბობს შვილზე, მანდ უკვე დედობის უფლება აქვს ჩამორთმეული და კანონით ასე ადვილად ვერ დაიბრუნებს, თუ ისევ უკანვე იგივე კანონი არ აღუდგენს დედობის უფლებას.
- მდაა... - თავი გააქნია კუსუმ. - და გამოდის, რომ არც შენ დაინტერესდი ჩემი წარმომავლობით, მაგრამ ნამდვილად ვიცი, რომ დედაჩემს, ჩემი გაშვილება, აზრადაც არ მოსვლია! 
- ბევრი არაფერი ვიცოდი შენზე და ხომ გითხარი, უცხოეთიდან წინა დღეების ჩამოსული ვიყავი. სამსახურშიც კი არ იცოდნენ რომ დავბრუნდი. არავის ნახვა არ მინდოდა, განადგურებული, დაღლილი და გათანგული ვეგდე საწოლზე, როცა ჩემი ერთ-ერთი დაქალი შემომივარდა, ძალით ამაყენა და პირიც კი თავის ხელით დამბანა. - მაკამ წამით იყუჩა. - ძალიან საყვარელი ბიჭიაო, იმდენი მელაპარაკა და მე კი, გაგონებაც არ მინდოდა, რადგან უფრო გოგოზე ვიყავი ორიენტირებული და თანაც, ჯერ არც ვაპირებდი არაფერს. ცოტა უფრო მეტი დრო მინდოდა კიდევ გასულიყო და კარგად მომეფიქრებინა, თუ რამდენად შემეძლო სხვისი შვილის გაზრდა. 
- მერე? - ვეღარ ითმენდა კუსუ. 
- დედა ბავშვს ვერ მიხედავს, რადგან ჯანმრთელობის პრობლემები აქვს და მხოლოდ უცხოეთში შეიძლება მისი მკურნალობა, რასაც დიდი თანხა სჭირდებაო. ამასთან ქმარს გაშორდა. დედამთილს კი არც შეუძლია ბავშვის მოვლა და არც უნდაო. მამამისს კი სხვა ქალი ჰყავს ახლა და მისგან ელოდება ბავშვსო. უამრავი არგუმენტები მომიყვანა და რას ვიფიქრებდი, თუ ჩემივე კოლეგა, ჩემთან ერთად უამრავი საქმის გამკეთებელი, მეც ასე ბრიყვულად გამაცურებდა.
- ესე იგი, მანამდეც არაერთხელ ჩაგიდენია ეს სისასტიკე?
- და რატომ გგონია, რომ მართლა არ ტოვებდნენ შვილებს?
- რა თქმა უნდა, ტოვებდნენ კიდევაც და შენც კარგად ივსებდი ჯიბეს, მაგრამ მერე აღარ გეყოთ შენ და შენს თანამოაზრეებს და მშობლების ზურგს უკან უკვე შვილების წაგლეჯვაზე გადადით!
მაკამ ამოიხვნეშა. არაფერი უპასუხა.
- მერე, დედაჩემი?! რატომ არ ნახე, ბავშვის დედა?! - კვლავ მკაცრი ტონით ჩაეკითხა კუსუ. - ხომ ამბობ, რომ მთავარი, მშობლის ხელმოწერა იყოო და განსაკუთრებით დედისო!
ვნახე კიდევაც, თუმცა როგორც ახლა ვხვდები, დედის მაგივრად, ვიღაც სულ სხვა ქალს შემახვედრეს. შენს სიცოცხლეს ვფიცავ, მართლა ასე იყო. 
- და შენც ხომ მასე იქცეოდი?
- ჰო... - ამოიხვნეშა მაკამ. - ჩემივე დაწერილი სცენარით, ისევ მე მომატყუეს.
- მაგრამ იმ საბუთებზე, ნამდვილად დედაჩემის ხელმოწერაა, ეს ექსპერტიზამაც აჩვენა, თუმცა ისიც და სხვებიც დარწმუნებულნი არიან, რომ მოტყუებით, სულ სხვა საბუთზე ეგონა აწერინებდნენ ხელს.
მაკამ თვალი აარიდა.
- და ესეც შენივე სცენარი იყო, არა? - ცინიკურად ჩაეკითხა კუსუ. - და მერე? განაგრძე ბარემ და რომ იცოდე, ისედაც გავიგებ, მაგრამ სწორედაც, რომ შენგან მინდა მოვისმინო, თუ ვინ და როგორ გადაწყვიტეთ ჩემი ბედი! ან რატომ მომექეცით, ასე?!
- ასე, როგორ? - შუბლი შეკრა მაკამ. - განა შენ რამე გაკლდა? ან როდესმე უხეშად და ცივად გექცეოდი?
- ჩემს ამბავს, მხოლოდ ეგ აქვს დადებითი, რომ მართლაც ფუფუნებაში, სითბოსა და სიყვარულში გამზარდე და სწორედ ამის მადლობელი არის დღეს დედაჩემი, მიუხედავად ყველა იმ ტკივილისა, რაც მას მიაყენეთ, მას პრეტენზიებიც კი აღარ აქვს შენს მიმართ და ისიც კი შემოგითვალა, თუ რამე დაგჭირდეს, აუცილებლად მოგაწვდიო.
- როგორი, კეთილშობილი ადამიანი ყოფილა. - სინანულით გააქნია თავი მაკამ.
