ნატის ჩექმები (ნაწილი 56)

56.

მაკას მკვდრისფერი დაედო, ლამის ადგილზე ამოხდა სული. ყბა ისე აუკანკალდა, რომ სიტყვაც ვეღარ დაძრა.
- დროა უკვე სიმართლე გაიგოს. - კვლავ მშვიდი ხმით განაგრძო დეტექტივმა. - ადამიანმა, მით უმეტეს უკვე ზრდა სრულმა, საკუთარი წარსული უნდა იცოდეს!
დეტექტივი წამით შეყივნდა და მალევე განაგრძო:
- როცა აღმოაჩენს, რომ ტყუილში ცხოვრობდა, ეს არანაკლებ მოუწამლავს სულს, ვიდრე იმის გაგება, თუ ვინ იყიდა და ვინ გაყიდა თავის დროზე.
- და ვინ გაყიდა?.. - გაბზარული ხმით ჩაეკითხა მაკა.  ბოლომდე მაინც იხტიბარს არ იტეხდა და თავი ისე დაიჭირა, ვითომ მართლაც წარმოდგენაც კი არ ჰქონდა.
- ბავშვი, მამის ოჯახმა გაყიდა და თქვენ, სწორედ ამ ბავშვს პოულობთ და რამდენად სარწმუნოა ეს ზღაპარი?!
მაკა შეცბა. თვალები აემღვრა, თუმცა კვლავ თავი შეიკავა.
- ნამდვილად ზღაპარს მიყვებით ახლა! - ირონიული ხმით მიმართა მაკამ. - ბავშვი ოჯახმა გაყიდა თურმე და უცებ, მე სადღაც სკვერში, სრულიად უცხო ქალაქში, მერხზე ვპოულობ?! ჰა, ჰა!
- მე არ მითქვამს, რომ მერხზე იპოვეთ. - ცალყბად გაუღიმა დეტექტივმა. - და სკვერიც არ მიხსენებია და სხვათა შორის, არც უცხო ქალაქზე მითქვამს რამე.
მაკა გახევდა. უცებ მოტყდა და დაპატარავდა. ის სიამაყით მოღერილი ყელიც უცებ ჩაუჭკნა და სადღაც კედელს უაზროდ მიაპყრო მზერა და ძლივს შესძლო ხმის ამოღება:
- და კუსუმ იცის? რა იცის? ან თქვენ... ან თქვენ საიდან?...
- საიდან? - ცოტა არ იყოს დამცინავი ტონი ჰქონდა დეტექტივს. - გაინტერესებთ საიდან? თავიდან ხომ არ დავიწყო?
- რა თქმა უნდა... თავიდან... თავიდან დაიწყეთ... - მაკამ ოდნავ სული მოითქვა, კიდევ მაინც რაღაცის იმედი ჰქონდა. იქნებ, ბოლომდე არც იყო გაშიფრული და რადგან მარტო თვითონ არ იყო ასეთ ბინძურ საქმეებში გარეული, იქნებ მაინც რაღაც გამოსავალი მოეძებნა.
- რადგანაც უკვე ქალაქში დაირხა ხმები და არც თუ იმდენად უსაფუძვლოდ. - დინჯი ხმით დაიწყო დეტექტივმა. - რომ ცოცხალ შვილებს, თურმე სხვისი გარდაცვლილი ჩვილით უნაცვლებდნენ, აი სწორედ მაშინ უკვე არაერთმა ოჯახმა გადაწყვიტა, თუნდაც უკვე დიდი ხნის გარდაცვლილი ჩვილის ექსგუმაცია. ერთ-ერთმა ოჯახმა, რა თქმა უნდა, ოფიციალური ექსპერტიზის დასკვნის შედეგად, აღმოაჩინა, რომ თურმე, სრულიად უცხო ბავშვი და თანაც, საწინააღმდეგო სქესის ჩვილი დაუკრძალავთ და მას დასტიროდნენ წლების მანძილზე. - დეტექტივი გაჩუმდა. მაკას რეაქციას ჩააკვირდა.
მაკა ხმას არ იღებდა და უტიფრად უმზერდა.
- დნმ-ს ანალიზმა კი, კუსუს კვალზე გაიყვანა.  - დასძინა დეტექტივმა.
- რაა?! - იყვირა მაკამ. - გამორიცხულია! გამორიცხული! რა უფლებით აუღეთ ჩემს შვილს ანალიზი?!
- კუსუმ თავად მოითხოვა, რადგან როგორც იცით, მამას ეძებდა. - ცოტა იცრუა კიდეც დეტექტივმა.
- და მერე?.. მერე?.. - ხმა აუკანკალდა მაკას.
- მერე მამის ძებნაში, მისდა გასაოცრად, ბიოლოგიური დედას მიაგნო.
- დედას?.. დედა მე ვარ!.. ვაიმე... შვილო...
მაკა მართლაც ძალიან ცუდად გახდა, ლამის ადგილზე მოკვდა. დეტექტივმა, ექიმის დაძახებაც კი შესთავაზა, მაგრამ მაკა უარზე დადგა და ძლივს მოითქვა სული.
 - ალბათ უკვე, როგორ ვძულვარ... როგორ ვეზიზღები... - წაიხავლა მაკამ და აკანკალებული ხელით, წყალიც ძლივს მოსვა.
- ვერაფერს გეტყვით. - მიუგო დეტექტივმა. - კონკრეტულად ის ოჯახი, პირადად თქვენს წინააღმდეგ სარჩელს არ შეიტანს იმ პირობით, თუ სრული სიმართლე ეცოდინებათ.
- მეტი რაღა სიმართლე?.. უკვე ისედაც სცოდნიათ...
- და სხვათა შორის, არც ფულად კომპენსაციას მოითხოვს, რადგან მათი კომპენსაცია, ისევ და ისევ სრული სიმართლეა.
- ფული... ფული... ეს წყეული ფული... - ამოიგმინა მაკამ.
- ხოლო, რაც შეეხება კუსუს. - განაგრძო დეტექტივმა. - მან ჯერ ასე დაწვრილებით არაფერი იცის. მხოლოდ ის გაიგო, რომ აყვანილი ბავშვია და ბიოლოგიური ოჯახი, ასე წლების მანძილზე დასტიროდა.
- და... და... გაიცნო... ნახა უკვე... - ძლივს ლუღლუღებდა მაკა.
- საქმე დედის ოჯახმა აღძრა, რომელიც ამჟამად მამის ოჯახს უჩივის, რადგან სწორედ მათ გაყიდეს ბავშვი, როგორც მომაკვდავი ჩვილი და რა თქმა უნდა, დედის უკითხავად და უჩუმრად.
მაკამ ხმა არ ამოიღო. მხოლოდ თვალებმოწკურული შეცქეროდა კედლის ერთ წერტილს.
- ვერ იხსენებთ? - ცინიკური ხმით ჩაეკითხა დეტექტივი. - თუ იმდენად ბევრჯერ იყო ასეთი ქმედებები ჩადენილი, რომ სათვალავიც აგერიათ?
პასუხად მაკამ მძიმედ ამოიხვნეშა.
- კუსუმ დედის ოჯახი უკვე გაიცნო. - დინჯად დაიწყო დეტექტივმა.
მაკამ შეშფოთებული მზერა მიაპყრო დეტექტივს.  
- ძალიან კმაყოფილია, ერთმანეთს მშვენივრად შეეწყვნენ. - განაგრძო დეტექტივმა. - თუმცა კუსუს ჯერ არ სურს მათ ჭერქვეშ ცხოვრება. თავს მაინც უხერხულად გრძნობს და არც თავის მშობლიურ სახლში უნდა ღამის გათევა.
- და აბა?.. აქ რომ ჩამოდის, მაშინ სად არის? - გაიკვირვა მაკამ, თუმცა მალევე გაიხსენა. - აჰ, ალბათ ისევ ლამარას ოჯახში თუ დარჩება და აბა მეტი, სად...
დეტექტივმა არაფერი უპასუხა.
- და ახლა რომ ჩამოვა?.. სად?.. - მაკამ მძიმედ ამოიხვნეშა. - ალბათ, არც მნახავს...
- შეიძლება გნახოთ კიდეც. - მიუგო დეტექტივმა.  - რადგან ხომ გითხარით, ის ოჯახი პირადად თქვენ, არ გიჩივით, მხოლოდ სიმართლე უნდათ და არა მარტო მათ შვილზე, არამედ მთელი ეს სქემა, თუ როგორ და რანაირად მუშაობდა და თქვენი წყალობით, ვინ იცის, კიდევ რამდენი ვითომ გარდაცვლილი, ან სულაც ასეთივე მზაკვრული სქემით მოპარული შვილი შეიძლება დაიბრუნოს ოჯახმა.
დეტექტივმა ისეთნაირად წაიყვანა საუბარი, რომ თითქოს მაკა ნაკლებად დამნაშავე ყოფილიყო და მისი დახმარება საჭიროც და აუცილებელიც იყო.
- რა სქემა? - მხრები აიჩეჩა მაკამ. - მე რა ვიცი, სხვისი შვილები?
- მდაა... - თავი გააქნია დეტექტივმა. - ისევ თქვენს სასარგებლოდ იქნებოდა ეს ყველაფერი, თუმცა მშვენივრად ვიცი და ძალიან კარგადაც მესმის, რომ უმრავი ხალხია ჩარეული და ჯერ-ჯერობით და რატომღაც, მხოლოდ მედიცინის მუშაკებზე იწმენდენ ხელებს.
პასუხად მაკას ცალყბად ჩაეღიმა.
დეტექტივი სახეში ჩააშტერდა. ძალიან კარგად მიანიშნა, ის რაც ხმამაღლა არ უთქვამს და მაკამაც მშვენივრად გაიგო, თუმცა ხმა არც ამოიღო.
- ადრე თუ გვიან. - განაგრძო დეტექტივმა. - კიდევ ბევრს მოუწევს პასუხის გება. ვინც ადრე მოეგება გონს, მით უკეთესი მისთვის.
- ჰო, რა თქმა უნდა. - ირონიულად აუთამაშდა ღიმილი მაკას. - სასამართლომდეც ვერ მიაღწევს მისი საქმე. - თითქოს უფრო ორაზროვნადაც დასძინა.
დეტექტივი კი მაშინვე მიუხვდა. მაკას აშკარად ემუქრებოდნენ ციხეში, თუმცა კონკრეტულად ვინ და როგორ ხდებოდა ეს მუქარა, ამას მაკა სავარაუდოდ, ალბათ არც არასდროს იტყოდა.
- როდესაც დედა ხარ და მშობელი და ვალდებულებას იღებ შვილის აღზრდაზე... - მაკამ მძიმედ ამოიხვნეშა. - მერე რა რომ, შენ არ გაგიჩენია...
დეტექტივმა ტუჩი მოიკვნიტა და ოდნავ დაუქნია თავი. ამით მიახვედრა, რომ ყველაფერი გასაგებიაო. გამოდის რომ მარტო პირადად მაკას კი არა, არამედ კუსუსაც, როგორც მაინც მაკას შვილს, მასაც ემუქრებოდა საფრთხე, ახლა კი მხოლოდ მაკას დუმილის სანაცვლოდ, ბიჭს ხელს არავინ ახლებდა.
ალბათ, ამიტომაც არ უთხრა უარი ლარას ოჯახს, რომ ბიჭზე მფარველობა აეღოთ, უცხოეთში სწავლის გაგრძელების იდეაც მშვენიერი გამოდგა და მაკაც უყოყმანოდ დაეთანხმა. ამით აქაურობასაც მოაშორა და პატრონსაც ჩააბარა, თუმცა რა იცოდა სინამდვილეში, თუ ვინ პატრონობდა კუსუს.
უკვე ცხადი ხდებოდა, მაკა ხმის ამომღები არც იყო და არც მომავალში აპირებდა რამის თქმას. მაინც იმას აწვებოდა, რომ მართლაც შემთხვევით პარკში იპოვნა კუსუ.
- და საბუთების გაყალბებაც არ გაგიჭირდათ, რა თქმა უნდა. - ირონიულად ჩაურთო დეტექტივმა. - სამწუხაროა, რომ ჩვენი საუბარი ისე მაინც არ შედგა, როგორც ჩვენ გვჭირდებოდა. - დეტექტივი წასასვლელად მოემზადა, მაგრამ მაკამ შეაჩერა.
- როგორც მითხრეს...
დაბალი ხმით დაიწყო მაკამ და დეტექტივიც სმენად იქცა.
- უკვე ორსული და თანაც, ავადმყოფი რძალი შეხვდათ, საკმაოდ ხელმოკლე ოჯახს...
- და ამიტომაც გაყიდეს ბავშვი? - ცინიკურად ჩაურთო დეტექტივმა.
- დიახ! ეს საკმაოდ დიდი მიზეზია, რძლის სახლიდან მოშორების, თუმცა გაყიდვა კი არა, თავიდან მხოლოდ ბავშვის დატოვება უნდოდათ, მაგრამ მერე ცოტა შანტაჟისკენ წაიყვანეს საუბარი, რადგან ფულის სუნი აშკარად იგრძნეს.
- მერე? - დაინტერესდა დეტექტივი.
- ეს მე საერთოდაც არ მეხებოდა. - განაგრძო მაკამ. - იმ დროს მართლაც გახლდით სულ სხვა ქალაქში, რადგან ძალიან, ძალიან ბევრი ვიმკურნალე, რა არ ჩავიტარე, სად აღარ ვიყავი და როცა ჩემთვის შვილის გაჩენა უკვე კატეგორიულად გამოირიცხა. ცოტა ხნით განტვირთვის მიზნით საკმაოდ გრძელ ვადიანი შვებულებაც კი ავიღე. - მაკა წამით შეყოვნდა. - რამდენჯერაც ბავშვის აყვანაზე ჩამომიგდეს სიტყვა, იმდენი კატეგორიულ უარზე ვიყავი, მაინც ჩემი საკუთარი შვილი მინდოდა, თუმცა უკვე იმედიც აღარ მქონდა და არც ბავშვის აყვანაზე ვფიქრობდი. ერთ მშვენიერ დღესაც მომახსენეს, დახატული მშობლების ულამაზესი ბიჭიაო... - მაკამ ამოიხვნეშა. - ნებით, თუ უნებლიეთ, რამდენჯერ მომიხდა ჩვილის ნახვა და მართლაც, საოცრად დახატული ბავშვი იყო. როგორც კი ხელში ავიყვანე, მთელს სხეულში ისეთმა უცნაურმა სითბომ დამიარა, რომ თავი ვეღარ შევიკავე და გულში მივიკარი. მართლაც საოცარი იყო, იმდენ ჩვილს გაევლო ჩემს ხელში და მსგავსი შეგრძნება არასდროს მქონია. - მაკამ წყალი ოდნავ მოსვა და განაგრძო. - ამის მერე უფრო მეტად დავინტერესდი და როგორც გავარკვიე, ცოლ-ქმარი შორდებოდა, დედამთილი ვიშვიშებდა და ის განაგებდა ყველაფერს, რძალი ძალიან ცუდად ჰყავდა და უცხოეთში სამკურნალოდ აპირებნდნენ მის გაშვებას და ისედაც საკმაოდ ხელმოკლე ოჯახს, უკვე ავადმყოფ ჩვილზე ზრუნვა აღარ შეეძლო.

- ჰმ, რა საინტერესოა. - ირონიულად ჩაურთო დეტექტივმა. - და ამ დროს ბავშვი, სრულიად ჯანმრთელი იყო.

- თქვენ წარმოიდგინეთ, რომ ნამდვილად ჯანმრთელი ბავშვი იყო, თუმცა დედამთილი მაინც უცნაურად გაჰკიოდა, ჯერ ავადმყოფი დედაა სამკურნალოო და ახლა კიდევ ასეთი ავადმყოფ ბავშვს როგორ მივხედოთო. - მაკამ ამოიხვნეშა. - მოკლედ, ათასი მიკიბულ-მოკიბული მიზეზი იყო და ჩანდა, რომ თავიდანვე მზადდებოდა ჩვილის დატოვება, ამიტომ დედას, მისი ჯანმრთელობის გაუარესების გამო, აღარც მიაკარეს ბავშვი და დაბადებისთანავე რეანიმაციაში გაამწესეს, ვითომ ჩვილიც ცუდად იყო. 

- მდაა... და ამას მამა და ბებია მოითხოვდნენ, რა თქმა უნდა.
- ალბათ, ზუსტად ვერ გეტყვით. - მხრები აიჩეჩა მაკამ. - ასე კონკრეტულად არ იყო ხაზგასმული ვინ იყო მომხრე და ვინ წინააღმდეგი. მხოლოდ ცხადი იყო, რომ დედა ბავშვს არც აჭმევდა, ახლოსაც კი არ იკარებდა.
- თუ არ აკარებდნენ? - ჩაურთო დეტექტივმა.
- შეიძლება. - თავი დაუქნია მაკამ. - თუკი, თავიდანვე ჩვილის მოშორება იყო ჩაფიქრებული, ასეც იქნებოდა.

- და მერე?

- მერე რამდენჯერმე შემომთავაზეს, რამდენადც ჩვილი მომწონდა, მაინც რაღაც უარზე ვიდექი, თუ ავიყვანდი, ისევ გოგონა მირჩევნოდა. აბა, წარმოიდგინეთ, მარტოხელა დედობისთვის ვემზადებოდი, არავინ ახლობელი გვერდში არ მედგა, ვიცოდი მთელი დღეები სამსახურის გამო, სულ დაკავებული უნდა ვყოფილიყავი და ბიჭის დევნის დრო და თავი ნამდვილად არ მქონდა. - მაკამ ამოიხვნეშა. - თუმცა ამ შემთხვევაში, მართლაც რომ გამიმართლდა და კუსუ, სულაც არ აღმოჩნდა, მძიმედ აღსაზრდელი ბავშვი.
- კი, კუსუ ძალიან კარგი ბიჭია და კარგადაც არის აღზრდილი. - მიუგო დეტექტივმა. - ამიტომაც არ აპირებს ის ოჯახი თქვენს წინააღმდეგ ჩივილს, რადგან სიმართლე ურჩევნიათ და თანაც, დეტალებში.
- ჰმ. დეტალებში, არა? - ცალყბად ჩაეღიმა მაკას. - დეტალები ის არის, რომ არც იმდენად იაფი აღმოჩნდა ამ ბიჭის აყვანა. მეც კარგად გავიწეწე და თუ იცით, მაინც რამ გადამადგმევინა ეს ნაბიჯი? - ცინიკური სახით ჩაეკითხა მაკა.
პასუხად დეტექტივმა მხრები აიჩეჩა.
- იმ ქალის ხელში, ბავშვის ბებიის... - განაგრძო მაკამ. - ისეთი საზიზღარი სახე ჰქონდა, რომ დარწმუნებული ვიყავი, რადგან ჩვილის დედას დიდი დღე არ ჰქონდა და ბავშვსაც აუცილებლად თავშესაფარში გაამწესებდა! პირდაპირ მის სახეზე ამოიკითხავდი, რომ ერთი სული ჰქონდა, როდისღა გააცხებინებდა სულს დედასაც და ჩვილსაც.
- და ბავშვის მამა? ის რატომღა იქცეოდა ასე? - ჩაეკითხა დეტექტივი. - მასაც შეხვდით?
- ბავშვის მამა, ჩვილივით გულუბრყვილო, გონებაჩლუნგი სახით დასდევდა დედას და ყოველ მის ბრძანებას უყოყმანოდ ასრულებდა. - მაკამ ცალყბად გააქნია თავი. - რაც შეეხება შეხვედრას, ყოველთვის სამედიცინო პირბადით ვიყავი და ისინი ვერასდროს ამომიცნობენ, აი მე კი, არასდროს დამავიწყდება მათი სახეები. - მაკამ თავი გააქნია. - რამდენადაც მოდებილო ჩანდა ის ბიჭი, იმდენად გამოცოცხლდა და მკვირცხლად გადათვალა თანხის ოდენობა. თვალები სიხარულისგან უელავდა, საკუთარ შვილს როცა ჰყიდდა! და მე თუ არა, სხვას მიყიდიდნენ, ან სულაც ნაგავსაყრელზე მოისროდნენ! დარწმუნებული ვარ და ვიცი, რასაც ვამბობ!
- და იქნებ, ბავშვის დედაც რომ მოგენახულებინათ?
- თქვენ წარმოიდგინეთ, რომ არც მიფიქრია, მარტო ის ვიცოდი, რომ საავადმყოფოში იწვა, ძალიან ცუდად იყო და მხოლოდ ქმარ-დედამთილი წყვეტდა ყველაფერს და ეს დედა-შვილი კი იმდენს ოხრავდა და მოთქვამდა... - მაკამ თავი ცინიკურად გააქნია. - ბავშვის დაბადებისთანავე ისიც კი თქვეს, ბავშვს თუ რამე ჭირს, აღარ დაუწყოთ მკურნალობა, ძალად რაღად უნდა აცოცხლოთ, თუ  მაინც უნდა მოკვდესო.
- ჰმ, საინტერესოა. - თავი გააქნია დეტექტივმა. - თქვენი მონათხრობი, სრულიად შესაძლებელია, რომ ნამდვილად სიმართლე იყოს, რადგან ბოროტ ხალხს, რა დალევს ამ დედამიწის ზურგზე, მაგრამ კითხვა მაინც მიჩნდება.
- ბრძანეთ. - ამოიოხრა მაკამ.
- თუ ჩვილი ასეთი ჯანმრთელი იყო, მაშინ რატომ იყო დაბადებიდან რეანიმაციაში? თანაც მერე ამდენი ხანი? და კიდევ ის, რომ თუ დედა მართლაც ავადმყოფი და ასეთი სამკურნალო იყო, მისი შვილი რაღაზე აიყვანეთ? იქნებ, რამე გენეტიკური დაავადების მატარებელი ყოფილიყო ბავშვი?
- ჰმ, სწორი შეკითხვაა. - თავი გააქნია მაკამ. - ბავშვის ჩანასახიდანვე იყო დედამთილი დარწმუნებული რომ დროზე ადრე მოწყდებოდა, არ გაჩნდებოდა და რადგან მაინც გაჩნდა, აუცილებლად სერიოზული დეფექტით უნდა დაბადებულიყო. არც ამაში გაუმართლათ დედა-შვილს, ბავშვი სრულიად ჯანმრთელი დაიბადა, თუმცა მაინც უკან არ დაუხევიათ და დარწმუნებულები იყვნენ, რომ დღეს თუ არფერი ეტყობა, მომავალში აუცილებლად იჩენს რაღაც ძალიან სერიოზული რამ თავს. თუმცა, როგორც ხედავთ, არც მომავალში გამართლდა მათი პროგნოზები.
- და საიდან? რატომ იყვნენ ასე დარწმუნებულნი? - უკვირდა დეტექტივს. - რა აძლევდათ საფუძველს, რომ ასე ეფიქრათ?
- მაგან მეც ჩამაფიქრა. - მიუგო მაკამ. - და მერე როცა, უფრო კარგად გამოვქექე, აღმოჩნდა, რომ როგორც თავიდან მომახსენეს, ვითომდა უკვე ორსული რძალი შემოუვიდათ ოჯახში, ამის გამო ამბობდნენ ბავშვზე უარს და ოჯახიც ინგრეოდა, სინამდვილეში სულ სხვანაირად ყოფილა საქმე.
- როგორ სხვანაირად? - გაიკვირვა დეტექტივმა.
- თავიდან შეიძლება, მართლაც ორსული რძალი შეუვიდათ ოჯახში და ეს ორსულობაც, ისევე როგორც, კიდევ რამდენიმე მომდევნო, უშედეგოდ დასრულდა და ამ ყველაფერში კი დედამთილის ხელი ერია.
- ვერ გავიგე? - მხრები აიჩეჩა დეტექტივმა. - როგორ თუ ხელი ერია?
- მხოლოდ ის ვიცი, რომ ასე ვთქვათ უნაყოფო, ბერწ რძალს, რომელსაც ორსულობის ბოლომდე მიყვანა უჭირდა, დედამთილი თავისი საკუთარი ძალებით, არატრადიციული მეთოდით მკურნალობდა, ათასნაირ ნაყენს ასმევდა.
- ჰოო? და მერე? - ხმა გაებზარა დეტექტივს. წამით წარმოიდგინა, თუ როგორ საშინელ მორალურ, თუ ფიზიკურ წნეხში უნდა გაევლო ლარას, იმ ოჯახში.
- სინამდვილეში კი, არა სამკურნალოდ, არამედ სპეციალურად მუცლის მოსაწყვეტად და რადგან ერთ-ერთი ორსულობის დროს ბავშვი მაინც გაჩნდა, დედამთილი ბოლო ხმაზე გაჰკიოდა და საკმაოდ დაშინებული და დარწმუნებული იყო, რომ ბავშვი, უთუოდ პრობლემური უნდა ყოფილიყო.
- ჰმ. საინტერესოა, რას ასმევდა ასეთს?
- ვერაფერს გეტყვით. - მხრები აიჩეჩა მაკამ. - რადგან ჩვილის ანალიზების პასუხები, საკმაოდ სუფთა და დამაკმაყოფილებელი იყო, სავარაუდოდ დედა ორსულობაში აღარ ეკარებოდა დედამთილის მოწოდებულ სასმელს, ან საკვებს.
- მდაა...
- იმ საშინელი ქალის ხელში, შესაძლოა ბავშვს მაინც რაღაც დამართოდა და ამიტომაც, მის კლანჭებს გამოვგლიჯეთ და როგორც კი ფულის სუნი იყნოსა, უყოყმანოდ ისე დათანხმდა. აი, სულ ეს იყო და ამის გაგება გინდოდათ? მე ბავშვი არ მიყიდია და არც ძალით წამირთმევია, ნამდვილად იმ მტარვალ ხალხს გამოვგლიჯე ხელიდან!
- ხომ მაგრამ, იმ ბავშვს, ხომ დედაც ჰყავდა? - ჰკითხა დეტექტივმა. - დედაზე, არ უნდა გეფიქრათ?
- ვიფიქრე! - თითქოს ნიშნის მოგებით მიუგო მაკამ. - თქვენ წარმოიდგინეთ, რომ ვიფიქრე, მაგრამ სრულიად დარწმუნებული ვიყავი, ის საშინელი ქალი, ბავშვსაც და დედასაც მაინც რაღაცას დამართებდა, ისე ვერ მოისვენებდა. მისი ბედოვლათი შვილი კი რასაც დედამისი ეტყოდა, სწორედ იმას აკეთებდა, უკვე ისედაც განქორწინების სტადიაში იყვნენ და ჩვილის დედაც აწერდა ხელს ბავშვის დატოვებაზე. ამის მერე უშვილო ოჯახი უფრო ადვილად დაშორდებოდნენ და ის საწყალი ცოლიც მოშორდებოდა იმ სიბოროტის ბუნაგს.
- ჰმ. -  ცინიკურად გააქნია თავი დეტექტივმა. - და ერთადერთი კეთილი ადამიანი თქვენ აღმოჩნდით.
- არც არაფრის დამტკიცებას არ ვაპირებ და არც სასამართლოზე გავიმეორებ, რაც ახლა მოვყევი!
- სამწუხაროა. - თავი გააქნია დეტექტივმა. - რადგან დედის ოჯახი უკვე ოფიციალური სარჩელით უჩივის ბავშვის მამის ოჯახს და თქვენი ჩვენებაც, საკმაოდ დიდ გავლენას იქონიებს და არც ის ხალხი დაგრჩებათ ვალში, რადგან სულაც არ აპირებენ კუსუს წართმევას. ბიჭს შეუძლია ნებისმიერ დროს გინახულოთ, ან თუნდაც თქვენთან იცხოვროს, თუ მისი სურვილიც იქნება. ბავშვი კარგად არის აღზრდილი, კარგ პირობებში, სითბოსა და სიყვარულში და ამის საფასურად, არ უკრძალავენ თქვენთან ურთიერთობას.
- დაა... კუსუ ბოლოს აქ რომ იყო... მაშინ?..
- დიახ, მაშინ უკვე იცოდა, მაგრამ თავი შეიკავა და არაფერი გითხრათ.
- და ახლა, ალბათ ვეღარც ვნახავ... - მაკამ ამოიხვნეშა.
- ბიჭს თუ სურვილი ექნება, მაშინ ნამდვილად არ იქნება პრობლემა.
- და არ უნდა ალბათ ჩემი ნახვა...
- არაფერი ვიცი. - მხრები აიჩეჩა დეტექტივმა. - კუსუ ამ თემაზე საერთოდ არ საუბრობს და უჭირს ჯერ მაინც ადაპტაცია.
- მე მაინც მინდა ყველაფერი კუსუს დავუტოვო! - მაკამ ნაღვლიანად გააქნია თავი. - ორივე ბინა, მანქანა და თუ ჩემს ანგარიშებსაც ყადაღა მოეხსენება, ყველაფერს მის სახელზე გადავწერ, ისედაც ჩემი ოფიციალური მემკვიდრეა და ცალკე მის სახელზეც მაქვს საკმაო დიდი ანგარიში გახსნილი. როგორც კი ოცდაერთი წელი შეუსრულდება, მაშინვე შეუძლია გამოიყენოს.
- კუსუ საკმაოდ მდიდარი ოჯახის შვილია, ნუ დედის მხრიდან, რა თქმა უნდა. - მიუგო დეტექტივმა. - არც არაფერს აკლებენ და არც ზედმეტად ანებივრებენ.
მაკას ნაღვლიანად ჩაეღიმა.
- მიხარია, რომ ბავშვს ამდენი პატრონი გამოუჩნდა. - ამოიხვნეშა მძიმედ.
- თუ აღიარებით ჩვენებას არ მისცემთ. - დეტექტივმა დაბალი ხმით დაიწყო. - შესაძლოა, ძალიან დიდ ხანს... ძალიან, ძალიან დიდხანს მოგიწიოთ აქ ყოფნა.
- ჰმ, ვითომ?..
- ვითომ, არა! მართლა! - მკვახედ მიახალა დეტექტივმა. - რადგან დუმილის უფლებას იყენებთ, ეგ არ ნიშნავს, რომ ან ბრალს ვერ წაგიყენებენ, ან ნაკლებს მოგისჯიან. ის კი არადა, ბევრიც სუფთად გამოძვრება და მათი ცოდვის ტარებაც თქვენ მოგიწევთ!
მაკამ ტუჩი მოიკვნიტა და დეტექტივს თვალი აარიდა.
- იფიქრეთ, ამაზე! იფიქრეთ! - განაგრძო დეტექტივმა. - სუფთად რომ ვერც თქვენ გამოხვალთ აქედან, ეს უჩემოდაც იცით, მაგრამ ახლა მთავარია იმაზე იზრუნოთ, თუ როდისღა გააღწევთ ამ კედლებს თავს. ასეთ სიტუაციაში, ბრალის ოდნავ შემსუბუქებაც კი ძალიან ბევრს ნიშნავს.
- მე არაფერი ვიცი... - წაიკნავლა მაკამ. - არანაირი სქემა არ არსებობდა... მხოლოდ კუსუს აყვანა მომიხდა ამ მეთოდით და უცებ სპონტანურად ვიმოქმედეთ. სულ ეს იყო. თუმცა, არც გვარების დასახელებას ვაპირებ, რადგან ყველაფერი ჩემი მოწყობილია.
მაკა გაჩუმდა. ერთ ხანს, არც დეტექტივი იღებდა ხმას.
- თუ რამე გჭირდებათ და აქ დასაშვებიც იქნება, შემიძლია შემოვაგზავნინო. - დეტექტივი წასასვლელად მოემზადა. - და ეს მარტო ჩემი სურვილი არ არის. კუსუს ოჯახს სურს ასე.
- მე მეტს ვერაფერს ვიტყვი...
 
***
- როგორც თქვენ გადაწყვეტთ, მეც ისე მოვიქცევი. - უთხრა დეტექტივმა ლარას მამას.
- თუკი, მაკას ბავშვით ემუქრებიან, რადგან მისი შვილი ჰგონიათ, იქნებ მართლაც სჯობდეს, რომ უკვე ოფიციალური სახე მივცეთ და ლარას შვილად დაიწეროს. - ჩაფიქრებული ხმით მიუგო მამამ.
- პირველ რიგში, ეს კუსუმ უნდა გადაწყვიტოს. - ჩაურთო ლარამ. - ბავშვისთვის ძალიან ძნელია, ამდენი წელი ასე იცხოვრა, ასე იცნობენ კლასელები, მეგობრები და უცებ გვარს იცვლის, გოგო ხომ არ  არის, გათხოვდა და გვარი გამოცვალა?!
-  კარგი! - კვერი დაუკრა მამამ. - არ გვინდა ჯერ არც გვარების შეცვლა, რადგან ეს აუცილებლად კუსუს სურვილი უნდა იყოს და მან უნდა გადაწყვიტოს, მაგრამ ჩვენ მაინც უნდა ოფიციალური სახე უნდა მივცეთ მის იმ არსებობას, რომ ბიჭი, ნამდვილად ჩვენი ოჯახის წევრია!
- ამის წინააღმდეგი არც მე ვარ, მაგრამ იქნებ, ბავშვს არ უნდა, რომ... - წუხდა ლარა.
- ჩვენ ხომ მას არაფერს ვაძალებთ? - მხრები აიჩეჩა მამამ. - მოვიდოდა მაგის დროც, კუსუც უფრო მეტად შეგვეჩვეოდა და თავად მოითხოვდა ჩვენს გვარს, მაგრამ ახლა შედარებით უნდა ავჩქარდეთ, რადგან ბავშვს, მაკას წყალობით, სრულიად შესაძლებელია რომ სერიოზული საფრთხე ემუქრებოდეს.
- ჩვენი გვარი? - დამწუხრებული სახით იკითხა ლარამ. - იქნებ, ბიჭს მამის გვარი უნდა?
- არავითარ შემთხვევაში! - შეუტია მამამ. - ჩვენი ოჯახის შვილად აღიარებული, ჩვენს გვარზე იქნება და მორჩა და აბა ერთი, ვინმემ გაბედოს და ნაბიჭვარი დაუძახოს!
- რა გაყვირებს?! - ოთახში დედამ შემოიხედა. - ლარამ სწორად აღნიშნა, იქნებ ბიჭს მამის გვარი ურჩევნია?
- ჰოდა, არავითარ შემთხვევაში-მეთქი! - შეუღრინა მამამ. - უნდა, მამის გვარი? მაშინ საერთოდ დაივიწყოს ეს ოჯახი!
- რა მკაცრი ყოფილხარ, მამიკო! - ცინიკურად ჩაურთო ძმამ. - არადა, მართალი ხარ! შვილი თუ უნდოდათ, ძალით არავის წაურთმევია, თავად გაყიდეს და კუსუმ ეს ყველაფერი უნდა იცოდეს, უნდა გაიგოს, ვის უნდა მისთვის ცუდი და ვის კარგი.
- ზრდასრული ბიჭია და საკუთარ აზრებთან ერთად, სწორი დასკვნის გამოტანაც უნდა შესძლოს. - ახლა უფრო შედარებით დინჯი ხმით განაგრძო მამამ. - ჩვენ ყველაფერს გავაკეთებს მისთვის, არაფერს დავიშურებთ, მაგრამ ისიც უნდა იცოდეს, რომ ჩვენც გვაქვს, ჩვენი პრინციპები და სწორედ ამაშია საქმე!
დეტექტივმა საათს დახედა.
- რამდენ ხანში ჩამოფრინდებიან? - ჰკითხა დედამ.
- მალე. - მიუგო დეტექტივმა და წამოდგა. - გავალ უკვე დასახვედრად.
- მეც მოვდივარ! - წამოდგა ძმა.
- მაშინ, მეც წამოვალ! - ახლა მამა წამოდგა.
- ჰმ, ქალების დისკრიმინაცია. - ირონიულად აღნიშნა დედამ. - იქნებ, ჩვენ ვაპირებდით დახვედრას?
- არარის ამხელა ესკორტის საჭირო! - მიუგო მამამ. - მხოლოდ ბავშვები ჩამოდიან.
 