- აი, ხედავ? როგორ ქალს წაართვი შვილის ყოლის ბედნიერება?! როგორ ქალს დაუნგრიე ცხოვრება და რისთვის? იმისთვის, რომ შენ გღირსებოდა დედობა?! რამდენი მართლაც ობოლი და მიტოვებული ბავშვია, ისინი აგეყვანა! მადლს მაინც მოისხამდი და დღეს, აქ არ იქნებოდი!
- სრული უფლება გაქვს, თუნდაც უკანასკნელი სიტყვებითაც გამომლანძღო, დამნაშავე ვარ შენს წინაშე და არაფერი გამოასწორებს და გადაფარავს ამ დანაშაულს.
- და მერე? განაგრძე მოყოლა, თუ როგორ აღმოვჩნდი შენთან. ვითომ დედაჩემად წოდებულს, როცა შეხვდი და ხელი რომ მოაწერინე და ამ დროს, ნამდვილად დედაჩემის ხელმოწერა იყო იმ საბუთზე, ეს როგორ გავიგოთ? - ისევ ცინიკური ხმით ჩაეკითხა კუსუ.
- მე მხოლოდ შუამავლის როლში ვიდექი კაბინეტის კუთხეში და იმას ვხედავდი, თუ ფურცლებზე, როგორ აწერდა ხელს ის ქალი, ვითომ დედაშენი.
- და დაიჯერე, არა? ჰმ!
- დაუჯერებელი არც არაფერი იყო და თანაც, რას წარმოვიდგენდი, თუ მეც ასე გამაბრიყვებდნენ, როგორც მე...
- როგორც შენ სხვებს! ჰაჰ! - თავი გააქნია კუსუმ. - და მერე? მამაჩემს მაინც თუ შეხვდი, თუ აღარ ჩათვალე საჭიროდ?
- მერე მამაშენსაც შევხვდი და ბებიაშენსაც.
- იქნებ ისინიც მსახიობობდნენ და სინამდვილეში... - კუსუს სულ ოდნავ იმედის ნაპერწკალი გაუჩნდა, იქნებ მართლაც არ იყო ბოლომდე გაყიდული და მართლა მოპარული იყო.
- არა, არა... - კვლავ ამოხვნეშა მაკამ. - პირველად ის დედა-შვილი ვნახე, მათი საბუთებიც კარგად გადავამოწმე. მამაშენი მიმტკიცებდა, რომ ჩემს ცოლს საყვარელი ჰყავდაო, რაღაც აჰკიდა და როცა დაორსულდა, იმან მიატოვა და სხვის ბავშვს, რომელსაც დედის მხრიდან ავადმყოფობა გადაეცა, მე არ გავზრდი და არც დედას არ უნდა შვილის ნახვაო.
- კი მაგრამ, ეგ ხომ ტყუილი იყო! - წამოიძახა კუსუმ და თვალები აევსო.
- მხოლოდ ის იყო სიმართლე, რომ ეს ბავშვი, არავის უნდოდა.
- და ეგეც ტყუილი იყო!
- ნაწილობრივ მართალი იყო, როცა ვითომ დედასთანაც შემახვედრეს, მანაც დაადასტურა და უკვე დედის საბუთები აღარც გადამიმოწმებია. ცხადი იყო, მოძულებული ბავშვი არავის უნდოდა. - მაკამ წამით იყუჩა. - გულსაკლავად ტიროდი და როგორც კი ხელში აგიყვანე, მაშინათვე გაჩუმდი. წამსვე, ჩვენს შორის, რაღაც უხილავი ძაფი გაჩნდა და უმალ გავიფიქრე, ამ ბავშვს, რაც არ უნდა სჭირდეს, ბოლომდე გვერდით დავუდგები-თქო. თუმცა ყველანაირი პროფესორები მოგატარე, კარგად გაგასინჯე არანაირი გენეტიკური დარღვევა და არც არანაირი ჯანმრთელობის პრობლემა ნამდვილად არ გქონია. მაგრამ ეს უკვე მოგვიანებით იყო, როცა უკვე ოფიციალურად აგიყვანე შვილად.
- და მანამდე კი ფიქრობდი, რომ ავადმყოფი ვარ და მაინც მიშვილე? - ეჭვიანად ჩაეკითხა კუსუ.
- ისეთი საყვარელი იყავი, დანახვისთანავე რაღაცნაირად შემებრალე, მშობლებს არ უნდათო და არც ბებიამისი აპირებს მის გაზრდასო. რადგან შვილი არ მეყოლა, ეს ღვთის საჩუქრად ჩავთვალე და როგორც კი თანხა დამისახელეს ჩემივე ხელით ჩავუთვალე მამაშენს და ეგრეთ წოდებულ ვითომ დედაშენს და ამ დროს ბებიაშენი ძლივს მაცლიდა თვლას და პირველმა მან დაავლო ხელი, მე თვითონ გაგინაწილებთო მის შვილს უთხრა.
კუსუმ მძიმედ ამოიხვნეშა და მერე ძალიან დაბალი ხმით ჰკითხა:
- ბევრი გადაიხადე?
მაკამ თანხა დაუსახელა და კუსუმ წარბები აზიდა.
- და ამ დროს სულაც არ იყო, ის დედაჩემი... - კუსუმ ყურები ჩამოყარა.
- შენს თავს ვფიცავ, შენს სიცოცხლეს ვფიცავ, ნამდვილად ასე იყო. - ვედრებით მიუგო მაკამ.
- ესე იგი, გამოდის, რომ შენმა დაქალმა შენივე მოგონილი ტყუილით გაგაცურა? - ცინიკურად ჩაეკითხა კუსუ. - შენც ხომ ასე ატყუებდი სხვებს, რომ ვითომდა მიტოვებულ ბავშვებს აშვილებდი, სინამდვილეში კი, ართმევდით დედას ჩვილებს და მდიდრებზე ჰყიდდით!
მაკამ უხმოდ გააქნია თავი.
- მაგრამ მე?! - კვლავ განაგრძო კუსუმ შეტევა. - მე ხომ მდიდარი ბავშვი ვიყავი?! თუ შენს დაქალს, შენივე კოლეგასა და შენივე თანამზრახველს, როცა ფულის სუნი ეცა, მერე ვეღარაფერს ამჩნევდა?!
- შეიძლება მასეც იყო, რადგან მამის და ბებიის შემართება, ბავშვის მოშორებაზე საკმაოდ ძლიერი იყო.
- და რატომ? რატო? - კუსუს კვლავ წყლიანი თვალები ჰქონდა. - მაინც არ მესმის რატომ? დედაჩემი ხომ საკმაოდ მდიდარი ოჯახიდან იყო და ერთ ბავშვს, როგორ ვერ გამზრდიდა! რატომ უნდოდათ ასე ჩემი გაქრობა, მამაჩემს და ბებიაჩემს?!
- მეც დავინტერესდი, თუ რატომ იშორებდნენ გამალებით თავიდან, ასეთ ჯანმრთელ ბავშვს და აღმოჩნდა, რომ რადგან არასასურველი ორსულობა იყო და თანაც ვითომ ვენერიული დაავადება აჰკიდა რძალს საყვარელმა და ბავშვიც მისგან იყო, ბებიაშენი დაფაცურდა და დედაშენს იმდენ წამლებს ასმევდა, რომ ორსულობა დროზე ადრე შეეწყვიტა, მაგრამ მერე მაინც, რომ გაჩნდი, საშინლად დაშინდა, ბავშვი უთუოდ ავადმყოფი უნდა დაბადებულიყო, ამიტომაც ჩვილობიდანვე იჩალიჩა შენს მოშორებაზე და ყველას არწმუნებდა, რომ ავადმყოფი იყავი. ისედაც მალე მოკვდებოდი. - მაკამ ამოიხვნეშა. - ეს ასე დაწვრილებით მოგვიანებით გავიგე, როცა უკვე ჩემი შვილი გერქვა.
- და იცი, რომ დედაჩემსაც უთხრეს, რომ ვითომ მომაკვდავი ვიყავი და სამი თვე! - კუსუმ ხმას აუწია. - სამი თვე მაყურყუტეს რეანიმაციაში! რატომ? რისთვის ახდევინეს ეს სამი თვე ცალკე ფულები და რისთვის მაჩერებდნენ ამდენი ხანი?! რატომ?
- ვერაფერს გეტყვი. - მხრები აიჩეჩა მაკამ. - სავარაუდოდ, რადგან მართლა ფულის სუნი ეცა, ჩემს კოლეგას, სარფიან კლიენტს ეძებდა და არამარტო სარფიანს, თვითონ ბავშვის შვილების ამბავიც არ უნდოდა, რომ გახმაურებულიყო და ამიტომაც მე შემარჩია და სწორედ იმ დროს ჩამისაფრდა, როცა ფსიქიკურად მართლა ძალიან ცუდად ვიყავი და სწორედაც, რომ ამ ჩემს ემოციებზე ითამაშა.
- ჰმ. - თავი გააქნია კუსუმ. - და ის თუ იცი, რომ ვიღაც სხვისი ჩვილი გამოატანეს დედას და მის საფლავზე ატირეს ამდენი წელი!
- ეგ ამბები უკვე მართლა აღარ ვიცი!
- თანაც, თურმე ის ჩვილი, გოგონა ყოფილა და ვისი ბავშვი გაიმეტეთ კიდევ?
- გამეტებით, ბავშვს არავინ მოკლავდა, უბრალოდ...
- უბრალოდ? - არ აცალა კუსუმ.
- ბავშვი ბუნებრივი გზით გარდაიცვლებოდა, რა თქმა უნდა და ხშირად, ყოველ ღონეს ვხმარობდით, რომ რაც შეიძლება ნაკლებად გაგვეტანებინა გვამი, რადგან როგორც ცოცხლები, ასევე გარდაცვლილებიც კი იყო საჭირო, რომ ასეთი საქმეები გვეკეთებინა.
- და ბევრ ბავშვებს ინახავდით, ასე?
- ოთხი ყოველთვის იყო.
- რატომ ვითომ ოთხი და არა ხუთი ან ნაკლები? - მხრები აიჩეჩა კუსუმ.
- ორი ბიჭი, ორი გოგო, თეთრები და შავგვრემნები და შეიძლება მეტიც ყოფილიყო, ან ნაკლებიც.
- და ჩემს შემთხვევაში რა? ბიჭი ვერ მოინახა?
- ალბათ ვერ მოინახა. მე არ ვიცოდი და ეგ არც არასდროს შემშლია, აუცილებლად წინასწარ მყავდა გამზადებული ჩვილები.
- რა საშინელებებს სჩადიოდით!
მაკამ მძიმედ ამოიხვნეშა.
- და მერე? გარიგება როცა შედგა, მერე? რაო შენმა კოლეგამ?
- კარგად დიდი თანხით მეც ცალკე დავასაჩუქრე და ცალკე ბებიაშენსაც წაგლიჯა, გარიგების წილი, ეს ცოტა ონდავ მოგვიანებით გავიგე, რადგან მეორე დღესვე გამომეცხადა ბებიაშენი, როცა კლინიკაში შენს სანახავად ვიყავი. კიდევ კარგი, შუამავალი ვეგონე და არც კი იცოდა, რომ მე ამყავდა ბავშვი. გარეთ ჩამისაფრდა და სწორედ ის წაგლეჯილი წილი მომთხოვა.