***
ამდენი საათის ფრენის შემდეგ, მგზავრობით დაღლილ კუსუს, ლამის შუადღემდე ეძინა. მერე სასტუმრო ოთახიდან ნაცნობი ხმები შემოესმა. ჯერ ისევ დეტექტივის სახლში აგრძელებდა ღამის გათევას, თუმცა უკვე იქაც უხერხულად გრძნობდა თავს. მართლაც, როდემდე უნდა ყოფილიყო ასე? უკვე მეორედ ჩამოვიდა და ორჯერზევე ვერაფრით აიძულა თავი, რომ ლარას სახლში, თავის ბიოლოგიურ ოჯახში დარჩენილიყო. დეტექტივთან სტუმრობაც კი უკვე მართლაც უხერხული იყო, რადგან მასპინძელი საკუთარ საძინებელს უთმობდა სტუმარს, თავად კი მისაღებში ეძინა. როგორმე უნდა გადაედგა ნაბიჯი და შეეცვალა რამე, ან იქნებ თავის ძველ მშობლიურ სახლში მისცემოდა დარჩენის უფლება, თუნდაც დროებით, სანამ არდადეგებზე იმყოფებოდა.
- ახლავე საუზმეს გაგიმზადებ. - შედგა თუ არა ფერი მისაღებში კუსუმ, დეტექტივის დედა მაშინვე დაფაცურდა.
- არ არის, საჭირო! - კუსუს მაგივრად ლარას მამამ უპასუხა. - მე წავიყვან.
კუსუ უხერხულად აიწურა.
- აბა, ასე უპატივცემულოდ, როგორ გაგიშვათ? - ცოტა იწყინა კიდეც დიასახლისმა.
- მშვენიერი ყავა მივირთვი და ამჯერად, ესეც საკმარისია. - სტუმარი წამოდგა და ისე გაიყოლა კუსუც თან რომ არც ის უთქვამს, თუ სად მიჰყავდა, ან უნდოდა თუ არა ბიჭს, მასთან ერთად წასვლა.
კუსუ მანქანაში მდუმარედ იჯდა, თუმცა უამრავი კითხვა აწუხებდა, მაგრამ რატომღაც ხმას ვერ იღებდა.
ლამის სუნთქვა შეეკრა, როცა მანქანამ ნაცნობ ქუჩაზე ჩაუხვია. გული ისე გამალებით უცემდა რომ მისი ბაგა-ბუგი, ლამის ყურებშიც ესმოდა. როგორც კი მშობლიურ სახლში შედგა ფეხი, რაღაც უცნაური გრძნობა დაეუფლა. თავიდან, თითქოს უფრო მონატრების, სინანულის, რაღაც თითქოს მძიმედ ჩასწყდა გულში და მერე კი უცებ გაუცხოვდა ყველაფერი.  აღარ იყო ეს სახლი მისი, რადგან აღარც მაკა აღმოჩნდა დედამისი. აღარ იყო მისი ადგილი იქ, აღარ იყო...
 - მაკა, ორივე ბინას, მის კუთვნილ ავტომანქანას და ბანკის ანგარიშებს შენს განკარგულებაში ტოვებს, როგორც კი ყადაღა მოეხსენება. - დინჯი ხმით დაიწყო ლარას მამამ. - თუმცა, ჩვენს ოჯახს აქვს იმდენი საშუალება, რომ ბევრად უფრო ძვირფასი და დიდი სახლის პატრონი გაგხადოს, და ბევრად მეტი ქონების მფლობელიც გახდე, მაგრამ ამჯერად, თავს ვიკავებთ და ამას საკმაოდ სერიოზული მიზეზი აქვს.
კუსუმ უხმოდ აიჩეჩა მხრები. თითქოს, ამით ანიშნა, რომ არავისი ქონება არ მჭირდება და მით უმეტეს, თქვენიო.
- მაკას სერიოზული საფრთხე ემუქრება...
- და თუ ვერაფერს უმტკიცებენ, მაინც რატომ არის ისევ დაკავებული? - მკვახედ მიახალა კუსუმ. - ნუთუ ეს ამხელა გავლენა, რომლითაც თავს იწონებთ, არაფერს ნიშნავს, რომ დედაჩემი... - კუსუს ხმა გაებზარა და ძლივს განაგრძო. - ქალმა, რომელმაც გამზარდა...
- შეგიძლია თავისუფლად დაუძახო მაკას, დედა. - მშვიდად მიუგო კაცმა. - ჩვენ არ გიკრძალავთ ამას, ბოლოს და ბოლოს, მართლაც სითბოსა და სიყვარულში გაგზარდა.
- და მაინც, რატომ იმყოფება ამდენს ხანს პატიმრობაში?
- ჰმ. - ირონიულად ჩაეღიმა ბაბუას. - შენ გგონია, რომ მაკა იმიტომ არის დაკავებული, უკანონოდ იშვილა ბავშვი?
კუსუმ დაბნეული მზერა შეავლო.
- მაკამაც და სხვებმაც, თავის არაერთ მზაკვრულ საქციელზე უნდა აგოს პასუხი, მაგრამ როგორც კი ხმის ამოღებას დაიწყებს, კიდევ ბევრს გაიყოლებს თან. ამის ძალიან ეშინიათ და მაკაც დუმს, რადგან სერიოზულად ემუქრებიან. ციხეში მას და გარეთ კი შენი სიცოცხლით ემუქრებიან.
- ჩემი? - გაიკვირვა ბიჭმა.
- ამიტომაც, თავის დროზე. - განაგრძო კაცმა. - ჯერ კიდევ რომ არავინ იცოდა შენს შესახებ, მაკამ სპეციალურად ლარას ჩააბარა შენი თავი. შენზე მზრუნველობა ისე ავიღეთ, რომ წარმოდგენაც კი არ გვქონდა, თუ მართლა ჩვენი ოჯახის შვილი იყავი. - ისევ კუსუს დასამშვიდებლად, სულ ოდნავ სიცრუეც გაურია კაცმა.
კუსუმ გაკვირვებით აიჩეჩა მხრები.
- ასე რომ, ამ ეტაპზე, არც ცალკე ცხოვრების უფლება გაქვს და არც მეთვალყურეობისა და თანმხლების გარეშე გარეთ გამოსვლის! - განაგრძო კაცმა. - ამით ყველანი, ის ხალხი, ვისაც უყვარხარ და პატივს გცემს, მშვიდად ვიქნებით და თავისთავად მაკამაც, შესაძლებელია, რომ სასჯელის შემსუბუქების მიზნით, რაღაც კომპრომისზე მაინც წავიდეს.
- ვერაფერი გავიგე? - მხრები აიჩეჩა ბიჭმა. - ვინ რა მაქინაციებშია გარეული და ვინ რას ხლართავდა, ნამდვილად არაფერი ვიცი, მაგრამ მე ის მაკვირვებს, რომ რაღა მაინც და მაინც, თქვენს ოჯახს ხვდა წილად ჩემი მფარველობა?
- სიმართლე გითხრა, მართლაც ბედმა და განგებამ შეგვახვედრა ერთმანეთი. - კაცი წამით შეყოვნდა. - თუ გინდა, ნუ დაიჯერებ და ალბათ, მაკაც რაღაცას გრძნობდა და გულმაც თითქოს ჩვენი ოჯახისკენ უფრო გამოუწია და ყველაფერი ერთმანეთს, მართლაც რაღაც მიყოლებით მიჰყვა.
- ჰმ, მართლაც რომ დაუჯერებელია, მაგრამ ამჟამად, სხვა ვერსიაც არ ჩანს.
- ჰა, ჰა! - გაეცინა კაცს. - დაგეტყო დეტექტივთან მეგობრობა, კარგი გამოცდილი გამომძიებელივით დაალაგე აზრები.
პასუხად ბიჭს ცალყბად გაეღიმა, მერე მძიმედ ამოიხვნეშა და დაბალ ხმაზე ჰკითხა.
- და... მამაჩემი?..
- მამაშენზე ყველაფერს, ისევ შენი და ასევე ჩვენი ოჯახის მეგობარი დეტექტივი გეტყვის, ბევრად დაწვრილებით ვიდრე ლარასგან გაიგებ. - კაცმა მწვავე მზერა შეავლო ბიჭს. - რადგან ლარას არ სურს მისი ხსენება და მათთან კონტაქტი და რამე უბრალო ურთიერთობაც კი  მხოლოდ სასამართლოს მეშვეობით არის შესაძლებელი.
ბიჭმა გაკვირვებისგან წარბები აზიდა.
- ახლა კი, შენი დახმარება გვჭირდება, მეც და კიდევ ბევრსაც.
- ჩემი? - მხრები აიჩეჩა კუსუმ.
- არის ამ სახლში ისეთი რამ, რის მიკარებასაც მაკა გიკრძალავდა?
- რაა? - ახლა მართლაც გაოცდა ბიჭი.
- იქნებ, რამე სეიფისმაგვარი, ან სამალავი, ან რამე ნივთი, უჯრა, კუთხე...
- ნივთი?.. - ჩაფიქრებული ხმით ჩაილაპარაკა ბიჭმა და მოულოდნელად, იქვე მაგიდაზე მდგომ მინიატურულ სტატუეტზე გაუშეშდა მზერა.

LEX. 2026 წლის 14 ივლისი, სამშაბათი.

https://www.facebook.com/photo/?fbid=1596605082023899&set=a.2881959808712964

ნატის ჩექმები (ნაწილი 55)

55.
მთელი ღამე არ ეძინა ლარას მამას. ბოლოს ვეღარ მოითმინა წამოდგა და თავის კაბინეტში, საწერ მაგიდაზე ის ახლად აღმოჩენილი საბუთები გაშალა.
გათენებისას უკვე მეუღლემ შემოუხედა.
- რას გიგავს თვალები? - მიმართა მკაცრი ხმით. - ასეთი სახით გინდა სამსახურში გამოჩენა?!
- უთენია ავდექი. - მერე კედლის საათს გახედა. - უი, ყავის დროც მოსულა. გინდა, ყავა?
- უთენია კი არა, მთელი ღამე აქ იყავი! - კვლავ შეუტია ცოლმა.
ქმარმა არაფერი უპასუხა. ცოლი დააკვირდა. სახეზე საშინელი ტანჯვის კვალი ეტყობოდა, თუმცა თვალებიდან თითქოს ფარავდა, მაგრამ აშკარად რისხვას აფრქვევდა.
- მშვიდობაა, ჩვენს თავს?
- კი, მაგ მხრივ კი. - დაბალ ხმაზე მიუგო ქმარმა. - ყველანი ცოცხლები და ჯანმრთელად არიან.
- და, აბა?! - არ მოეშვა ცოლი.
- რა, აბა?
- ისევ, მაკა, არა? - ცინიკურად გააქნია თავი დედამ. - ვერაფერი უპოვეთ.
- პირიქით. - ნიშნის მოგებით მიუგო ქმარმა. - პირიქით, ვიპოვეთ და ვაი, რაც ვიპოვნეთ!
- და მერე, მთელი საღამო, ასე ჩუმად იყავი?! - საშინლად გული მოუვიდა ცოლს.
- ჩუმად კი არა, ახლაც ძლივს ვიკავებ თავს. - კაცმა ამოიხვნეშა.
- და ამდენ ქაქანს, გეთქვა ბარემ!
- წავალ ყავას მოვამზადებ. - ქმარი წამოდგა, მაგრამ ცოლმა შეაჩრა:
- მე მოგიტან.
- იმედია, არ აგვაფეთქებ, ამ დილა უთენია. - ირონიულად დააწია ქმარმა.
პასუხად ცოლმა ცალყბად გაუღიმა.
არც ლარას დედა აღმოჩნდა, უკეთეს დღეში, როდესაც ერთ-ერთი საბუთის ნაწილი, ბოლომდე ჩაიკითხა.
-  და ახლა, რა უნდა ვქნათ?
- კი ვიცი, რაც უნდა ვქნათ, მაგრამ მინდა ყველაფერი იდეალურად გავაკეთო, ყველა ბოლომდე ვამხილო და ცალკე, გულიც კარგად მოვიფხანო. - მამამ მუშტები შეკრა.
- როგორც ვხვდები, ლარამ ჯერ არაფერი იცის, არა? - ჩაეკითხა ცოლი.
ქმარმა უარის ნიშნად თავი გააქნია.
- მალე გაიგებს. - ირონიულად აღნიშნა დედამ. - გათენდება თუ არა, უმალ შეიტყობს. ელენეს პირზე რა დაუმაგრებს, მაშინვე ეტყვის ლარას.
- და ელენემ, რა იცის? - მხრები აიჩეჩა მამამ.
- საყვარელი და სულზე უტკბესი მეუღლე, დარწმუნებული ვარ, აუცილებლად მოუყვებოდა. - ეცინებოდა დედას. - საწოლში მიელაქუცებოდა და ყველაფერს დასცინცლავდა.
- ჰმ. - ღიმილით გააქნია თავი მამამ.
- ეს კარგი, და ახლა საიდან უნდა დავიწყოთ ქმედება? ეს კლინიკაა, თუ რაღაც...
- ეგ, არარსებული დაწესებულებაა და მხოლოდ ფურცელზეა. - მიუგო ქმარმა. - დათიმ უკვე გაარკვია. არც არასდროს არსებობდა.
- ბეჭდებიც და ხელმოწერებიც როგორ ნამდვილივით არის. - კვლავ ჩაათვალიერა დედამ. - და ხელმოწერებიც ისე არის, რომ წესიერად არც კი იკითხება გვარი და იქ სადაც დაბეჭდილად არის გვარები ჩაწერილი, სწორედ იქ არის ბეჭედი დასმული, რომ ვერც ის ამოიკითხო.
- ხედავ? რასთან გვაქვს საქმე? რა დონის ორგანიზებულ დანაშაულთან გვიწევს შეჭიდება.
- არა! ნუუ, ვინმეს რომ მოეყოლა არც დავიჯერებდი!.. - კვლავ გაოგნებული ჩაჰკირკიტებდა ლარას დედა.
- ისე, რომ იცოდე, გვარების ამოკითხვა მაინც შევძელით და დათიმ ესეც გაარკვია, რომ როგორც ეს კლინიკა, ასევე ეგ პიროვნებებიც არარსებულნი არიან.
- და ეს არის სულ? და მაკამდე როგორღა მივიდა?
- ჰოო, აი ეს უკვე მეორე ეტაპია და სულ სხვა სიტუაციაა.
- რა სიტუაცია? - ვეღარ ითმენდა დედა.
- აი, ნახე ახლა რა ხდება. - ლარას მამამ ახლა სხვა ფაილებიც უჩვენა. - ეს დოკუმენტები, რამდენიმე წყებად არის, სადაც ერთში მომაკვდავი ჩვილია აღნიშნული, რასაც მოსდევს ამ რაღაც გაურკვეველი და არარსებული კლინიკის შუამდგომლობა, ბავშვის გაშვილების თაობაზე. ამის მერე, მოდის ხელმოწერები და თანხის ოდენობა და ამით, ეს ერთი ეტაპი მთავრდება! ჩვილი გადაჰყავთ იმ კლინიკაში.
- ჰმ, არარსებულში! - თავი გააქნია დედამ. - და ფიზიკურად, არსადაც არ გადაჰყავთ, ადგილზე რჩება!
- რა თქმა უნდა! - კვერი დაუკრა ქმარმა. - ეს ერთი გადაწყვეტილება მიიღეს, შეასრულეს და დაიხურა და მორჩა! ახლა ეს მეორე წყება ნახე, სადაც მაკას აჰყავს, უკვე მიტოვებული ჩვილი, არა იმ კლინიკიდან, სადაც ვითომდა ბავშვი გამწესდა, არამედ უკვე სულ სხვა ქალაქიდან და სულ სხვა სიტუაციიდან.
- ჰმ, ჩვილი სადღაც პარკში, მერხზეა ნაპოვნი. მიმდინარეობს ვითომდა გამოძიება, მაგრამ ბიოლოგიურ მშობლებსაც, რა თქმა უნდა, ვერ პოულობენ და ისევ, თავად მპოვნელი იღებს მასზე ვალდებულებას! ღმერთო ჩემო! - შეიცხადა დედამ. - დასაჭერი კი არა, გასაგლეჯია ეს მაკა! და ლარას ყოფილ ქმარ-დედამთილსაც ზედ მივაყოლებ!
- ახლა ჩვენ ძალიან დიპლომატიურად უნდა ვიმოქმედოთ, თორემ მათ გაგლეჯას, რა უნდა?!
- და რას ვაპირებთ?! - მიუგო დედამ. - მეც მინდა, მონაწილეობა მივიღო!
- ჯერ პოლიციაში ვწერთ საჩივარს და იმ დედა-შვილზე შეგვაქვს სარჩელი, ბავშვის გაყიდვაზე და მანამდე კი დღესვე მივა დათი მათ ოჯახში და სერიოზულ ბრალდებას წაუყენებს, რომ ვითომდა უკვე საჩივარია შემოსულიო.
- წარმომიდგენია, რა სახეები ექნებათ! ჰაჰ! და ისე ჯერ საჩივარი დაგვეწერა და მერე მისულიყო დათი იმათთან, ასე არ სჯობდა?
- სულაც არა! - თავი გააქნია მამამ. - საჩივარი რის საფუძველზე შეგვაქვს, ამასაც დიდი მნიშვნელობა აქვს. დათი როცა გამოკითხვას დაუწყებს და ისეთ რამეებსაც ჩაეკითხება, რომ იძულებულნი იქნებიან რაღაც მაინც წამოროშონ. თუნდაც, თავის მართლების მიზნით და ჩვენ კი, იმ საჩივარს ამასაც ჩავუმატებთ!