- ჰოო? - წარბები აზიდა კუსუმ. - და გამოგართვა?
- არც მიმიცია! - თავი გააქნია მაკამ. - შუამავალი ვარ-მეთქი და მე საიდან უნდა მოგცე-თქო. რამდენზეც იყავით მოლაპარაკებული, იმდენივე გადმოგეცით და ჩემი ჯიბიდან, არც დავამატებ და არც ჩემი წილის დათმობას ვაპირებ-თქო! ძლივს მოვიშორე.
- ჰმ!
- იმ საღამოსვე უკვე სახლში მყავდი გაყვანილი, თუმცა ჯერ კიდევ ბოლომდე არ მქონდა შენი საბუთები გაკეთებული, მაგრამ მინდოდა შეგჩვეოდი, მაინტერესებდა თუ როგორი დედობა გამომივიდოდა.
- და იქნებ, დედაჩემსაც უნდოდა გაეგო, თუ როგორი დედა იქნებოდა, მაგრამ ვინ შეარგეთ დედობა?!
- ჩემმა უახლოესმა მეგობარმა, არც კი ჩამაყენა ბოლომდე საქმის კურსში, რადგან მაშინ სიმართლე უნდა ეთქვა, რომ დედას ბავშვს პარავდა, ამას არ დავუშვებდი მაშინ! ნამდვილად არ ავიყვანდი მოპარულ ჩვილს!
- რთული დასაჯერებელია. - ცინიკურად მიუგო კუსუმ. - რადგან, შენს სწორედაც, რომ ასე ექცეოდი სხვებს!
- იმ სხვებმა, მერე ხომ არ იცოდნენ და ამიტომაც ვთქვი, რომ ჩემს თავზე, ამას არ დავუშვებდი.
- და მაინც დაუშვი და საცოდავ, ისედაც ქმრისა და დედამთილისგან განადგურებულ დედაჩემს, ამდენი წელი სხვისი შვილი აგლოვეთ!
- წესით, რეანიმაციის მთავარ ექიმს, ეგ არ უნდა შეშლოდა, რადგან მაცივრები მას ებარა და თავადაც  განაგებდა. - მხრები აიჩეჩა მაკამ. - ალბათ იმ პერიოდში ბევრ სარფიან საქმეს გამოჰკრა ხელი და გარდაცვლილი ჩვილებიც იმ წუთას აღარ ჰყავდა და დიდი ალბათობით, კატეგორიულად  როცა ჩვილის დაკრძალვა მოითხოვეს, ალბათ მაგიტომაც ბიჭის მაგივრად გოგონა გაატანა. თანაც ვიცი, რომ ისე ფუთავდნენ არ უნდა გაეხსნათ.
- და მაინც, რომ გაეხსნათ? - კუსუ ცოფებს ყრიდა. - მაშინ?! მაშინ, რაღას იზამდით?!
- ეტყოდა, რომ შეცდომა მოხდა, ამასობაში დროს მოიგებდა და თუ მანამდე მიცვალებული ბიჭის გვამს ვერ იშოვნიდა, რამეს ისეთს მოიფიქრებდა, რომ ან დრო გაეწელა, ან...
- რა საშინელი ხალხი ყოფილხართ! ამას როგორ სჩადიოდით! - სასოწარკვეთილი ხმით ისე აყვირდა ბიჭი, რომ ბადრაგმა შემოიხედა, ხომ მშვიდობააო.
მაკამ ხელით ანიშნა, გასულიყო.
- თანაც... - ძლივს მოთოკა ნერვები კუსუმ. - თანაც, ყველაფერზე უმალ პასუხებიც რომ მზად გქონდათ! ყველაფრისთვის იყავით მზად, ოღონდ დედისთვის შვილი წაგეგლიჯათ!
მაკამ ვერაფერი უპასუხა. კუსუ საშინლად ანერვიულდა. მზად იყო, მაკა შუაზე გაეგლიჯა, მაგრამ ბოლომდე უნდოდა ამოექაჩა სათქმელი, ყველაფერში დეტალურად უნდოდა გარკვევა.
- ჩემგანაც საკმაოდ მსუყე თანხა აიღო, არადა დაქალი ერქვა, ვითომ, ჰმ. - თავი გააქნია მაკამ. - ჩემზე იყოს, მეთქი, როცა ვუთხარი, არაფერი მინდაო, მაგრამ ფული რომ დავუდე წინ, უმალ სტაცა ხელი. პირადად მას გადავუხადე და როცა ბებიაშენს ცალკე ფულს ვუთვლიდი, ისიც ესწრებოდა და ვგრძნობდი, რომ  იქაც წილში იჯდა, მაგრამ არაფერი შევიმჩნიე.
- და ის სამი თვე? ჩემი ვითომ მკურნალობის ფულები და ის უამრავი წამლები, რაც დედაჩემის ოჯახს მიჰქონდა, იმის წილშიც იყავით არა, ყველა?
- მაგ საკითხსაც პირადად ეგ ქალი განაგებდა და მხოლოდ ის მითხრა, რომ ჯერ ორი კვირისაც არ იყავი, თუმცა აშკარად უფრო დიდი მომეჩვენე. მივხვდი, რომ მატყუებდა, მაგრამ აღარ დავეძებდი, ისედაც ხომ უნდა შემეცვალა შენთვის დაბადების თარიღი და აღარ ჰქონდა უკვე ზუსტი მნიშვნელობა.