- ჰმ. მშვენიერია. კარგია, კარგი. - მოუწონა დედამ. - მაგრამ მაიცნ რომ არაფერი წამოსცდეთ?

- ჩვენ ხელთ, ისედაც საკმარისი დამამტკიცებელი საბუთები გვაქს და თანაც, დათი საკმაოდ გამჭრიახი და კარგი ბიჭია.

- კი, კი. - კვერი დაუკრა დედამ. - კარგი ბიჭია ნამდვილად.

- ხოლო, რაც შეეხება ამ დოკუმენტებს, ჯერ ვერავის ვანდობ! და არც მინდა გამოვაჩინო, რადგან საკმაოდ ბევრი ისეთი პიროვნება იქნება გარეული და შესაძლებელია, საერთოდ გააქრონ და დაგვიკარგონ ყველა საბუთი.
- არც გამიკვირდება - ამოიხვნეშა დედამ.

- აქ მარტო კუსუზე არ იქნება საქმე. - ამოიხვნეშა მამამ. - საკმაოდ გაწაფული სქემაა და ისე კოხტად არის ყოველი საბუთი შედგენილი, რომ...

- ღმერთო ჩემო! ვინ იცის რამდენი ოჯახი გაამწარეს და ნეტა მართლა ის გოგონა, ჩვენთან რომ დავკრძალეთ, ვისი შვილია? მისი დნმ კი გავგზავნეთ ბაზაში, მაგრამ ჯერ არავინ გამოგვეხმაურა.

- მოვა ოდესმე, მაგის დროც. 

- ესე იგი, შენ ფიქრობ რომ ჯერ დათი უნდა მივიდეს იმ მტარვალ დედა-შვილთან და მერე შევიტანოთ საჩივარი?
- როცა დათი დაადგება პირზე და ამ საბუთებს უჩვენებს, რაღაც მაინც წამოსცდებათ! ბოლოს და ბოლოს, თავის მართლებას მაინც დაიწყებენ, თუ რატომ მოიქცნენ ასე და ეს ყველაფერი, უკვე ვიდეო ჩანაწერით იქნება დაფიქსირებული.
- მშვენიერია! - მოუწონა დედამ.
- და რაც შეეხება ამ საბუთებს. - განაგრძო მამამ. - მხოლოდ და მხოლოდ ქსეროასლებს გამოვაჩენ, ორიგინალს საგულდაგულოდ გადავმალავ იქამდე, სანამ ბოლომდე არ დავრწმუნდები, რომ მართლაც საიმედო ხელში უნდა აღმოჩნდეს.
- ესე იგი, ჯერ ვაფრთხილებთ და ვემუქრებით, რომ ვუჩივლებთ, არა?
- არა, არა! - თავი გააქნია მამამ. - ჩვენ უკვე წინასწარ ვემუქრებით, რომ ვითომდა უკვე საჩივარია შეტანილი და ამის მერე შეგვაქვს სარჩელი, ხომ გითხარი, უკვე?
- საინტერესოა, ნეტა მართლა რით იმართლებენ თავს! ალბათ, ლარას უფრო გადააბრალებენ.
- დედა! - კაბინეტში ლარა შემოიჭრა. - რა ხდება?!
- მოგახსენა უკვე ელენემ? - ირონიულად მიუგო მამამ. - გათენებამდე მაინც, როგორ მოახერხა მოთმენა.
- არაფერზე მომიწერია ხელი! არაფერ შუაში ვარ! - ლარას ხმაში ისტერიკამ გაჟონა.
- დამშვიდდი გოგონი, დამშვიდდი. - საკმაოდ დინჯად მიუგო მამამ. - ან მართლა შენი ხელმოწერაა, მხოლოდ რაზე, ან როდის მოგაწერინეს დარწმუნებული ვარ, წარმოდგენაც კი არ გექნებოდა, ანდა გაყალბებული ხელმოწერაა.
- და რა გავაკეთო, ახლა? როგორ დავამტკიცო?
- ჯერ ექსპერტიზის უტყუარი დასკვნა გვჭირდება, რომ გავარკვიოთ ყალბია, თუ ნამდვილი. - მიუგო დედამ.
- ისე თუ ყალბია. - ჩაურთო მამამ. - ეგ უფრო გვაწყობს.
- და რომ არ იყო ყალბი, მერე? - წუხდა ლარა. - მართლაც ჩემი რომ აღმოჩნდეს?
- გამოსავალს მაინც ვნახავთ. - დაამშვიდა მამამ. - შენ არ იდარდო.
- ბოლოს და ბოლოს, ისეთი აბსურდული დიაგნოზები ჩაგიწერეს, სწორედ ამასაც ჩვენს სასარგებლოდ გამოვიყენებთ. - ახლა დედამ განაგრძო.
- ხომ მაგრამ, სინამდვილეში ხომ მასე არ იყო?! - კვლავ წუხდა ლარა.
- მერე რა? - მხრები აიჩეჩა დედამ. - ის თუ ირწმუნეს, რომ ვითომ ამდენი საშინელი რაღაც გჭირდა და ასე სერიოზულად ყოფილხარ ავად და ამის შედეგაც ბავშვიც მომაკვდავი იყო, მაშინ იმაში ვეღარ დავარწმუნებთ, რომ შენ მართლა ძალიან ცუდად იყავი და მოტყუებით მოგაწერინეს ხელი?!
- ნამდვილად მასე იქნებოდა. - ამოიხვნეშა ლარამ. - მართლა არაფერი მახსოვს, ვაწერდი თუ არა რამეზე ხელს, არც ეგ მახსოვს.
- ჰოდა, ეშველება მაგასაც! - დაურთო მამამ. - მაგასაც და ყველაფერსაც!
ყველაფერი ლარას სასარგებლოდ აეწყო. დეტექტივმა კარგად იმუშავა და სერიოზულად შეუტიეს ლარას ყოფილი ქმრის ოჯახს და ისინიც, იძულებულნი გახდნენ ყველაფერი ეღიარებინათ. მომაკვდავ ჩვილში ამხელა თანხას იხდიდა კლინიკა და ვითომდა უარი, რატომღა უნდა გვეთქვაო. ბავშვი მაინც კვდებოდა და ისედაც, ამდენი ხარჯი გვქონდაო.
თავიდან ჩვილის შეცვლაზე, კატეგორიულ უარზეც დადგნენ, ჩვენ არაფერი ვიცოდით, სხვისი ჩვილი თუ დავასაფლავეთო, მაგრამ მერე საკმაოდ ძლიერად შეუტია გამომძიებელმაც და აღიარეს, რომ ასე მხოლოდ ლარას დასამშვიდებლად მოიქცნენ, მაგრამ თუ ვინ იყო ის ბავშვი და ვისი შვილი იყო, ამაზე მართლაც არ ჰქონდათ წარმოდგენა.
კუსუმ ამ აბების შესახებ, არაფერი იცოდა. დეტექტივსაც რამდენჯერმე ჩამოუგდო სიტყვა და მიანიშნა კიდევაც, გასაღები ხომ გადმოგეცი და თუ გამოგადგაო.
- გამოძიება თავისი გზით მიმდინარეობს და ყველაფერს დაადგენს. - უხსნიდა დეტექტივი. - როცა ჩამოხვალ, მაშინ უფრო უკეთესად და უფრო მეტსაც მოგიყვები. ასე შორიდან ლაპარაკს, პირადად საუბარი სჯობს.
კუსუც დაეთანხმა. მშვენივრად მიხვდა, დეტექტივს არ სურდა ჯერ რამე გაემხილა, სავარაუდოდ მის ყოველ საუბარს, შესაძლოა ისმენდნენ კიდეც.
მალე ზაფხულის არდადეგებიც დადგებოდა და კუსუც ჩამოსვლას აპირებდა. მაკა კვლავ წინასწარ პატიმრობაში იმყოფებოდა. არც იმდენად ადვილი აღმოჩნდა მისი გატეხვა. იმდენად კი არა, კრინტსაც არ ძრავდა და დუმილის უფლებას იყენებდა. ძალიან კარგად იცოდა, ერთი პირი რომ დაეღო, ქვეყანას ჩაითრევდა. ამიტომაც, მაინც ადვილად გამოძრომის იმედი ჰქონდა.
- ბოლოს და ბოლოს, მაკას რა უმტკიცდება? - იკითხა ლარას ძმამ.
- ყველაფერს თავს არიდებს. - მიუგო დეტექტივმა. - უჩემოდ ხდებოდა, ჩემს გარეშეო.
- და მისი მზაკვარი თანამშრომლები?
- რატომღაც დიდად, არც ისინი ადებენ მაკას ხელს.
- და მაკას იმედი აქვთ? ჰმ, ის თუ ადვილად გამოძვრება, ამათაც ჰგონიათ, ეშველებათ? - ირონიულად გააქნია თავი ლარას ძმამ.
- შენ მასე ნუ უყურებ. - მიუგო მამამ. - შესაძლოა მაკამ მათ სასარგებლოდაც კი თქვას რამე, რადგან რა გარანტია აქვს, რომ ცოტა მაინც თუ არ უშველის, თავად უარეს დღეში აღმოჩნდება.
- მდაა...
- საკმაოდ დიდი და სერიოზული დახურული წრე იკვრება. - დაურთო მამამ. - რკინა-ბეტონით ამოშენებულ კედლების ოდნავ გამონგრევას კი სერიოზული მძიმე ტექნიკა სჭირდება.
- და ნუთუ, ჩვენი გავლენა, არაფერში გვადგება?
- აი ზუსტადაც, რომ ეს გავლენები ეჯახება ერთმანეთს და მაგიტომაც ასე ადვილად ვერ ხერხდება მაკას გატეხვა.
- სამწუხაროდ, ექსპერტიზამ დაადგინა, რომ ხელმოწერა, ნამდვილად ლარას ეკუთვნის. - ოთახში დამწუხრებული სახით შემოვიდა დეტექტივი და ისე ჩაესვენა სავარძელში, რომ არც კი დაელოდა შეთავაზებას.
- აუ, რა უნდა ვქნათ, ახლა?! - კოპები შეკრა ძმამ.
- დამშვიდდით, ბიჭებო, დამშვიდდით. - მამამ წამით იყუჩა. - ჩვენ ხომ ხელთ გვაქვს ლარას ვითომდა დიაგნოზები და ისევ მაგათი დაწერილი! ჰოდა, ახლა ჩვენც მივაწვებით იმას, რომ თუკი ბავშვის დედა, მართლაც ავად იყო იმ დროს, მაშინ ნამდვილად წარმოდგენაც კი არ ექნებოდა, თუ რაზე აწერინებდნენ ხელს!
- ნუ არც იმდენად გასამართლებელია, თუმცა შეიძლება მაინც წავიდეს. - ამოიხვნეშა დეტექტივმა. - მაშინ უფრო გამოდგება, თუ...
- თუ?.. - აღარ დააცადა მამამ.
- ლარას ყოფილმა ქმარ-დედამთილმა უნდა აღიაროს, რომ ლარამ მართლაც არაფერი იცოდა. - დეტექტივი გაჩუმდა და მალევე განაგრძო. - ჯერ მხოლოდ იმას აღიარებენ, რომ ოჯახური თათბირის შემდეგ ასე გადაწყვიტეს, რადგან თურმე უამრავი ხარჯი ჰქონდათ ისედაც, ამ ბავშვის გამო.
- ჰაჰ! - შეიკურთხა მამამ. - ამ ბავშვის გამო, არა?! და ვინ იყო ეს ბავშვი, მერე?! მაგათი სისხლი და ხორცი არ იყო?! მაგათი ჯიში და ჯილაგი....
- და რომელ ხარჯებზე საუბრობენ, ნეტა? - ჩაურთო ძმამ. - მაგათი ხურდაც კი არ არვის უნახავს!
დეტექტივმა უხმოდ დაუქნია თავი.
- რა ვქნა?! - მუშტები შეკრა ძმამ. - წიხლქვეშ გავიგდო და ისე ვათქმევინო? ხომ იცი, არ გამიჭირდება!
- არავითარ შემთხვევაში! - შეუტია მამამ.
- მაგასაც თავის სასარგებლოდ გამოიყენებენ. - დაურთო დეტექტივმა. - ამიტომაც თქვენ არც მიგაკარეთ. ჩათვალონ, რომ არაფერი იცით ჯერ. მე მხოლოდ აღმოჩენილი საბუთების მიხედვით, არარსებული კლინიკის გამოძიება დავიწყე და ასე გავედი მათ კვალზე, ახლაც ამ გზით მივდივარ. დღეს უკვე ოფიციალურად უნდა დავკითხო ორივე დედა-შვილი.
- აუ, როგორ მაინტერესებს, ერთი ცალი თვალით მაინც შემახედა, რა სახეები ექნებათ. - ინატრა ძმამ.
- აუცილებლად იქნება ვიდეო ჩანაწერი. - მიუგო დეტექტივმა. - ეს გამოძიებისთვის ისედაც მჭირდება და თქვენც შეგახედებთ! ცალი თვალით. - დასძინა ღიმილით.
- ძალიან კარგი... ძალიან კარგი... - ჩაილაპარაკა მამამ.
- და დააკავეთ, უკვე? - ჩაურთო ძმამ.
- ჯერ მხოლოდ მოწმის სტატუსით არიან და მათი დაკავება, ამ ეტაპზე მხოლოდ ლარას მეშვეობით არის შესაძლებელი. ლარამ უნდა უჩივლოს და ასევე კომპენსაციაც მოითხოვოს.
- ლარა კომპენსაციას არ მოითხოვს. - მიუგო ძმამ. - შეიძლება, არც კი  უჩივლოს.
- ამ შემთხვევაში ასეა საჭირო. - ჩაურთო მამამ. - უნდა უჩივლოს კიდევაც და კომპენსაციაც უნდა მოითხოვოს! მიუხედავად იმისა, გვჭირდება თუ არა მაგათი ბინძური ფული. მთავარია, ოფიციალურად დაეკისროს გადახდა და ისიც კარგად ვიცით, რომ არც არაფრის გადამხდელები ეგენი არ არიან, მაგრამ ეს სწორედაც რომ კომპენსაციის დაკისრების საბუთი ასხამს ჩვენს წისქვილზე წყალს!
- ჰოო? - წარბები აზიდა ძმამ.
- რა თქმა უნდა! - კვერი დაუკრა დეტექტივმა. - კომპენსაციის გადახდის სანაცვლოდ, სრული სიმართლე შეგვიძლია მოვითხოვოთ!
- დიახ! - დაეთანხმა მამა. - სწორედაც, რომ ეს იქნება ჩვენი კომპენსაცია!
- ესე იგი, ბოლომდე ვუჭერთ ყელში! - დაასკვნა ძმამ.
- რა თქმა უნდა! - თავი დაუკრა დეტექტივმა.
- ჰმ. - ირონიულად ჩაეღიმა ძმას. - ფულის გულისთვის საკუთარი შვილიშვილი გაყიდეს და ახლა მართლაც ფულის გადახდის მაგივრად უეჭველი, ისევ სიმართლის აღიარებას არჩევენ.
- თანაც შეგვიძლია, სარჩელის გამოტანაც შევპირდეთ. - ჩაურთო მამამ. - რადგან ლარა, დარწმუნებული ვარ, არ უჩივლებს. ასეთი ტიპია და მაგიტომ, თორემ განა იმიტომ, რომ ძალიან ეცოდება.
- ჰოდა, თავიდან ლარა უნდა ვაიძულოთ, გააკეთოს ისე, როგორც საქმეს წაადგება! - მიუგო ძმამ.
- და რა უნდა, მაიძულოთ?! - გაკვირვებული სახით იკითხა, ოთახში შემოსწრებულმა ლარამ.
- ჩვენ, რა უნდა გაიძულოთ? - მხრები აიჩეჩა მამამ. - შენ თვითონ უნდა აიძულო შენს თავს, რომ რაც შეიძლება დიპლომატიურად მოიქცე!
- და რას ვაკეთებ არასწორად? - გაიკვირვა ლარამ. - გამოძიებაში არც ვერევი და არც ზედმეტს არაფერს ვყრანტალებ! ზედმეტს კი არა, საერთოდაც არ ამომიღია ხმა! სამსახურიდანაც კი წამოვედი, ისე რომ იცოდეთ!
- მართლა? - ყველამ გაიკვირვა.
- დიახ! მართლა! - ნიშნის მოგებით მიუგო ლარამ და მის უკან მდგომ რძალს გახედა. - ახლა ელენესთან ვმუშაობ. ოფის-მენეჯერი ვარ!
ყველამ რძალს გახედა.
- ლარამ ძალიან მთხოვა და... - ელენემ დამნაშავესავით აიჩეჩა აიჩეჩა.
- ღმერთო ჩემო! - შეიცხადა დედამ. - მერე, შენი პროფესია? რისთვის იწვალე ამდენი?
- ნუ, თუ არ უნდა ექიმობა, რას აძალებთ. - ირონიულად ჩაურთო ძმამ.
- და აბა, იქ უნდა დავრჩენილიყავი? - შუბლი შეკრა ლარამ.
- რატომაც, არა! - მიუგო დედამ. - თუკი გაქვს იმის საშუალება, რომ იქ იმუშაო, რაც გაინტერესებს და რაც მოგწონს, მაშინ რატომაც, არა?!
- არც ეგ არის პრობლემა. - ჩაერთო მამა. - დღესვე დავრეკავ და შეგიძლია დაუბრუნდე შენს სამსახურს. ნუ, თუ გინდა, რა თქმა უნდა.
უნდოდა, როგორ არ უნდოდა, მაგრამ იმდენი რამ შეიცვალა იქ, ზოგი დააკავეს, ზოგიც თავისით წავიდა, მთავარი ექიმის სავარძელი კი დროებით ხან ვის ეკავა და ხან ვის. ლარაც ადგა და წამოვიდა და თავადაც არ იცოდა, თუ რატომ.
- კარგი, ბატონო! - მიუგო ლარამ. - ოჯახის გავლენითა და ნაცნობობით დამაბრუნეთ ძველ სამსახურში, მაგრამ რის იძულებას მოითხოვთ ჩემგან, ჯერ ახლა იმაში გამარკვიეთ.
ლარას ყველაფერი აუხსნეს და დაარიგეს, თუ როგორც უნდა მოქცეულიყო, რადგან მისი მწვავე რეაგირება აუცილებელი იყო, თუ შვილის დაბრუნება მართლაც  უკვე ოფიციალურად სურდა.
- ეს ყველაფერი კარგი, მაგრამ კუსუმ რომ არ მოინდომოს ჩემთან ერთად ცხოვრება? - მაინც წუხდა ლარა.
- და მერე, რა? - მხრები აიჩეჩა ძმამ. - დიდი ბიჭია უკვე და სრული უფლება აქვს დამოუკიდებლად იცხოვროს და შენც  სრული უფლება გაქვს, რომ ოფიციალურ შვილად აღიარო, ამას უკვე ვეღარავინ წაგართმევს, ხოლო რაც შეეხება უკვე ზრდა სრულ ბიჭს, თავად უნდა გადაწყვიტოს.
- აქ ჯერ მთავარია, ჩვენს სიმართლეს კანონიერი მხარე მიეცეს და არც ბავშვი არ უნდა შევაწუხოთ ზედმეტად. - ჩაურთო დეტექტივმა. - მივცეთ ბიჭს თავისუფლება, არ შევზღუდოთ.
- და სხვათა შორის. - ახლა მამა ჩაერთო. - არც ზედმეტი დახმარება არის საჭირო.
- ხომ მაგრამ, იქნებ რა უჭირს ბავშვს და რა უნდა? - ლარას სასოწარკვეთილი ხმა ჰქონდა.
- ჰოდა, თუ გინდა, შვილი დაიბრუნო, ზედმეტად ფინანსურად არ გაათამამო. - მიუგო მამამ. - არც არის ახლა საჭირო! შენი დანახვა, იმიტომ კი არ უნდა უხაროდეს, რომ ფულს ჩაუკუჭავ ჯიბეში! და არც იმ მიზეზით უნდა მოგიკითხოს, რომ შენგან გამორჩენა ჰქონდეს.
- კუსუ, სულაც არ არის მასეთი ბიჭი! - იწყინა ლარამ.
- მით უმეტეს, თუ არ არის. - თავი დაუკრა მამამ. - მე შენს პოზიციას ვაანალიზებ. ისედაც ამდენ რამეს ვუკეთებ, უცხოეთში სწავლის დაფინანსება, თავზე ჭერი აქვს, არ შია, არ სწყურია და არანაირი გადასახადები არ აწუხებს. ახლა თავადაც უნდა გადმოდგას ჩვენკენ ნაბიჯი. ნახოს და იგრძნოს, რომ ჩვენ ფულით არ ვაპირებთ მისი სიყვარულის მოპოვებას!
- ჰოდა, არაფერი დავაძალოთ! - ჩაერთო დედა. - უნდა ცალკე ცხოვრება - იცხოვროს! მხოლოდ თვითონ და თავისი სახსრებით!
- მერე ეს ულტიმატუმს არ ჰგავს? - ისევ წუხდა ლარა.
- კი, რაღაც ასპექტში, მართლაც რომ ულტიმატუმია. - კვერი დაუკრა დედამ. - მაგრამ, ახლა ასეა საჭირო და ამდენი ხალხი რომ გიხსნით, დაგვიჯერე ცოტა ჩვენც.
- და მამამისის გაცნობა, რომ მოუნდეს და მერე მათთან... - ლარას ხმა გაუწყდა.
- და მათთან ცხოვრება რომ აირჩიოს? - ჩაეკითხა მამა. - პირველ რიგში ბიჭმა სიმართლე უნდა გაიგოს, შეადაროს, აწონ-დაწონოს და მერე მაინც თავად უნდა გადაწყვიტოს და როგორ ფიქრობ, აირჩევს ისეთ ხალხთან ცხოვრებას, ვინც ასაწონი ხორცივით გაყიდა?
- და ახლა ამ ეტაპზე კუსუს რას ვეუბნებით? - იკითხა ლარამ.
- არც არაფერს. - მიუგო დედამ. - იცის ვინც ხარ და რატომაც ირჯები ასე მისი სწავლის გასაგრძელებლად, ფეხზე დასაყენებლად, დანარჩენი თავად უნდა გადაწყვიტოს.  რაც მთავარია, შენ არ უნდა გადაუწყვიტო.
- სანამ მამამისს გაიცნობს, მანამდე ჩვენთვის სასურველია, რომ უკვე უნდა იცოდეს ყველაფერი მასზე. - ახლა მამამ განაგრძო. - ეს გარკვეული და ცოტა არ იყოს, ეშმაკური ხერხია ჩვენს სასარგებლოდ, თუმცა ეს ის ხერხია, სადაც ბავშვმა ჭეშმარიტებას უნდა ჩახედოს თვალებში.
- ვფიქრობ, რომ ჩემგან რომ გაიგოს, ეს უფრო მართებული იქნება, ვიდრე თქვენგან. - ჩაურთო დეტექტივმა. - ისედაც, უამრავ კითხვებს მისვამს და ისიც იცის, რომ ასე შორიდან მხოლოდ მოკლე პასუხებს იღებს, დანარჩენს რომ ჩამოვა, პირადად მოვუყვები, ისედაც ასე შევთანხმდით.
- მშვენიერია! - მოუწონა მამამ. - ძალიან კარგია.
- და სასამართლო პროცესებზე დასწრებასაც მთხოვს. - განაგრძო დეტექტივმა. - თუმცა, ჯერ არაფერს შევპირებივარ, მაგრამ ვფიქრობ, რომ თავისი თვალით უნდა ნახოს და თავისი ყურით მოისმინოს ყველაფერი.
- მართალია, მართალი. - კვერი დაუკრა მამამ. - ამიტომაც ვითხოვდი, პირადად ჩვენგან, მაკაზე არანაირი ცუდად, გადაბრუნებული სიტყვაც კი არ უნდა გვეთქვა მისთვის.
- ჰოდა, ახლა თავად გაიგებს და შეადარებს ვინ მართალი და ვინ მტყუანი. - ჩაურთო ძმამ.
- და როდის ჩამოდის? - იკითხა დედამ.
- მალე. - დაბალი ხმით მიუგო ლარამ. - როგორც კი არდადეგები დაიწყება...
- და სად უნდა იცხოვროს? - კვლავ იკითხა დედამ.
- იცხოვროს ისევ ჩემთან! რა პრობლემაა?! - ცოტა არ იყოს წყენით მიუგო დეტექტივმა.
- არანაირი პრობლემა არ არის! - ახლა დედამაც იწყინა დეტექტივის მკვახე პასუხი. - უბრალოდ, ვიკითხე თუ სად იცხოვრებს, მოვუმზადოთ ოთახი, თუ არა.
- არანაირი ზედმეტად ოთახების მომზადება და ზედმეტი უაზრო ყურადღება! - ჩაერთო მამა. - თუკი, ჩვენი ოჯახის წევრია, ისე უნდა მოვექცეთ, როგორც სხვა, ნებისმიერ წევრს.
- რა ვიცი? - მხრები აიჩეჩა დედამ. - სითბოს გამომჟღავნება მინდოდა. თქვენ რომ გკითხოთ, ცივი და გულგრილი ხარო და...
- ბავშვი, ისედაც ამხელა ადაპტაციას გადის და ამდენი ზედმეტი შემაწუხებელი ყურადღებით, უფრო მეტად უხერხულად იგრძნობს თავს. - უპასუხა მამამ. - და უხერხულობა კი, რას ნიშნავს? ისევ უცხოდ რომ უნდა იგრძნოს თავი!
- მამა მართალია. - ამოიხვნეშა ლარამ. - ისედაც, როგორი მორიდებული ბიჭია და ახლა მართლა ზედმეტად ნუღარ შევაწუხებთ.
- ჰოდა, იცხოვროს ჩემთან, მართლა რა პრობლემაა?! - კვლავ ჩაურთო დეტექტივმა. - საგამოძიებო საქმეებშიც ცოტ-ცოტას ჩავახედებ, შეიძლება პროცესებსაც დავასწრო, თუ დახურული არ იქნება. სულ მის გვერდით ვიქნები, ნამდვილად არ მოვაწყენ.
- მართალია! - ახლა ძმა ჩაერთო. - ჯერ ისედაც უჭირს ბავშვს, იმის გაცნობიერება, რომ მთელი ცხოვრება ტყუილში უცხოვრია და ამას მერე მოჰყვა მისი გამზრდელი დედის დაპატიმრება, რომელიც მართლაც ძალიან უყვარს.
ლარამ უხმოდ დაუქნია თავი და ნაღვლიანად ამოიხვნეშა.
- იცის, რომ ის დოკუმენტები ვიპოვნეთ? - უფრო დეტექტივის გასაგონად იკითხა დედამ.
- არა, არა! - მიუგო დეტექტივმა. - ჩვენ ხომ ასე შევთანხმდით. ჯერ არაფერს ვეტყოდით და მით უმეტეს, ტელეფონით და ონლაინით, სადაც ვინ იცის, რამდენს გვისმენენ.
- ჰო, ჰო. მასეა. - კვერი დაუკრა მამამ. - და რა ცხვირ-პირი ჩამოგტირის, ლარა?! მიეცი შვილს თავისუფლება და შეეცადე, ხასიათი გამოისწორო! მასეთი ჩამოღვენთილი  სახით მაინც ნუ დაენახვები!
- სულ არ დავენახები, თუ ასე ძალიან არ უნდა. - წაიკნავლა ლარამ.
- და ჩვეულებრივად რომ მოიქცე, არ გინდა? - ახლა ძმამ შეუტია.
- და რას ვაკეთებ ისეთს? - კოპები შეკრა ლარამ.
- გამუდმებით ხვნეში და კვნესი! - ახლა დედა ჩაერთო. - დავამთავროთ ეს პანაშვიდები, მორჩა! ბავშვი ცოცხალი და საღ-სალამათი ვიპოვნეთ და ახლაც ოხრავ? პირიქით, იმაზე მეტი სიხარული და ხალისი და მხიარული განწყობა უნდა აჩუქო, ვიდრო აქამდე ჰქონდა!
 
***
კუსუ მართლაც საზაფხულო არდადეგებზე დაუბრუნდა სამშობლოს. თავიდან, თითქოს ფეხსაც ითრევდა, არ უნდოდა ჩამოსვლა, თუმცა აქაური ამბები ძალიან აინტერესებდა. ამ ბოლო რამდენიმე თვის განმავლობაში, მხოლოდ სამჯერ ესაუბრა მაკას და ისიც საკმაოდ მშრალად და ცივად და ყოველი საუბარი სწორედ იმ დროს იძაბებოდა, როცა კუსუ კატეგორიულად მოითხოვდა მამის ვინაობის გამხელას. ამაზე მაკა საშინლად ბრაზდებოდა, ათას მიზეზს იგონებდა, კუსუ კი, უკან არ იხევდა და ბოლოს დაემუქრა კიდევაც, რომ აუცილებლად გაიკეთებდა დნმ-ის ტესტს და ისე მოძებნიდა მამას.
მაკა საშინელ დღეში იყო. ჯერ ის რომ დაკავებული იყო და არც იმდენად კარგი პირი უჩანდა მის ამბებს და ახლა კუსუ სიჯიუტეც, ცალკე ცეცხლზე ნავთს უსხამდა.
- მაინც, რა აიკვიატა ეს მამამისის ნახვა. - ცოფებს ყრიდა მაკა.
- მერე, გაუშვი ნახოს! - ჩახრინწული ხმით ჩაიქირქილა მასთან ერთად ციხის კამერაში მჯდომმა შუახნის ქალმა.
- გამორიცხულია! - წამოიყვირა მაკამ.
- ვაახ, რატომ ვითომ? - ჩაეკითხა ქალი.
- იმიტომ რომ შეუძლებელია!
- ჰა, ჰა! - გაიკრიჭა ქალი. – „ლევად“ გააჩინე და ეგ გიტყდება თუ „ვაფშემც“ არ გახსოვს ვისგან აიყოლე?!
- შემეშვი, რაა! - შეუღრინა მაკამ. - შენღა მაკლდი!
-  მე კი, შეგეშვები, მაგრამ მაინც კარგა ხანს მოგიწევს აქ ყუყრყუტი. - კვლავ ჩაიხითხითა ქალმა. - გგონია, არ ვიცით აქ რაზე ზიხარ? ჰა?! ჯერ კარი წესიერად გაღებული არ არის და უკვე ზღურბლიდანაც ვიცით, ვინ - ვინ არის, მააშ!
- გეცოდინება, აბა რაა! – ტიპიური „ნასედკა“ ხარ! - მკვახედ მიახალა მაკამ.
- ოჰ! შენ ხომ მყავხარ ანგელოზი?! - შეეპასუხა ქალი. - შენგან განსხვავებით, სხვისი შვილები არც მომიპარავს და არც გამიყიდნია!
- ენა გააჩუმე! - ბოლო ხმაზე აღრიალდა მაკა. - ახლავე გაჩუმდი!
- იღრიალე რამდენიც გინდა, შენ წანკლა, ნაბოზვარო!
- ხმა ჩაიწყვიტე! გაჩუმდი! - კვლავ ღრიალებდა მაკა.
- ცოცხალ ადამიანებს ასაწონი ხორცივით რომ ჰყიდდი, მაგიტომაც აგეწვა უკანალი და ჯერ სად ხარ! საკუთარი შვილიც კი აგიმხედრდა, ვერა ხედავ, შე გოიმო! რა გაღრიალებს?! ის თუ მაინც იცი, აქ როგორღა და ვისი „ბლატებით“ შემოუშვეს?
- რა ვისი „ბლატებით“?! - შეიცხადა მაკამ. - მშვენივრად იციან ერთი პირი რომ დავაღო, კიდევ ბევრს გავიყოლებ და ამიტომაც ბევრ დათმობაზე მიდიან. - მაკა გაჩუმდა. მიხვდა რომ ზედმეტად წამოროშა. რა საჭირო იყო ახლა ამ ვიღაც უგვანო ქალთან იმის დატრაბახება, რომ ბევრი რამ იცის და საჭირო წონა აქვს.
- აჰამ და ესე იგი, შენც მაგარი „ბლატნოი ტიპშა“ ხარ? ჰაჰა!
მაკამ არ მიაქცია ყურადღება. თავი ისე დაიჭირა, ვითომდა არც აინტერესებდა რას ეტყოდნენ, ან რას იტყოდნენ მასზე. კიდევ რამე არ წამოეროშა, თავი ხელში აიყვანა და ცალყბად გაუღიმა მოსაუბრეს.
მთელი ღამე არ ეძინა მაკას და რა დააძინებდა, როცა მართლაც ჩააფიქრა ამ ქალის სიტყვებმა. კუსუს აქ შემოშვება, რა თქმა უნდა, დიდი პროტექციით იქნებოდა შესაძლებელი და ამაში, სავარაუდოდ ლარას ოჯახი გაუწევდა დახმარებას. იცოდა, ბიჭს ვიღაც ოჯახის ადვოკატი ახლდა თან და ნეტა მართლა ვინ უნდა ყოფილიყო?
არც იმდენად რთული აღმოჩნდა ამის გაგება და მაკამაც თავისნაირ გაქნილ და გაიძვერა ადვოკატს სთხოვა იმ დეტექტივთან შეხვედრა, ვინც თავის დროზე კუსუს უშუამდგომლა და ციხეში მოანახულებინა.
- ესე იგი, თქვენ ლამარას ოჯახის ადვოკატი ხართ? - რბილი ხმით ჰკითხა მაკამ და ნაზად გაუღიმა.
- ადვოკატი არა, მაგრამ ოჯახის იურისტი კი ნამდვილად ვარ. - ასევე ღიმილი შეაგება დათიმ.
- ნუ დაახლოებით, სადღაც მაინც, ერთი და იგივეა. - კვლავ ღიმილით მიუგო მაკამ.
- დაახლოებით კი. - კვერი დაუკრა დეტექტივმა. - და გისმენთ. ჩემთან შეხვედრას ტყუილად არ ისურვებით, რადგან ვიცი, რომ საკმაოდ ძლიერი და გამოცდილი ადვოკატი უკვე გყავთ და ჩემგან რის გაგება გსურთ.
- ვიცი, რომ ჩემს შვილს, აქ შემოსვლაში დაეხმარეთ და მადლობა მინდოდა მომეხადა. - მიამიტური სახით დაიწყო მაკამ. - ისედაც ეს ბავშვი როგორ მოვწყვიტე ოჯახს და სრულიად უცხო ხალხს გადავაბარე. 
- მე არაფერ შუაში ვარ. - მშვიდად მიუგო ადვოკატმა. - ეს იმ ოჯახის დამსახურებაა, ვისთანაც ჩაბარებული გყავთ. მე მხოლოდ თან ვახლდი და გისმენთ, აშკარაა რომ მართლაც რაღაც გაქვთ სათქმელი.
- იცით, მე მარტოხელა დედა ვარ. - ნაზი, სევდიანი ხმით დაიწყო მაკამ და მომნუსხველი თვალები შეანათა დეტექტივს. - შვილი, უმამოდ გავზარდე და ახლა დაჟინებით მოითხოვს, მამის გაცნობას, რაღაც სერიოზულად აიკვიატა და...
- და მერე? უთხარით სიმართლე! რა პრობლემაა?! - აიჩეჩა მხრები დეტექტივმა. - თუ იმის თქმა გიჭირთ, რომ კუსუ, აყვანილი ბავშვია?