- და... და რამდენის ვიყავი, როცა...
- როცა ახლა ყველაფერი გავარკვიე, გამოდის რომ ჩემს სახლში შეგისრულდა ორმოცი დღე.
- ჰმ! უკვე გაყიდული ვიყავი და საწყალ დედაჩემს, ამის მერე, კიდევ ორი თვე ატყუებდით ცუდად არისო და მკურნალობის ფულებს ახდევინებდით.
- როგორ დაგარწმუნო? - მაკამ ამოიხვნეშა. - როგორ დაგაჯერო არც კი ვიცი, მაგრამ დედაშენისთვის, ნამდვილად არ წამირთმევია შენი თავი.
- გინდა დაგიჯერო? - ჩაეკითხა კუსუ. - მართლა ნამდვილად გინდა, რომ დაგიჯერო?
- ვიცი, ჩემთან აღარასდროს დაბრუნდები, აღარასდროს დამიძახებ დედას, მაგრამ შენს სიცოცხლეს ვფიცავ, ახლა სრულ სიმართლეს გეუბნები.
- ჰოდა, თუ გინდა, რომ დაგიჯერო, მაშინ ყველაფერი აღიარე, რაც გახსოვს, რაც არ გახსოვს, ისიც კი უნდა გაიხსენო და დაუბრუნე დედებს, მოპარული შვილები! თუნდაც ახლა! თუნდაც, ამდენი წლის მერე!
- მეშინია, შენ არაფერი დაგმართონ... - ამოიხვნეშა მაკამ. - თორემ უკვე არაერთხელ მიფიქრია მაგაზე და ყოველთვის შენს გამო უფრო ვშიშობ, თორემ მე უკვე ჩემს მომავალს შევეგუე კიდევაც.
- ძალიან მალე, უკვე ოფიციალურად აღარც ვიქნები შენი შვილი და ასე რომ, გზა ხსნილია. ყვლაფერი უნდა აღიარო! ყველაფერი უნდა თქვა!
- თუ მექნება სრული გარანტია იმისა, რომ შენ ერთი თმის ღერიც არ ჩამოგივარდება, მაშინ თანახმა ვარ! ყველაფერს ვიტყვი, აღარავის დავინდობ!
- გარანტია? - მხრები აიჩეჩა კუსუმ. - გარანტია ვისგან?.. არ ვიცი...
- ჰოდა, ეგ გაარკვიე და ჩემს ადვოკატს შეატყობინე....
კუსუმ არაფერი უპასუხა. უხმოდ წამოდგა და გასასვლელისკენ გავიდა.
- აუცილებლად შეატყობინეთ ადვოკატს! - უკვე შორიდან დააწია ხმა მაკამ.
 
***
- მინდა კონსილიუმი მოვიწვიო და დათ! - მიმართა ლარამ. - შენი დახმარება მჭირდება.
- კი ბატონო, მაგრამ სამედიცინო სფეროში არაფერი გამეგება და ამიტომ ყოველ შენს სიტყვას კვერს დავუკრავ. - სიცილით მიუგო დათიმ. - მეტი არა მგონია რამეში გამოგადე.
- მინდა ყველა თანამშრომელი უკლებლივ შევკრიბო და საკამოდ სარფიანი წინადადება შევთავაზო.
- ჰოო, საინტერესოა. - ჩაფიქრებული ხმით დაურთო დეტექტივმა. - და მაინც? არ გამიმხელ, რომ წინასწარ ცოტათი მაინც მოვემზადო და ბრიყვივით არ გიქნიო თავი.
- ბრიყვის როლში იყავიო, როდის გითხარი? - იწყინა ლარამ, რაზეც კუსუს გულანად გაეცინა.
- ის მაინც არ უნდა ვიცოდე, თუ როდის დაგიქნიო თავი და როდის, არა? - ეცინებოდა დეტექტივსაც.
- მინდა ყველას გამოვუცხადო, რომ თუკი რამე, თუნდაც ერთი სიტყვა მაინც იციან, რომ ამით გაშვილებული ბავშვი ოჯახს დაუბრუნდება, აუცილებლად უნდა მომეწოდოს ეს ინფორმაცია.
- ჰომ, მაგრამ ხვალ საკმაოდ მძიმე დღე გველის. - დაბალი ხმით მიმართა დეტექტივმა.
- არა, ხვალ არც მექნება რამის თავი. - ლარამ კუსუს გახედა.
ბიჭი ჩაფიქრებული გასცქეროდა ღამის ლამპიონებით განათებულ ქალაქს.
- მაკამ სხვა მეტი, არაფერი დაგაბარა? - რბილი ხმით ჰკითხა კუსუს.
ბიჭმა უარის ნიშნად თავი გააქნია.
ხვალ საკმაოდ მძიმე დღე ელოდა. პირისპირ უნდა შეხვედროდა თავის გამყიდველებს და ყველაზე მძიმე კი იმის აღქმა იყო, მისთვის რომ სწორედ ამ გამყიდველი ხალხის სისხლი ჩქეფდა მის ძარღვებში. ეს უფრო უკლავდა ბიჭს გულს.
- კუსუ, ნუ ნერვიულობ, ასე დეე. - დაუყვავა ლარამ. - გინდა რამე დამამშვიდებელი დაგალევინო?
- არა, არ მინდა. - თავი გააქნია ბიჭმა. - არ მინდა გავითიშო და მერე ხვალ გაბრუებულივით ვიყო.