LEX. 2026 წლის 7 ივლისი, სამშაბათი.

https://www.facebook.com/photo/?fbid=1591512972533110&set=a.2881959808712964

ნატის ჩექმები (ნაწილი 54)

 

54.
- ცოტა მაინც, ხომ დამშვიდდი? - მაკას სანახავად ციხიდან გამოსულ კუსუს, დეტექტივი შეეგება.
- რა ვიცი... ალბათ... - მხრები აიჩეჩა ბიჭმა.
- ცოტა მოგეშვებოდა კი. თუმცა, ბოლომდე მაინც ვერა, მაგრამ მთავარია, მარტო არ ხარ.
- მე კი ახლა, ყველაზე მეტად, მარტო ყოფნა მირჩევნია! - მტკიცედ მიუგო ბიჭმა.

დეტექტივმა არაფერი უთხრა.

- არ შეიძლება, ჩემს სახლში რომ დავრჩე? - ვედრებით შეავლო თვალი კუსუმ.
- სამწუხაროდ ახლა არ შეიძლება და თანაც, ჩვენი პირობა ხომ გახსოვს? აუცილებლად უნდა განაგრძო სწავლა. - დეტექტივმა წამით იყუჩა. - როცა საქმე, შენს მომავალს ეხება, არავის და არაფრის გულისთვის არ უნდა გაუშვა ეს შანსი ხელიდან.
ბიჭმა უხმოდ აიჩეჩა მხრები.
- და აქ რომ დარჩე, შეიძლება სწავლა ვერც განაგრძო, რადგან არც კი ვიცი მაკას როდის გაათავისუფლებენ. შესაძლოა, წლებიც დასჭირდეს და შესაძლოა სულაც რამდენიმე თვეში გამოუშვან და შენ არ გაქვს ამ ლოდინის უფლება! შენი მოვალეობაა, სწავლას მიხედო და მაკასაც და ყველასაც, გული გაუხარო შენი წარმატებებით! აბა, გადახედე შენს მეგობრებს, კლასელებს, მეზობლებს და რამდენს მიეცა ასეთი შანსი? არც იმდენად ბევრს, არა? ფაქტიურად ძალიან ცოტას, ჰომ?
დეტექტივი გაჩუმდა. არც ბიჭი იღებდა ხმას.
- აბა ერთი წარმოიდგინე. - ისევ დაიწყო დეტექტივმა. - შენ აქ რჩები. მარტოდ, სახლში და თუნდაც, რამდენიმე თვეში მაკა დაბრუდნება. შენ ამასობაში უკვე სწავლაზე თავი გექნება დანებებული, რადგან მაკა თანხას ვეღარ გიხდის და ალბათ ნებისმიერი სამუშაოს ძებნაში დააღამებ და გაათენებ, რომ როგორმე თავი გაიტანო. მაკაც უმუშევარი იქნება და ამ ეტაპზე გამორიცხულიც კი არის, რომ თავისავე პროფესიით სადმე მიიღონ და რა უნდა ქნათ ორივემ? შენ პროფესიაც კი არ გექნება, უკეთესი სამსახური რომ ნახო. ამიტომ დაიჯერე და მიიღე რასაც გთავაზობენ, შენ ახლა იმ განათლების მიღება გჭირდება, რითაც უკეთესი სამუშაოს პერსპექტივა გეშლება წინ, ვიდრე ნებისმიერი სხვა რამ, რომელსაც დიდად სწავლა-განათლება არ სჭირდება, სამაგიეროდ კი ვირივით, წელში გაწყვეტამდე მოგიწევს მუშაობა!
ბიჭმა მძიმედ ამოიხვნეშა.
- ეს ის ვარიანტი განვიხილეთ, თუ მაკას რამდენიმე თვეში გაათავისუფლებენ. - განაგრძო დეტექტივმა. - და ახლა სხვა ვარიანტიც მოვხაზოთ! თუ მაკას რამდენიმე წელი მიუსაჯეს, მაშინ? მაშინ ჩათვალე, რომ შენი მომავალი, საერთოდ, თუ არა დიდი ხნით არის წაშლილი. ნუთუ არ სჯობს, რომ შენ უკვე ნასწავლი დახვდე მაკას და კარგ სამსახურსაც თუ ნახავ, რაშიც აუცილებლად გაგიწევს დახმარებას ლარას ოჯახი და არ დარჩებით მშივრები და არც ასეთი კარგი ბინის გაყიდვა მოგიწევთ. 
- ჰო, მაგრამ მაინც ლარასთან თუ კი უნდა ვიცხოვრო, მაკა რომ გამოვა, მერე?
- არც მაკასთან ცხოვრებას არავინ გიკრძალავს და თუნდაც სხვაგან იყო, მაინც დასჭირდება მას შენი დახმარება. იმედია ქალმა, ვინც გაგზარდა და ყველაფერი მოგცა, მშიერს არ დატოვებ და სწორედ ამისთვის გჭირდება, კარგი განათლება.
- ჰო, ეგ თავისთავად. რაც არ უნდა იყოს, ჩემთვის მაინც დედაა. - ნაღვლიანად მიუგო ბიჭმა.
- ჰოდა, რაც არ უნა იყოს, წავიდეთ ახლა, გველოდებიან და სანამ არდადეგები დამთავრდება და უკან გაემგზავრები, მანამდე იქნებ კიდევ შევძლოთ მაკას მონახულება.
ბიჭს ნაღვლიანად გაეღიმა.
მანქანა ლარას სახლთან გაჩერდა. კუსუ გადმოსვლას არც ჩქარობდა.
- რამე გინდა მკითხო? - მიუხვდა დეტექტივი.
- თუ... თუ შეიძლება... - ენის ბორძიკით დაიწყო ბიჭმა. - ჩემს სახლში რომ ვიცხოვრო, სანამ უკან გავფრინდები.
- სამწუხაროდ, ახლა ნამდვილად არ შეიძლება. - მიუგო დეტექტივმა. - ხომ ნახე, ბინა დალუქულია და სანამ ჯერ კიდევ გამოძება მიმდინარეობს და მერე სასამართლო, გადაწყვეტილებას არ მიიღებს, მანამდე ოფიციალური ნებართვის გარეშეც კი არ შეიძლება შესვლა და იქ ცხოვრება კი, მით უმეტეს.
- და ის მეორე ბინა? სადაც დინა ცხოვრობდა, თუ ახლაც ცხოვრობს? - მკვირცხლად ჩაეკითხა კუსუ. - ხომ შეიძლება, სანამ წავალ, მანამდე დინასთან რომ ვიცხოვრო? ან მარტოც შემიძლია!
- სამწუხაროდ, ახლა ის ბინაც დალუქულია. - დაბალი ხმით უპასუხა დეტექტივმა. - რადგან, დინაც დაკავებულია.
- დინაც?
- დინაც და ბევრი კიდევ სხვაც.
- და იცი, რა მაინტერესებს? - კოპები შეკრა ბიჭმა. - თუ ასე ყველანი დაჭერილები არიან იმ სამშობიაროში, მაშინ... მაშინ... - ბიჭი წამით შეყოვნდა. - მაშინ რატომ...
- გინდა თქვა, რომ ლარა იმიტომ არ დააკავეს, რადგან ასეთი გავლენიანი ოჯახიდან არის? ჰმ. - დეტექტივს გულიანად გაეცინა. - მართალია, გავლენას ხშირად, საკმაოდ დიდი მნიშვნელობა აქვს, მაგრამ ამ შემთხვევაში, ლარა თავად არის მსხვერპლი და მხოლოდ ის ხალხია დაკავებული, ვისაც რაღაც წვლილი მიუძღვის, ან რაღაც იცის და ჯერ კიდევ ჩუმად არის.
- და დედაჩემი? მაკა რატომღა დაიჭირეს?
- ამ წუთას ხომ გითხარი, არა? ზოგი მართლა დამნაშავეა და ზოგმაც რაღაც იცის და მალავს.
- ესე იგი, მაკამ რაღაც იცის? და რატომ არ ამბობს?
- ვერაფერს გეტყვი ჯერ, მაგრამ ახლა დროა მანქანიდან გამდმოვიდეთ. - ღიმილით მიუგო დეტექტივმა.
ბიჭი გაიტრუნა, აშკარად არავის ნახვა არ უნდოდა. თითქოს დროსაც წელავდა, რაც შეიძლებოდა, გვიან მისულიყო.
- კარგი, ვისხდეთ ასე. - ეღიმებოდა დეტექტივს. - არსად მეჩქარება, როცა გინდა მაშინ გადმოდი.
- თუ... თუ არავის ეწყინება... - ბიჭი სიტყვებს თავს ვერ უყრიდა.
- იმედია, ისეთი არაფერი გინდა, რომ ვინმეს მართლაც გული დასწყდეს, მაგრამ შენ თვითონ რა გინდა, ჯერ ეს მითხარი.
კუსუ თავჩაღუნული იჯდა და ხმას ვეღარ იღებდა.
- როგორც ვხვდები. - დაიწყო დეტექტივმა. - შენ ახლა, ლარასთან შეხვედრას ერიდები და არც ამ სახლში შესვლა გინდა. დროს წელავ, რომ გგონია, უშენოდ დაიძინებ და უჩუმრად შეხვალ? ჰმ.
ბიჭმა მძიმედ ამოიხვნეშა.
- გინდა, ეს დღეები ჩემთან დარჩი? - შესთავაზა დეტექტივმა.
- შეიძლება? - კუსუს თვალები გაუბრწყინდა.
- ნუ მართალია, მე არ მაქვს ისეთი ლამაზი და კარგი აპარტამენტები, როგორსაც შენ ხარ მიჩვეული, მაგრამ ამ სიტუაციაში შენს თავშესაფრად, ნამდვილად გამოდგება.
- და... არავის ეწყინება?..
- არა, არა. - დაუყვავა დეტექტივმა. - ამ შემთხვევაში საწყენი ნამდვილად არაფერია. ყველამ იცის შენს გულში ახლა რაც ხდება და ყველანი სათითაოდ განიცდიან, ამიტომ შენს ყოველ გადაწყვეტილებას, პატივს სცემენ და მე თვითონ ვეტყვი. ახსნაც არ დამჭირდება, ისე გაგიგებენ.
- დიდი მადლობა... - წაიჩურჩულა ბიჭმა.
- მაშინ, წავედით. - დეტექტივმა მანქანა დაძრა და იქაურობა დატოვეს.
მთელი საშობაო არდადეგები, კუსუმ მშობლიურ ქალაქში გაატარა. ამ ხნის მანძილზე დეტექტივის ოჯახში მოისურვა დარჩენა და არც არავინ შეეწინააღმდეგა, ოდნავაც კი არ უგრძვნია საყვედური. ყველას მშვენივრად ესმოდა, თუ ბიჭი, როგორ და რამხელა დარდს უმკლავდებოდა.
გამგზავრებამდე მაკას ნახვა კიდევ ორჯერ შესძლო. ყოველ შეხვედრაზე მაკა კატეგორიულად მოითხოვდა, რომ ბინა არც გაეყიდა და არც გაექირავებინა, როცა ყადაღას ახსნიდნენ და არც არავის ეცხოვრა, მაკას გარეშე იქ და ეს რატომღაც კუსუსაც ეხებოდა.
- ყადაღას რომ ახსნიან ჩვენს ბინას, გასაღებს შენ გადმოგცემენ და სანამ მე არ გეტყვი, მანამდე გთხოვ, ნუ შეხვალ იქ. - არიგებდა კუსუს მაკა.
- და რატომ? რა ხდება? - უკვირდა კუსუს.
- როცა აქედან გამოვალ, მერე ყველაფერს მოგიყვები, მხოლოდ ახლა ასეა საჭირო და არც არავის უთხრა რამე, ასე სჯობს.
- კარგი, დეე, არავის არაფერს ვეტყვი.
- და შემპირდი, რომ სწავლას გააგრძელებ უცხოეთში, აუცილებლად! - მკაცრად შეუტია მაკამ. - გამოიყენე ეს შანსი, ხომ ხედავ, ეს ხალხი როგორ პატივს გცემს და მიიღე და დაუფასე!
- ჰომ მაგრამ, ნუთუ არ გაინტერესებს, თუ ეს უცხო ხალხი, ამდენს რატომ აკეთებს ჩემთვის?
- აქვთ საშუალება და აკეთებენ. - მხრები აიჩეჩა მაკამ. - და შენც, რა გენაღვლება?
- და რატომ? რაღა მაინც და მაინც ჩვენ გვეხმარებიან? - უკან არ იხევდა კუსუ. უნდოდა მაკასთვის, რაღაც დაეცდევინებინა. იქნებ, რაღაც მინიშნება მაინც ეთქვა მაკას.
- რაღაც ზედმეტად კითხულობ და შენ რაღაც იცი? - მაკა ეჭვიანად ჩაეკითხა.
კუსუმ თვალი აარიდა.
- კუსუ! რა იცი? - ჩააშტერდა მაკა. - ახლავე მითხარი, ის რაც იცი!
- და რა უნდა ვიცოდე?! - მხრები აიჩეჩა ბიჭმა და თვალიც გაუსწორა. - უბრალოდ, მაინტერესებს და საკმაოდ საეჭვოდ მომეჩვენა ეს ამდენი და ამხელა ქველმოქმედება, ტყუილად არ იქნებოდა და რა იცი ჩემს შესახებ?! რა ხდება ჩემს ირგვლივ?!
- შენს შესახებ? - გაიკვირვა მაკამ. - რა უნდა ხდებოდეს, ისეთი რომ... ან რა შუაში ეს? შენ იმან დაგაეჭვა, რომ ხალხს ასეთი და ამდენი სიკეთის გაღება შეუძლია?
- და რაღა მაინც და მაინც ჩემთვის? ვინ ვარ მე, მათთვის?
- და ვინ უნდა იყო, მართლაც მათთვის? - ირონიულად გაეღიმა მაკას. - უბრალოდ, რაღაცნაირად ლარა თავიდანვე თითქოს უცნაურად მომეჩვენა. უფრო სწორად, უფრო ცანცარა და თავქარიანი მდიდარი გოგო, რომელიც გარკვეული პროტექციით მოეწყო ასეთ ადგილას და თანაც, ქალაქის ცენტრში. მერე უფრო კარგად გავიცანი, დავაკვირდი და ვნახე, რომ მართლაც პროფესიონალი და გულისხმიერი თანამშრომელია. ამ დაკვირვების პერიოდში კი ცოტაც დავმეგობრდით კიდევაც, მერე აღმოჩნდა, რომ შენ იმ ოჯახის შვილებთან მეგობრობ და ამის ფონზე, იმიტომ უფრო გაგიწიეს დახმარება.
- ჰოო... - უკმაყოფილოდ გააქნია თავი კუსუმ. - მაინც მიკვირს და მე კი ვიფიქრე, რომ ალბათ, მამაჩემის მხრიდან იყო რაღაც...
- რა რაღაც?! - წამოენთო მაკა. - მამაშენი დიდი ხანია გარდაცვლილია და მისგან არც არასდროს არაფერი ვიცოდი! პირიქით, აქეთ გამცალა და გამატყავა. ბრიყვივით ვიყავი შეყვარებული და ყველაფრის უფლებას ვაძლევდი. უნამუსოდ მომექცა, ჩემი საკუთარი ბინაც კი ბანკში მოტყუებით ჩამადებინა და მერე, ორსული ქალი ქუჩაში დამტოვა! თუ არ შეგიძლია ბავშვის რჩენა, მაშინ აბორტი გაიკეთეო! ასე მომაძახა და სამუდამოდ გაქრა! გაჭირვებით დავიწყე ცხოვრება და ტანჯვითა და ჯაფით მოვიპოვე, ის რაც ახლა მაბადია. არავინ მეხმარებოდა, ჩემით გავიკვალე გზა! და ამიტომაც, როცა ვინმე დახმარების ხელს გიწვდის, უარს ნუ იტყვი, მიიღე იმ ხალხისგან ეს სიკეთე და ზედმეტად ნუღარ ჩაეძიები, თუ რატომ და რისთვის. - მაკა წამით შეყოვნდა. - ისე, სხვა მხრიდან რომ შეხედო, მართლაც საკვირველია, სრულიად უცხო ადამიანს, ამდენ დახმარებას, რომ გიწევენ, მაგრამ დამიჯერე, ჯერ კიდევ დადის კეთილი ხალხი დედამიწაზე და წეღანაც, ხომ გითხარი, არა? სამსახურში მოსული ახალი თანამშრომელი თავიდან ბევრს არ მოეწონა, რადგან მათზე ყველაფრით მაღლა იდგა, არც განათლება აკლდა და არც შეხედულება და ქონება. მეც თითქოს მეგონა, რომ საშინლად ამპარტავანი იქნებოდა, მაგრამ სინამდვილეში, საკმაოდ რბილი და გულჩვილი ადამიანი აღმოჩნდა. იმედია, შენ მათ ოჯახში, ცუდად არ გრძნობ თავს, თუ ვცდები? ზედმეტად ხომ არ გაწუხებს ვინმე?
- არა, არა! - თავი გააქნია კუსუმ. - მაგ მხრივ, ყველაფერი რიგზეა, ძალიან კარგი ხალხია, მაგრამ მე მამაჩემზე მაინტერესებდა მაინც. შენი საუბრიდან იმას კი მივხვდი, რომ შესაძლოა, არც იყო შენი ქმარი, მაგრამ მაინც, ვინ არის? ხომ უნდა ვიცოდე, ვისი შვილი ვარ?
- ვისი შვილი ხარ და ჩემი. - ირონიულად მიუგო მაკამ.
- და მამაჩემი? - არ ეშვებოდა კუსუ.
- ხომ გითხარი, ის უნამუსო კაცი დიდი ხანია გარდაცვლილია და სიმართლე გითხრა, მისი ფოტოებიც დავწვი და გავანადგურე თავის დროზე. იმდენად გარეწარი იყო, რომ ახლა შენთან ურთიერთობასაც თავის სასარგებლოდ გამოიყენებდა და ახლა რა გგონია, ცოცხალიც რომ იყოს, ვითომ გული მოულბებოდა? იქნებ, მომვლელი და პატრონი სჭირდება, მისი მხრიდან რომელიმე ნათესავს?! ვინმე შეგეხმიანა? რამე გითხრეს?
კუსუმ უხმოდ აიჩეჩა მხრები.
- მითხარი, მართლა ვინმე ხომ არ მოგადგა მამაშენის მხრიდან? - შეშფოთებული სახით ჩაეკითხა მაკა.
- არა. - თავი გააქნია კუსუმ. - მაგრამ როცა მისი მოძებნა გადავწყვიტე, მაგ სახელითა და გვარით და იმ მონაცემებით, არსად არავინ ფიქსირდება, გამოგონილი პიროვნება უფრო უნდა იყოს. რატომღაც ასე მგონია.
- რაა?! - შეიცხადა მაკამ.
- ის ერთადერთი ფოტოც, რომელიც მაჩვენე, ვიღაც სულ სხვა კაცისაა და მშვენივრად მესმის, ქმრის გარეშე გამაჩინე და ამიტომაც ვიღაც სხვა კაცის სურათზე მიმტკიცებდი, მამაშენიაო.
პასუხად მაკამ, ღრმად ამოიხვნეშა. აშკარა იყო, ბიჭს მამაზე სიმართლე უნდოდა, მაგრამ აბა რა უნდა ეთქვა მაკას? მართლაც იმას ხომ ვერ ეტყოდა, რომ მოპარული ბავშვი იყო.
- დედა! - ფიქრებიდან კუსუს ხმამ გამოაფხიზლა. - ვინ არის მამაჩემი? რატომ მიმალავ? სიმართლე მინდა!
- არ ვიცი. - ნაღვლიანი ხმით მიუგო მაკამ.
- როგორ, არ იცი?
- უბრალოდ... - მაკა დროს წელავდა, რაღაც უნდა ეღონა, სასწრაფოდ რამე უნდა მოეფიქრებინა, თითქოს ისიც კი უნდოდა ეთქვა, რომ დონორი გამოიყენა.
- რა უბრალოდ? - შეუტია კუსუმ. - გინდა მითხრა, რომ შენი შვილი არ ვარ?!
- საიდან მოიტანე?! ვინ გითხრა?! - მაკას თვალები აენთო. 
- და ვინმეს, რამე უნდა ეთქვა? - გაკვირვებით მიუგო კუსუმ. თუმცა, იმასაც მშვენივრად მიხვდა, თუ როგორ დაფრთხა მაკა.
- რა ვიცი. - მაკამ თავი ხელში აიყვანა და საკმაოდ მშვიდად უპასუხა. - ახლა ასეთ მდგომარეობაში რომ ვარ, ეჭვიც არ მეპარება, რომ ათას ჭორებს ააგორებდნენ და ათას რამეს იტყვიან ჩემზე.
- ჭორები არ მაინტერესებს! - თავი გააქნია კუსუმ. - მხოლოდ მამაჩემზე გკითხე და შენ კიდევ ლამის გაგიჟდი. რა იყო? ნუთუ მართლა არ ვარ შენი შვილი და ამდენი წელი მატყუებდი?! ტყუილში მაცხოვრე, დედი?!
- ვინ გითხრა, ეგ სისულელე?! - ბოლო ხმაზე იღრიალა მაკამ და მუშტები მაგიდას ძლიერად დაჰკრა.
ყველაფერი ცხადი იყო. კუსუს ცალყბად ჩაეღიმა. მაკას რისხვა არად ჩააგდო, წამოდგა, ზურგი შეაქცია და იქაურობა დატოვა. სანამ დერეფანში გადიოდა, ჯერ კიდევ დიდ ხანს ესმოდა მაკას განრისხებული ღრიალი, ბოლო ხმაზე იმუქრებოდა, რომ ცილისწამებისთვის ყველას საკადრის პასუხს მოსთხოვდა, ყველას გასწვდებოდა.
ისევე, როგორც კუსუსთვის, ლარასთვისაც ჯერ კიდევ გაურკვეველი იყო, თუ როგორ და რანაირად მოახერხა მაკამ კუსუს აყვანა და მის კანონიერ შვილად გამოცხადება, ისე რომ ლარას ბავშვი დაღუპულადაც გამოუცხადეს და სხვისი შვილი დასააფლავებინეს.
საშინელი სახით გამოვიდა კუსუ ციხის შენობიდან და ისე ჩაუჯდა დეტექტივს მანქანაში, რომ სიტყვაც არ დაუძრავს. მთელი ეს პერიოდი, ლარას ოჯახთან საერთოდ გაწყვეტილი ჰქონდა ურთიერთობა, თუმცა ლამის დღეში რამდენჯერმე ესმოდა, ამან მოგიკითხა და იმან გიკითხაო.
საშობაო არდადეგებიც მიიწურა და უკვე გამგზავრების დროც დამდგარიყო. კუსუ დიდის ამბით ემზადებოდა. უკვე გადაწყვიტა, სწავლას უფრო სერიოზულად მოჰკიდებოდა და ყველასთვის დაემტკიცებინა, რომ არავის სარჩენი არაფერი სჭირდა. აი დაამთავრებს და აუცილებლად იშოვნის კარგ სამსახურს, ბინასაც იყიდის და მანქანასაც. ხოლო იმ ბინას მაკას დაუტოვებს, მისი არაფერი უნდოდა. არც მაკასი და არც ლარასი არაფერი უნდოდა ბიჭს. მთავარია, როგორმე ეს ჩანაფიქრი მიეყვანა ბოლომდე და მზად იყო ამისთვის წლები ეცადა.
აეროპორტშიც დეტექტივმა წაიყვანა, სადაც უკვე ლარას დის ოჯახი ელოდა. ლარა არსად ჩანდა. კუსუ თვალის ცეცებით ეძებდა, მაგრამ ვერსად დალანდა. ბარგიც ჩააბარეს, რეგისტრაციაც გაიარეს და ლარა მაინც არ გამოჩნდა.
კუსუ დეტექტივს გამოემშვიდობა და მერე ძალიან ჩუმად ლამის ჩურჩულით უთხრა:
- მაკას ბინის გასაღები შენ აიღე როცა ყადაღა მოეხსენება და არავის მისცე, იქ შესვლის უფლება.
- კარგი, რა პრობლემაა?! - ღიმილით მიუგო დეტექტივმა. - შევინახავ შენს ჩამოსვლამდე და თუ ასე ძალიან არ გინდა, არც არავის შევუშვებ.
- მეე? - ცალყბად გაეღიმა ბიჭს. - მე კი არა, მაკას არ უნდა, მის გამოსვლამდე ვინმემ რომ საერთოდ ფეხი შედგას.
- კარგი, ბატონო! - კვლავ ღიმილით უპასუხა დეტექტივმა. - არავის მივცემ იქ შესვლის უფლებას. არც იქ და არც იმ მეორე ბინაში.
- არა, მეორე ბინაზე არაფერი ვიცი, თუ გინდა შედი და იცხოვრე, ან გააქირავე. მეორე ბინას ეს არ ეხება.
- გასაგებია, მეორე ბინას ეს აკრძალვა არ ეხება.  - თავი დაუკრა დეტექტივმა.
კუსუ ჩაფიქრებული იდგა, თითქოს კიდევ რაღაცის თქმას ცდილობდა და სიტყვებს თავს ვერ უყრიდა.
- ცოტაც და ეს თვითმფრინავი უშენოდ გაფრინდება. - დაიწყო დეტექტივმა. - მითხარი ბარემ, რის თქმაც გსურს. რა გაწუხებს? ჩვენ ხომ მეგობრები ვართ?! თუ არ ვართ?!
- კი, კი! ვართ! როგორ არ ვართ!
- მერე თქვი, ბარემ.
- მაკას რატომღაც ძალიან არ უნდა, რომ იმ ბინაში ვინმემ უცხომ შეიხედოს, იმდენად არ უნდა, რომ მეც კი ამიკრძალა, სანამ არ გამოვალ არ შეხვიდეო. - ბიჭმა თვალი გაუსწორა დეტექტივს და ისიც მშვენივრად მიხვდა, თუ რას გულისხმობდა კუსუ.
ჭკვიანი ბიჭი აღმოჩნდა კუსუ.
 
***
- მშვიდობით ჩაფრინდნენ! - ლარას მამამ ტელეფონი გამორთო და ოჯახის წევრებს აუწყა.
- მადლობა ღმერთს. - გულზე მოეშვა ლარას. - ისე ვნერვიულობდი და თანაც სპეციალურად არ მივედი გასაცილებლად. არ მინდა ზედმეტად თვალში შევეჩხირო, ისედაც გამწარებულ ბავშვს.
- ჰოდა, ძალიან კარგი. - მოუწონა მამამ. - სწორად მოქცეულხარ.
- ისე, სხვათა შორის. - ჩაურთო დეტექტივმა. - აშკარად გეძებდა თვალებით.
- მართლა? - სახე გაუბრწყინდა ლარას.
- მართლა. - ღიმილით დაუკრა თავი დეტექტივმა. - ლამის მის გარეშე გაფრინდნენ, ისე ითრევდა ფეხს.
ლარას ღიმილი მოერია და სიხარულის ცრემლებიც კი გადმოსცვივდა.
- მართლა ძალიან კარგი ქენი, რომ არ მიეჭერი გასაცილებლად. - ახლა ძმამ მოუწონა. - მიხვდეს, გაიგოს და იგრძნოს, რომ ზედმეტად არაფერს აიძულებ. ასე უფრო შეგიყვარებს.
- ნუ რადგან, ყველანი დამშვიდდით და კარგ ხასიათზეც ხართ, მგონი მეც უნდა მქონდეს რაღაც საინტერესო ამბები. - ჩაურთო დეტექტივმა.
- ჰოო? - მაშინვე დაინტერესდა ლარას მამა. - აბა, გვითხარი, ყმაწვილო.
- მაკა ჯერ კიდევ არ აღიარებს და კატეგორიულ უარზე დგას და არც არავის ადებს ხელს. ყველაფერი მომიგონესო.
- ეგ ხომ ისედაც ვიცით. - ჩაურთო ძმამ.
- დიახ, ეგ ისედაც იცოდით, მაგრამ ის თუ იცით, რომ მაკა ასევე კატეგორიული წინააღმდეგია, რომ სანამ გარეთ არ გამოვა, თუნდაც წლებიც გავიდეს, რომ მის ბინაში, ფეხი ვინმემ შედგას! ცხვირიც კი არავინ უნდა შეჰყოს! კუსასაც კი აუკრძალა!
- და მერე, რა? - მხრები აიჩეჩა ლარამ. - არ უნდა, რომ ბიჭმა მარტო იცხოვროს, ათასი ვიგინდარა შემოეჩვევა მერე.
- შენ ფიქრობ, რომ შეიძლება მაკას რაღაც კომპრომატი ჰქონდეს იქ გადამალული. - ჩაეკითხა მამა დეტექტივს.
- არც არის გასაკვირი. - ჩაურთო ძმამ. - მაგრამ ჩხრეკა ხომ ჩატარდა და...
- ჩვეულებრივი პროცედურით. - მიუგო დეტექტივმა. - და როგორც თქვენ დაგვარიგეთ, ჩხრეკის კვალი, არ უნდა დატყობოდა სახლს. არაფერი აგვირევია, ყველაფერს, იმავე ადგილას ვაბრუნებდით, საიდანაც ვიღებდით, მაგრამ გარწმუნებთ, უჯრებსა და სათავსოებში, ნამდვილად არაფერი იყო. კარადებიც კი გამოვწიეთ, მაგიდის ქვეშაც მოვათვალიერეთ.
- ესე იგი, გამოდის რომ ბინაში სადღაც, სამალავიც უნდა იყოს, არა? - დაურთო ძმამ.
- ასე ვფიქრობ. - კვერი დაუკრა დეტექტივმა. - და თუ იცით, პირველად ვის მოუვიდა ეს იდეა?
- კუსუ? - წარბები აზიდა ლარას მამამ.
- დიახ. - თავი დაუქნია დეტექტივმა. - გასაღებიც სპეციალურად მე გადმომაბარა და მაკას კატეგორიულ თხოვნასაც ისე გაუსვა ხაზი, რომ მაშინვე მეც ვიფიქრე, სახლში რაღაც არის დამალული და არც კუსუმ იცის რა.
- და ჩვენს გარდა, ვინმეს უთხარი უკვე? - ჩაეკითხა ლარას ძმა.
- ასე მიცნობთ? - ცოტა არ იყოს, იწყინა კიდეც დეტექტივმა.
- მოკლედ, ჩვენ სამნი, როგორმე მეზობლების შეუმჩნევლად უნდა შევიდეთ იმ ბინაში. - გამოაცხადა მამამ.
- და რატომ შეუმჩნევლად? - მხრები აიჩეჩა დეტექტივმა. - დაგვინახონ თუ უნდათ, ბოლოს და ბოლოს თანამშრომელი ვარ და თუ საჭიროა, საბუთსაც ვაჩვენებ, თქვენ კი ჩემთან ერთად იქნებით, როგორც ოპერატიული მუშაკები.
- მერე, რაღას ვუცდით? - წამოდგა ძმა. - ჩემი მანქანით წავიდეთ.
- არა! - შეაჩერა მამამ. - დათის მანქანით სჯობს, რადგან სავარაუდოდ, ჭორიკანა მეზობლებს უკვე დაფიქსირებულიც ეყოლებათ, თუ ვინ არის, ვისთან და რატომ მოდის.
ყველას გულიანად გაეცინათ.
მაკას ბინაში ყოველი კუთხე-კუნჭული გულდასმით გადაქექეს, მაგრამ ვერაფერი აღმოაჩინეს. ბოლოს მისავათებულები, დივანსა თუ სავარძელში ჩაესვენნენ.
- მოდი, რა მაკას ყავა დავაგემოვნოთ. - სიცილით აღნიშნა ძმამ.
- დაიცა, რაა. - უსაყვედურა მამამ. - ვეღარ მოგითმენია? გავალთ გარეთ და მიირთვი რამდენიც გინდა.
- და ფიქრობ, რომ მაკას დათვლილიც ექნება თუ რამდენი კოვზი დატოვა? - ირონიულად მიუგო ძმამ.
- ჰმ, არც გამიკვირდება. - ცალყბად გაუღიმა მამამ.
დეტექტივი ჩაფიქრებული იჯდა და არ ერეოდა მამა-შვილის ქილიკში. მერე მამამ მასაც ირონიით შეუძახა:
- ჰა, რა იყო? რამ ჩაგაფიქრა?
დეტექტივმა უხმოდ გააქნია თავი.
- ნუთუ სამი ამხელა კაცის ტვინს, ერთი მაკას ტვინი წონის? - მამას კვლავ ირონიული ხმა ჰქონდა, თუმცა უკვე აღარც ეცინებოდა.
- მაშინ ვიმსჯელოთ, თუ სად შეეძლო რამე გადაენახა. - უპასუხა ძმამ. - დავუშვათ საკვებ სათავსოებში. თუნდაც, ყავის კონტეინერში.
- არა, არა! - თავი გააქნია მამამ. - ყავა, შაქარი და ბრინჯიც კი გამორიცხე!
- ვითომ, რატომ?! - შეეპასუხა ძმა. - კუსუ დიდად ყავის მოყვარული არც არის, რომ ბავშვს შემთხვევით მაინც აღმოეჩინა.
- სამაგიეროდ გვერდით ისეთი მეზობელი ჰყავს. - ჩაურთო დეტექტივმა. - და ისე მშვენივრად იყო მაკას კმაყოფაზე, რომ გამორიცხული არც იქნებოდა, ხშირად შემოსულიყო შაქარზე, მარილზე და ასე შემდეგ.
- დიახ, ყმაწვილო! - კვერი დაუკრა მამამ. - თქვენ ჭეშმარიტებას ღაღადებთ! მაკა იქ არაფერს შეინახავდა, სადაც შემთხვევითაც კი დასაშვები იქნებოდა რომ კუსუს აღმოეჩინა.
- ფაქტიურად, ყველაფერი გამოვრიცხეთ. - ამოიხვნეშა ძმამ. - და ავტოფარეხი?
- არ ჰქონია. - თავი გააქნია დეტექტივმა. - აქ ეზოში აჩერებს ყველა.
- და თვითონ მანქანა? - კვლავ იკითხა ძმამ.
- მანქანაც ლამის დავშალეთ და თავიდან ავაწყვეთ.
- ჰმ.
- ჩვენ უნდა მივაქციოთ ყურადღება იმ ადგილსა თუ ნივთებს. - დაიწყო მამამ. - სადაც კუსუს არასდროს არც თავში მოუვა და არც დასჭირდება.
- ჰო, მაგრამ, რა?! - შეუტია ძმამ. - მაკას საცვლები კუსუ არასდროს დასჭირდება, თუმცა იქაც კი ვეძებეთ. მაკას ოთახი ყელაზე მეტად გადავქექეთ. კუსუს ტანსაცმელშიც კი ვეძებეთ!
- მდაა... - ამოიხვნეშა მამამ. - არც კუსუს მოუვა თავში და არც ჩვენ არაფერი იდეა მოგვდის.
- და იქნებ, მართლაც არაფერი აქვს აქ შენახული და სპეციალურად მიანიშნა კუსუ, რომ ჩვენ ვეძებოთ, ვქექოთ და ვერაფერი ვნახოთ?! - დაურთო დეტექტივმა. - და ამით, მერე რა?..
- მართლაც, ამით მერე, რა... - კვერი დაუკრა მამამ.
- დავიღალე! აღარ შემიძლია მეტი! - კოპები შეკრა ძმამ.
- კარგი, წავიდეთ უკვე ნელა-ნელა. - დაეთანხმა მამა. - თუმცა სანამ წამოვდგებით, კიდევ ერთხელ გავაანალიზოთ. აი სწორედ ამ სახლში რომ ვცხოვრობდეთ რომელიმე, სად გადავმალავდით საჭირო ფლეშ ბარათს, ან თუნდაც საბუთებს?
- საბუთებს ან თუნდაც სხვა რამეებსაც, ხშირად ნახატის უკანა ჩარჩოში მალავენ. - მიუგო დეტექტივმა. - და იქაც ვნახეთ უკვე.
- მდაა... - ამოიხვნეშა მამამ. - ეგეც უკვე გაცვეთილი თემაა,  ისევე როგორც სქელტანიან ვითომ წიგნში სამალავის მოწყობა.
- და არც ეგ დაგვიტოვებია უყურადღებოდ. - დაურთო ძმამ. - ყვავილის ქოთნებიც კი ვნახე მე თვითონ!
- შენ ზედაპირულად მოჩიჩქნე და იქნებ, უფრო ღრმად მის ძირში აქვს რამე დამალული. - მიუგო მამამ.
- ახლა ეს ამხელა ტოტებიანი ხე მათხრევინე, კიდევ. - ირონიულად გააქნია თავი ძმამ.
- ისე... - ჩაფიქრებული ხმით ჩაურთო დეტექტივმა. - შესაძლებელია, სწორედაც რომ აი, ამ ფიკუსის ძირში, სადრენაჟე კუთხესთან იყოს ისე ჩამალული, რომ მართლაც აზრად არავის მოუვიდეს, ამხელა ხის ამოთხრა.
მამამ ძმას რაღაცნაირი თვალი შეავლო.
- რას მიყურებ? - ეჭვიანად ჰკითხა ძმამ. - ახლა არ მითხრა, ეგ ამოვთხაროთო.
- მშვენიერი იდეაა და თანაც, იცი რაშია საქმე. - დაიწყო მამამ. - ვისაც ყვავილები უყვარს და უვლის, ის ადამიანი ვინმეს მაინც უბარებს, რომ მიუხედონ, წყალი მაინც დაუსხან და მაკას მსგავსიც არაფერი უთქვამს, ხომ?
- და რა დროს ფიკუსია, როცა ასეთ დღეშია, ესეც ხომ უნდა გაითვალისწინო, მამაჩემო?
- კი ბატონო. - ამოიხვნეშა მამამ. - სრულიად გეთანხმები და ისიც თვალში საცემია, რომ იქვე მცენარის ტოტის ძირშია სპეციალური სარწყავი ბოთლია ჩამაგრებული, რომელიც სავარაუდოდ საკმაოდ დიდი ხნის მანძილზე აწვდის წყალს.
- ხომ მაგრამ, ხომ შეიძლებოდა ეთქვა კუსუსთვის, რომ მიაქციე ყურადღება, კონტეინერში წყალი ხომ არ გამოილია. - მიუგო ძმამ.
- სავარაუდოდ, მართლაც ახლა არ სცხელა მაკას თავისი შვილივით ნაზარდი ფიკუსისთვის. - დაურთო დეტექტივმა. 
- ვითომ? - ჩაეკითხა ძმა.
- რადგან მაკას მაინც იმედი აქვს, შედარებით ადვილად გამოძრომის. - დაურთო მამამ.
- იმიტომ რომ მშვენივრად იცის, მის წინააღმდეგ ჯერ კიდევ ირიბი სამხილებია. - დაუმატა დეტექტივმა.
მოულოდნელად ძმამ აღმოაჩინა, თუ როგორ ჩააშტერდა მამამისი ლამის უკვე ჭერამდე ასულ დიდ ფიკუსს.
- არც გაბედო! - სიცილით შეუძახა მამას.
- ამაღამ რა დამაძინებს, ამის დარდით. - სერიოზული ხმით მიუგო მამამ. - აბა, მიდით ბიჭებო, რამე დიდი ზეწარი ან გადასაფარებელი ნახეთ და აქ გავშალოთ.
- და გინდა რომ იატაკზე ეს ხე წამოაქციო? - შეუბღვირა ძმამ.
- ბარემ მაინც აქ ვართ. - დეტექტივი ზლაზვნით წამოდგა. მართალია, უკვე ძალიან გადაღლილი იყო და საშინლად ეზარებოდა კიდევაც და თანაც, აღარც რამის აღმოჩენის იმედი ჰქონდა, მაგრამ უარი ვეღარ შეჰკადრა, მომავალ სასიმამროს.
წამოდგომისთანავე რაღაცნაირად წაბორძიკდა, ინერციით წინ წავიდა და ლამის გაწვა წიგნების კარადის წინ მდგარ მაგიდაზე და მოჭიდების მიზნით, უნებურად იქვე მდგარ პატარა სტატუეტს სტაცა ხელი.
წამსვე სიცილი დააყარეს, თავადაც გულიანად გაეცინა, მერე ისიც აღნიშნა, რომ ასეთი მძიმე მეტალის ფიგურა, იმის მაგივრად, რომ ბევრად უფრო მძიმე უნდა ყოფილიყო და რატომღაც საკმაოდ მსუბუქად მოეჩვენა.
მამამ ეჭვიანი მზერა მიაპყრო მაგიდის კუთხეში, მძიმე მუხის დაფაზე, დედისა და ჩვილის მოოქროვილი ბიუსტს. ნამუშევარი იმდენად ოსტატურად იყო დამუშავებული, რომ საკმაოდ ძლიერად აჩნდა ლითონის დაჟანგული კვალი, წლების მიერ დატოვებული მუქი ლაქები ღარებში და კეთილშობილური ბრინჯაოსფერი ბზინვარებით ისე ჭრიდა თვალს, რომ მნახველს ეჭვიც კი არ შეეპარებოდა, მის წინ ნამდვილად ფერად ლითონში ჩამოსხმული ნამუშევარი იყო.