- პიტნის ჩაის შემოგთავაზებდით. - აივანზე გასულ სტუმრებს დათის დედაც შეუერთდა.
- სიამოვნებით. - გაუღიმა ლარამ.
- მშვენიერი პიტნის ჩაი, სწორედაც რომ ჩააწყნარებს ახლა ჩვენს ნერვულ სისტემას. - დაურთო დათის მამამ. - მეც შემოგიერთდებით ბარემ.
- ნამცხვრებს ამოვიტან ახლავე. - დათი წამოდგა თუ არა, დედამ შეაჩერა:
- ცხელ-ცხელი დარიჩინის ფუნთუშები უფრო მოუხდებოდა პიტნის ჩაის.
- მაშინ ფუნთუშებს ამოვიტან, მაგრამ სად აცხობენ? არც კი ვიცი. - მხრები აიჩეჩა დათიმ.
- გამოვიწერ! რა პრობლემაა?! - ლარა ტელეფონს დასწვდა, მაგრამ ახლა დათის დედამ ისიც შეაჩერა:
- დავაცხვე უკვე, დამშვიდდით, ახლავე მოგართმევთ!
- მერე გეთქვა თავიდანვე, რაღაც გვიმალავდი. - სიცილით დააწია დათის მამამ.
- ისე, რაღაც ვანილის სუნივით კი მეცა. - დაურთო ლარამ. - ვიფიქრე ვინმე მეზობლისგან თუ მოდიოდა.
- აჰა და ჩემზე არ იფიქრეთ, არა? - დათის დედამ ლანგრით ცხელ-ცხელი დარიჩინის ხვეულა ფუნთუშები ჩადგა და ზემოდან თხელი ნაღებისა და ქოქოსის რძის კრემიც მოასხა.
უგემრიელესი ფუნთუშები იყო, მაგრამ დარდს მაინც ვერ შველიდა. გულს ბაგა-ბუგი გაჰქონდა და ხვალინდელი სასამართლო პროცესის მოლოდინში ვერავინ ისვენებდა.
მართლაც რა საინტერესო მომენტი დადგებოდა, როცა ნიღბების ჩამოხსნა დაიწყებოდა და ყველას მოუწევდა სიმართლე ეთქვა.
როგორც იქნა, გათენდა. სასამართლოს შენობასთან მისულ კუსუს უკვე ფერი აღარ ედო. ლარამ ისიც კი სთხოვა, ნუ შემოხვალ, ნუ დაესწრები, შენთვის ძალიან მძიმე იქნებაო, მაგრამ ბიჭმა ჯიუტად გააქნია თავი. შესასვლელთან ლარას ვიღაცამ გზა დაუთო, წინ გაატარა, დეტექტივმა კი დრო იხელთა და კუსუს ოდნავ მკლავში მოქაჩა. ბიჭი შედგა. დათიმ ძალიან დაბალ ხმაზე უჩურულა:
- თუ თავს ხელში არ აიყვან, იცოდე სასამართლო დარბაზიდან გაგაძევებენ და მერე მეც ვერ გიშველი.
ბიჭმა უხმოდ დაუქნია თავი.
სინამდვილეში, გაძევებით, იმის გამო, რომ ასე ნერვიულობდა, არავინ გააძევებდა, მაგრამ კუსუც წამსვე მიუხვდა, თუ რაც იგულისხმა მისმა უფროსმა მეგობარმა. ამდენი დარდისა და ასეთი ემოციების გამო, სრულიად შესაძლებელია, რომ გულიც წასვლოდა, რადგან ისეთ დღეში ჰქონდა, რომ მისი ბაგა-ბუგი, უკვე ყურებშიც კი ესმოდა. გულწასულს კი, მართლაც იქ ვინ გააჩერებდა. ამიტომ ბიჭმა ღრმად ჩაისუნთქა და თამამად შედგა ფეხი სასამართლო დარბაზში.
დღეს სწორედ, პირადად მის ამბავს განიხილავდნენ, მისი ისტორიის ის ჩახლართული, შავ-ბნელი ფურცლები უნდა გამომზეურებულიყო დღის სინათლეზე და ზუსტად ამას განიცდიდა ბიჭი.
დარბაზი თანდათან ხალხით ივსებოდა. ერთმანეთის მიყოლებით შემოდიოდნენ მსაჯულები, სხდომის მდივანი, მომჩივანი და მოპასუხეები. ბადრაგის თანხლებით შემოიყვანეს ბრალდებულები.  
კუსუს არაფერი ესმოდა და ვერაფერს ხედავდა. გაქვავებული მზერით რაღაცას უაზროდ გასცქეროდა. მერე რაღაც გამოაცხადეს დარბაზი ადგა, კუსუც აჰყვა. ხალხის ბზუილიც უმალ შეწყდა. ისევ დასხდნენ  და სასამართლო პროცესიც, როგორც იქნა, დაიწყო.
განსახილველი საქმის ნომერიც გამოაცხადეს და იქვე აღინიშნა, თუ კონკრეტულად რას და ვის შეეხებოდა სასამართლო. ყოველმა სიტყვამ კუსუს ყურს მიღმა ჩაიარა და მხოლოდ მაშინ გამოერკვა, როცა დარბაზში მოწმეებს უხმეს. ბიჭი დაიძაბა, სუნთქვა შეეკრა. თითქოს სული შეეხუთა, ძლივს შეიკავა თავი, რომ არ წამომხტარიყო და იქაურობა დაეტოვებინა, მაგრამ მაინც შესძლო ემოციების მოთოკვა.
უამრავი ფაქტები და კითხვები ირეოდა ირგვლივ პროკურორისგან თუ ადვოკატებისგან. ჯვარედინი დაკითხვისას კი უკვე სმენად იქცა, რადგან პროცესის მსვლელობის დროს უკვე აშკარად იკვეთებოდა, რომ სწორედ ის გამოძახებული მოწმეები კი არა, უკვე საქმეში გასული, მთავარი ფიგურანტები იყვნენ, რაზეც ორივე, დედა-შვილმა საშინელი პროტესტი გამოაცხადეს.
კუსუ ორივეს დააკვირდა. მისი ბიოლოგიური მამა, ფაქტიურად დედამისის სიტყვებს იმეორებდა. ორივემ გაზეპირებულივით, ზუსტად ერთნაირი სიტყვებით აღნიშნეს, რომ არათუ იცნობდნენ იქ მყოფ, ბრალდებულთაგან რომელიმეს, არამედ თვალითაც კი არასდროს უნახავთ.
შემდეგ რეანიმაციის განყოფილების გამგეზე მიუთითეს და აქაც, ორივე დედა-შვილმა კატეგორიულად უარყო მათი ნაცნობობა. თუმცა, არც ბრალდებული აღიარებდა, რომ მათ იცნობდა, ხოლო ოფიციალური დოკუმენტების წარდგენის შემდეგ, სადაც მითითებული იყო, რომ ახალშობილი სწორედ იმ რეანიმაციულ განყოფილებაში იყო გადაყვანილი, სადაც თავად ბრალდებული იყო განყოფილების გამგე, სწორედ იმ წლებში, მაშინ კი აღიარა, თუმცა მაინც ადვილად დაიძვრინა თავი. უამრავ ჩვილსა და ჩვილის პატრონებს გაუვლიათ ჩემს ხელშიო და ოცი წლის წინანდელი საიდან უნდა მახსოვდესო.
ეს არგუმენტი, საკმაოდ  სარწმუნო იყო და ვერც ვერავინ შეედავებოდა და მისმა ადვოკატმაც, ამ მხრივ, ქულები დაიწერა.
ჯერი დედა-შვილზე მიდგა. ლარას დედამთილი, საკმაოდ თავდაჯერებული, კუშტი და ამაყი სახით ისე იჯდა, თითქოს თავად იყო მომჩივანი. მისი ბოთე შვილი კი, კუსუს ბიოლოგიური მამა გვერდით კუნძივით ეჯდა და ჯერ კიდევ ვერ მოდიოდა აზრზე, თუ რა საშინელების ქარიშხალი უნდა დატრიალებულიყო მის თავზე.
- ესე იგი, თქვენს განაცხადში ამტკიცებთ, რომ ბავშვი, სუსტი და არაჯანმრთელი დაიბადა? - კითხვით მიმართა პროკურორმა ლარას დედამთილს.
- რა თქმა უნდა! - მტკიცედ მიუგო ქალმა და მისი შვილიც თავის დაკვრით დაეთანხმა, თუმცა მისთვის არავის უკითხავს.
- და ექიმების რეკომენდაციით, რადგან მისი გადარჩენა შეუძლებელი იყო, ბავშვი მაინც რეანიმაციაში მოათავსეთ.
- დიახ, დიახ! - კვლაც კვერი დაუკრა ქალმა. - ეცოცხლა იმ საცოდავს, რამდენიც შეეძლო, აბა ძალით ხომ არ მოვკლავდით ბავშვს?
- არა, როგორ გეკადრებათ, ამის თქმა არც მიფიქრია, ბავშვის მოკვლა რაში დაგჭირდებოდათ, როცა მხოლოდ მისი მკვდრად გამოცხადება იყო საჭირო. - ცინიკური ხმით მიუგო პროკურორმა, რასაც დარბაზის ბზუილი მოჰყვა.
ქალი წამით დაიბნა და მაინც უმალ უპასუხა:
- საიდან მოგაქვთ ასეთი იდეები? ასე პირდაპირ, როგორ შეიძლება ადამიანს ხელი დაადო?
პროკურორმა მოსამართლეს რაღაც ფურცელი წარუდგინა. მოსამართლემ სათვალე მოირგო და დაკვირვებით ჩაიკითხა გვერდი. ლარას დედამთილს ფერმა გადაჰკრა და თვალებ მოწკურული მიაჩერდა მოსამართლეს. მისი შვილი კი კვლავ შტერივით იჯდა და თითქოს მას პირადად არაფერი ეხებოდა.
მოსამართლემ სათვალე მოიხსნა და ქალს მიმართა:
- მოდით, გვიამბეთ იმ ვიტამინების შესახებ, რომლებსაც ორსულობის პერიოდში რძალს პირადად თქვენ უმზადებდით და ასმევდით.
- ვიტამინებს? - ცოტა თითქოს დაიბნა კიდეც ქალი. - ორსულ ქალს წვენებს თუ ვუწურავდი ეს სისხლის სამართლის დანაშაულია? და ჰმ! ამისთვის მომიყვანეთ აქ?
- და კონკრეტულად რას ასმევდით?
- უი, რაღა მახსოვს! - მხრები აიჩეჩა ქალმა. - მე... მე რა... მე სიკეთე მინდოდა! ახალგაზრდა გოგო იყო, გამოუცდელი, თანაც საშინლად უჭმელი, სუსტი ორგანიზმი ჰქონდა და...
- და თქვენც ბალახეულ ნაყენს უმზადებდით ექიმის რეკომენდაციით?