თუმცა, ახლა რა დროს მაკას ანტიკვარების შეფასების დრო იყო. საძინებლიდან გამოტანილი, საკმაოდ დიდი ზომის გადასაფარებელი იატაკზე ფართოდ გაშალეს. ფიკუსი ფრთხილად წამოაყირავეს და ლამის ფესვებიანად ამოთხარეს. დიდ ოთხკუთხა ქოთანს, სიღრმეში ერთ-ერთ კედელზე, მართლაც აღმოაჩნდა სამალავი. სადაც პოლიეთილენში კარგად დაცული, ძველი საბუთები ინახებოდა.
მამამ აკანკალებული ხელით ამოაძვრინა და სანამ გახსნიდა, ბიჭებს მიმართა:
- თუ ეს არაფერში გამოგვადგება, მაშინ ხომ იცით, ყველაფერი ისე უნდა მოსუფთავდეს და თავის ადგილას, ისე დაბრუნდეს, რომ არაფერი შეეტყოს! კვალიც კი არ დარჩეს!
- ფიკუსს დავაბრუნებთ თავის ადგილას. - მიუგო ძმამ. - აბა, მართლა მცენარე, რა შუაშია.
- მცენარე, ნამდვილად არ არის შუაში. - მამა დივანზე ჩამოჯდა და ჯერ კიდევ გაუხსნელი პაკეტი ეჭირა ხელში.
- და აღარ გახსნი, ბოლოს და ბოლოს?! - მოთმინების ფიალა აევსო ძმას.
მამას ხელი უკანკალებდა, ძლივს ხსნიდა და არც არავის ანდობდა, თავად სურდა პირველს ენახა, თუ რა იყო ასეთ მიუგნებელ ადგილას დამალული.
საბუთებში, სათითაო ფურცელზე, დეტალურად იყო დაფიქსირებული, თუ როდის და ვისი ხელშეწყობით, დახმარებითა თუ ნებართვით მოხდა კუსუს მაკას შვილად გამოცხადება, ჩვილის დაბადებიდან სამი თვის თავზე.
საინტერესო იყო ის ფაქტიც, რომ მთელი სამი თვე, დაბადებიდან რეანიმაციაში მყოფი მომაკვდავი ჩვილი, შვილდება თუ არა, მაშინვე უკვე ახალი სახელითა და გვარით, როგორც სრულიად ჯანმრთელი ბავშვი, ისე ფიქსირდება და ამაზე მეტად საგანგაშო ის იყო, რომ გაშვილების ნებართვის დოკუმენტს ხელს აწერდნენ, როგორც მშობლები, ასევე ლარას დედამთილიც. იქვე იყო მითითებული ჩვილის აყვანის საზღაურის, საკმაოდ დიდი თანხაც, აღნიშნული თავის გადამხდელითა და მიმღებით. ხოლო გაშვილების მიზეზად კი დასახელებული იყო ის, რომ ავადმყოფი ჩვილის უცხოეთში სამკურნალოდ, უსახსრობის გამო, ხელმოკლე ოჯახი, იძულებული ხდება ბავშვი გაასხვისოს.
- ნაძირლები! - იღმუვლა მამამ. გაფითრებული, ლამის სუნთქვა შეკრული დაჰყურებდა საბუთებს. ცივი ოფლი ასხამდა, ხმას ვეღარ იღებდა და სუნთქვაც თანდათან უჭირდა.
- მამა! - შეშფოთებული ხმით შეუძახა ლარას ძმამ. - მამა! ცუდად ხარ? სასწრაფოს გამოვიძახებ!
- ახლავე, რამე წამალს ვნახავ! - წამოიჭრა დეტექტივი.
- არ მინდა მაგ გველეშაპი ქალის წამალი! - ამოიხავლა მამამ.
- მამა, სასწრაფოს გამოვიძახებ!
- არა, არ მინდა! - თავი გააქნია მამამ. - გული კი არ მაქვს ცუდად! ბრაზი მახრჩობს, რომ ჩემი სისხლი და ხორცი, ასეთი ნაძირლების ხელში აღმოჩნდა და არაფერი ვიცოდი.
- რას წარმოვიდგენდით, თორემ შუაზე გავგლეჯდი იმ დედა-შვილს! - ლარას ქმრისა და დედამთილის მისამართით შეიკურთა ძმამ.
- ნამდვილად დაუჯერებელია. - თავი გააქნია დეტექტივმა. - ჩემი თვალით რომ არ წამეკითხა, თუმცა ისიც ნაკლებ სარწმუნოა, რომ ლარას თავისი ნებით მოეწერა ხელი ბავშვის გაშვილებაზე და მით უმეტეს, გაყიდვაზე.
- რა სისულელეა?! - წამოიძახა ძმამ. - მაგას მაინც ვერავინ დამარწმუნებს, რომ ლარა, ფულს დახარბდა!
- ფული, არა მაგრამ შეიძლება, მართლაც მისი ხელმოწერაა, და ისე მოატყუეს, რომ არც კი იცოდა, თუ რაზე აწერდა. - მიუგო დეტექტივმა.
- შეიძლება, ყველაფერი, შეიძლება. - ლარას მამამ თავი ხელებში ჩარგო. - გონზეც ვერ მოვდივარ, თუ ასე რატომ უნდა მოიქცე?.. ფულის გულისთვის, როგორ უნდა გაყიდო საკუთარი შვილი...
- და მაინც, ცოტა აბსურდი მეჩვენება. - დაიწყო ძმამ. - ჯერ დავუშვათ ის, რომ გაჭირვებული ოჯახია და ამიტომაც უარი არის ბავშვზე ნათქვამი, ნუ კარგი, ეგ გასაგებია, ეგ ვერსია ჩავყლაპეთ, მაგრამ აქ მითითებული ასე ვთქვათ, ავადმყოფი და ლამის უკვე ბოლო წუთებს ითვლის ბავშვიო, ასეთ ჩვილი რატომ უნდა იყიდო ან იშვილო? და თანაც, ამხელა თანხის სანაცვლოდ?
- ნახე, საბუთებში როგორ წერია. - მიანიშნა დეტექტივმა. - ბავშვზე რომ უარს ამბობს ოჯახი და გარკვეული კერძო კლინიკა უხდის მას ასევე გარკვეულ საფასურს, თანაც მომაკვდავ ჩვილში, აი სწორედ ეს უფრო მეტად ამძიმებს დანაშაულს.
- და რატომ? - მხრები აიჩეჩა ძმამ. - შეიძლება, ბავშვს გარკვეული ნაკლიც ჰქონდეს და ავადმყოფიც იყოს და მათი უფრო მესმის, ღვთის მადლია ასეთი უცხო ბავშვის გაზრდა, მაგრამ აქ მომაკვდავი ჩვილია აღნიშნული და საკმაოდ დიდი თანხის სანაცვლოდ.
- ჰმ. - მამამ ბოღმისგან მუშტები შეკრა. - მომაკვდავი ჩვილი, მხოლოდ დონორად თუ დასჭირდებოდათ.
- ღმერთო, სად ვცხოვრობთ?! სად?! - წამოენთო ლარას ძმამ. - შენს გვერდით, უფრო სწორად შენს ოჯახში! ჩვენს ოჯახში, ჩვენივე ბავშვს დონორად ჰყიდიან და ჩვენ კი წარმოდგენაც კი არ გვქონდა!

მამამ მძიმედ ამოიხვნეშა
- და თუ მართლა დონორად გაგვიყიდეს ბავშვი, მაშინ?.. - ლარას ძმას ახლა გაკვირვებული სახე მიეცა.
- მაშინ, ან რაღაც ისე ვერ წავიდა. - ჩაურთო დეტექტივმა. - ან მშობლებს ატყუებდნენ, ვითომდა ავადმყოფ ჩვილში უხდიდნენ ფულს. ნახე როგორ არის კუსუს საბუთები შედგენილი, რომ ჯერ რომელიღაც კერძო კლინიკა იღებს ვალდებულებას უიმედოდ დაავადებული ჩვილის მკურნალობაზე, თუმცა როგორც კი ჩვილი შედის, უმალ ხდება მისი ვინაობის შეცვლა და უკვე საღ-სალამათი ბავშვი ოფიციალურად მაკას შვილია.
- ესე იგი, ლარას ყოფილ იდიოტ ქმარს და მის ჩათლახ დედამთილს მოატყუეს ჩვილის ჯანმრთელობაზე სიმართლე დაუმალეს, არა?! - იღრინებოდა ლარას ძმა.
- ჰოდა, მათაც იფიქრეს, რომ მაინც კვდებაო და ბარემ ფულიც გავაკეთოთო. - დაურთო ლარას მამამ.
- და ბავშვიც დონორად გაყიდეს. - თავი დაუქია დეტექტივმა.
- და ახლა რას ვაპირებთ?! - ძმამ სათითაოდ გადახედა.
- ახლა ჯერ ეს ხე რომ წამოვაქციეთ. - დაიწყო მამამ. - თავის ადგილზე დავაბრუნოთ. მცენარე მართლაც არაფერ შუაშია, გახმობას მაინც გადავარჩინოთ და წავიდეთ სახლში, იქ მოვიფიქროთ შემდეგი ჩვენი შემდეგი ნაბიჯი რა იქნება და ჯერ ლარას, არაფერი უთხრათ.
სამივე წამოიმართა, მაგრამ ლარას მამას, ისევ რატომღაც თვალი იმ მაგიდაზე მდგარ ბრინჯაოს ფიგურისკენ გაექცა.
სტატუეტი საოცრად ლამაზი იყო, დედის სახეზე გამოხატული ნაზი, თითქმის წმინდანური ღიმილი და ჩვილის მიძინებული ფიგურა, რომელიც დედის მკერდზე იყო მიკრული, რაღაცნაირ უცნაურ სიმშვიდესა და იდუმალებას ასხივებდა.

LEX. 2026 წლის 28 ივნისი, კვირა.

https://www.facebook.com/photo/?fbid=1582896183394789&set=a.2881959808712964