- ნუუ რა თქმა უნდა, რეკომენდაციით, აბა ხომ არ დამესიზმრებოდა?! - კვლავ მხრები აიჩეჩა ქალმა. - და იმ ნაყენში ცუდი რა იყო? რძალს ხომ არ მოვწამლავდი?
- რძალს არა, მაგრამ ნაყოფის მოწამვლას ხომ ცდილობდით! - ვიღაც უცხომ დარბაზიდან წამოიძახა, რაზეც სერიოზული შენიშვნა მიიღო მოსამართლისგან.
- ეს ვინ იყო? - გადაუჩურჩულა ლარამ დათის.
- ჩვენიანია.
- ჩვენიანი? - გაიკვირვა ლარამ. - ვერ გავიგე...
- ზოგჯერ საჭიროა დარბაზიდან სწორედ იმ რეპლიკის სროლა, რომელიც ზუსტად მიზანში არტყამს.
პასუხად ლარამ წარბები აზიდა.
- ეს ისე, შინაურულად. მოსამართლემ და ოფიციალურმა პირებმა არც კი იციან.
- ჰმ, გასაგებია საიდანაც მოდის ეს იდეა. - ლარა უკვე მიხვდა კიდევაც და დარწმუნებული იყო, რომ აქ, მამამისის ხელი ერია.
დათიმ ღიმილით დაუკრა თავი.
შვილიშვილს კლავდიო, ამ რეპლიკის მოსმენაზე ცალკე დარბაზიც აბზუილდა და ცალკე დედამთილიც აქოთქოთდა:
- მხოლოდ ბუნებრივი მცენარეებისგან შემდგარი ნაყენს ვასმევდი! არანაირი ქიმიური ვიტამინები... მინდოდა, ძლიერი ბავშვი გაეჩინა. მაგრამ სულ ტყუილად ვცდილობდი, მადლობის მაგივრად, აი დღეს, რა მივიღე?! სასამართლო მირჩევს, რძალს რას ვასმევდი? ეს რა უნამუსო, მდაბიო გომბიო შემომიშვია სახლში?! - მოთქვამდა დედამთილი. - ეს... ეს... მაგან გვიჩივლა! ის ტუტუცი ქალი გვიჩივის!..
- დიახ! - განაგრძო ახლა პროკურორმა. - თქვენზე საჩივარია, თუმცა ჯერ იმაზე უნდა აგოთ პასუხი, თუ რატომ ასმევდით რძალს ძლიერმოქმედ ტოქსიკურ ნივთიერებებს, რომელსაც ორსული ქალის მოწამვლა და ნაყოფის დაზიანება უნდა გამოეწვია?! რატომ ამზადებდით მომაკვდინებელ ნაყენს, საკუთარი შვილიშვილის მოსასპობად?! იქნებ, სწორედაც რომ ამის შედეგი იყო, არაჯანმრთელი ბავშვის დაბადება?
ქალი ცოტა დაიბნა, თუმცა იხტიბარი არ გაიტეხა. თავისი პოზიცია არ დათმო და შეტევაზე გადავიდა.
- ტყუილია! ტყუილი! - მთელი ხმით იყვირა ქალმა. - ეგ საშინელი ცილისწამებაა! ექიმებმა უკვე ისედაც წინასწარ იცოდნენ, რომ ბავშვი პათოლოგიებით იბადებოდა! მე რა შუაში ვარ?! იმ ქალის ბრალია, ასეთი სუსტი და ავადმყოფი რომ იყო!
- ესე იგი, ექიმებმა, წინასწარ იცოდნენ? - ირონიით ჩაეკითხა პროკურორი.
- რა თქმა უნდა! - კვერი დაუკრა ქალმა. - და ამიტომაც, დაბადებისთანავე, რეანიმაციაში გადავიყვანეთ!
- გამოდის რომ ბავშვი ჯანმრთელი დაიბადა და თქვენ მაინც რეანიმაციაში გადაიყვანეთ, რადგან ის უკვე წინასწარ ჰქონდა გამზადებული საწოლი და ელოდნენ კიდევაც!
- რა სისულელეა?! - ირონიით აიჩეჩა მხრები ქალმა და მერე ცინიკური ხმით დასძინა. - აბა, მე ვინ მეკითხებოდა ასეთ რამეს! ეს ხომ ბავშვის ავადმყოფობაზე იყო დამოკიდებული! მე რა შუაში ვიყავი?!
პროკურორმა უკმაყოფილოდ გააქნია თავი და მოსამართლეს ისევ რაღაც ფურცელი გადასცა.
მოსამართლემ კვლავ ინტერესით ჩაიკითხა და გაოცებული სახით მიაჩერდა ლარას დედამთილს.
- თქვენ გეშინოდათ! - მკაცრი ხმით მიმართა პროკურორმა. - თუ ბავშვი, ჯანმრთელი დაიბადებოდა, თქვენს მიერ შემუშავებული სისტემა, ბავშვის მოშორებაზე, გამოაშკარავდებოდა და თქვენი ბნელი ჩანაფიქრი, დღის სინათლეს იხილავდა
!
ქალი დაიბნა აიწურა. მკვდრისფერი დაედო და შიშით გახედა მის ბედოვლათ შვილს, თითქოს მისგან ითხოვდა შველას. მისი შვილი კი დაბნეული სახით, ისე ატრიალებდა თვალებს, რომ ცხადი იყო ერთ სიტყვასაც ვერ შეაწევდა დედას დასახმარებლად. 
დარბაზი ახმაურდა და ბრალდებულთა მხარემაც ამით ისარგებლა და შესვენება მოითხოვა. 
LEX. 2026 წლის 29 აგვისტო, შაბათი.